Maya's Leven

Gisteren nam ik nog eens de tijd om te gaan stappen in Blankenberge.  Ik pikte er de tweede dag uit van de albekende "Tweedaagse".  Ik sprak af met Joost en samen treinden we naar Blankenberge.  Nog steeds geen zomer helaas... We mogen al tevreden zijn met een streepje blauwe lucht.  Helaas met zeer veel wind.  Een goeie training wel als je een tijdje "out" bent geweest voor de lange afstanden die nog moeten komen.  Maar verder zijn er altijd vele lange saaie rechte stukken die gelukkig uiteindelijk wel beloond worden.  Vooral de tent op enkele kilometers van het einde is een blijver.  En je komt onderweg menig bekende wandelaar tegen.  Gelukkig is het met Joost ook altijd aangenaam stappen.  Het weer zat niet altijd mee, maar we hielden er de ambiance best wel in. 

Neem nog eens een dagje congé in je congé :-) en doe even de boeken toe.  Deze stond al lang op de kalender.  Ik had met Joost op de trein afgesproken en we twijfelden tussen de 32 en 42 km.  Maar treinpech met maar liefst een goed uur stilstand omdat de volgende trein onze gesneuvelde trein zou duwen besliste voor ons en het werd dus 32 km. 

Aan de start kregen we een halve matttentaart en enkele kilometertjes verderop een bekertje verse karnemelk.  De Mattentaartentocht is altijd natuur verzekerd en dat was deze keer niet anders. We trokken doorheen het Raspaillebos en boven de Bosberg namen we onze eerste rust met een fris Duveltje.  Het laatste streepje verdween en maakte plaats voor een plaatselijke bui.  We naderden terug Moerbeke en trokken zo verder naar het centrum van Geraardsbergen.  Ik deed krachten op met een mattentaart en een blonde Tongerlo want we moesten immers nog over de befaamde Muur.  Maar dit niet zonder een glimp van Manneke Pis.  Op naar boven en zo langzaam verder naar de finish.  We kwamen aan om 17u10 alwaar Peter en zijn vader ons opwachtten.  Nog een blonde Tongerlo.  Slurp.  't Was heel plezant en ik heb er vollop van genoten.  De batterijen voor de komende studeerdagen zijn opgeladen :-)

Maya wandelt ! Eindelijk ! Het is sinds 7 januari dit jaar dat ik mijn wandelschoenen nog eens aangedaan had.  Hoog tijd dus om die eens vanonder het stof te halen !  Het vele studeren zit daar voor een groot stuk tussen, maar aangezien ik nu tot aan het examen congé heb genomen kan er wel eens een wandelinkje van af.  Hoog tijd om terug te trainen voor de Nacht van West-Vlaanderen die vlak na mijn examen valt. 

En wat is er leuker dan eindelijk nog eens met mijn broer Joost op pad te gaan.  Samen treinden we vanuit Brugge naar Zottegem en exact om 11u konden we onze wandeling aanvatten.  Het weer had regen, hagel en zelfs onweer voorspeld maar op enkele kilometers na hadden we geluk.  Vrij winderig en koud, dat wel...  Eerst trokken we naar Sint-Lievens-Esse en zo naar de Smissenhoek in Erwetegem waar we tot tweemaal toe een controlepost hadden.  Tijd voor een lekkere Sloeber en veel plezier onderweg.  Wat heb ik ervan genoten ! Gelukkig was ik nadien helemaal niet stijf, alleen een loopknieblessure kwam even de kop opsteken bij elke klim.  Hopelijk gaat die snel terug over, want zondag gaan we wellicht naar Geraardsbergen voor de 29ste Mattentaartentochten.

Daar ik terug zal moeten studeren (examen deel II) zal ik de komende maanden niet zoveel tijd hebben om te kunnen wandelen.  Daarom dat ik mezelf verplicht heb om vorige zaterdag nog even een "Euraudaxje" mee te pikken.  De trein 's morgens was heel nipt en had gelukkig (eens) geen vertraging.  De startzaal lag zo'n 300 meter verwijderd van het station van Heist.  Vlug inschrijven en we konden om 9u stipt vertrekken.  De eerste lus van de tocht deed voornamelijk Knokke en Heist aan.  Om eerlijk te zijn zou ik zo verdwalen tussen al die witte huisjes.  Een medewandelaarster die ik tijdens de tocht had leren kennen, had al een heel stuk meer oriëntatie omdat ze er les geeft.  Gelukkig waren de weergoden ons goed gezind want na een korte regenbui waren alle regenwolken verdwenen van de horizon.  Tijdens de middagrust kon je kiezen tussen soep met brood en stoofvlees met frietjes.  Ik koos voor het eerste, want ik had immers al koffiekoeken gekocht in het station van Brugge.  Na een fris Duveltje als dessert begonnen we om 14u20 aan de tweede helft.  We trokken doorheen de polders van Uitkerke.  De wind stond er echter vrij strak en ik was content toen we terug in bewoond gebied kwamen.  Via de duinen van Blankenberge stapten we naar Zeebrugge waar we in het Seaman Center nog een laatste caférust hadden.  Wat moet het een leventje apart zijn om als zeeman in dit centrum te verblijven !  Ik genoot er van een Duveltje in het gezelschap van Kim en Adriaan.   Er volgde nog een laaste stuk richting Heist.  Dirk toonde ons een container waarin je info vindt over de haven van Zeebrugge en waar je tevens kunt genieten van een mooi uitzicht.  Helaas was het toen al donker.  Om 19u13 hadden we onze trein terug naar Brugge alwaar ik op een haar na mijn bus miste. 

We hebben het jaar alvast goed ingezet of stap eens een "Katertocht" zonder kater !  Gelukkig regende het nog niet in Brugge, want anders hadden Peter en ik misschien gewoon thuis gebleven.  Eenmaal vertrokken neem je het weer maar zoals het komt : regen dus...  Maar een beetje beweging op een druilerige dag misstaat natuurlijk niet.  Eerst stapten we naar 't Hoge.  Op de eerste foto hieronder zie je de vroegere festivalweide van Rock Torhout.  Als jongelinge heb ik daar nog genoten van R.E.M., The Cure e.a.  Nu ligt de weide er verlaten en nat bij en zijn de festivaltijden lang vervlogen.  Na 6,9 km kwamen we in de rustpost in de voetbalkantine waar we meteen een Duvel bestelden aan Willy Persyn die aan de "bonnetjestafel" zat.  Erna volgden we de tweede lus van 8,2 km die doorheen Krommenhaak trekt.  We kwamen nadien terug in de kantine waar we ondermeer een praatje maakten met Zotte Mie.  Er restte ons nog een kleine 6 km.  Het werd langzaam een beetje droger, waardoor we op automatische ons tempo opdreven.  En wat is er mooier dan een tocht eindigen in schoonheid, dus met een Duveltje.  Als toetje kregen we een gratis drupelglaasje jenever en een lekker koekje.

De weide waar vroeger Rock Torhout plaatsvond.

We volgen de geel-rode pijltjes en dit doorheen het miezerige landschap.

Wellicht was dit de laatste wandeltocht van 2011 : Kortrijk Feeëriek.  Het is de derde keer dat ik aan deze tocht deelneem en nog nooit is deze zonder regen verlopen.  Toch, deze keer mochten we (Peter en ik) niet klagen want op een klein buitje na bleef het droog.  Het eerste stukje deed ondermeer de bruggen over de Leie aan en het stadscentrum met de Markt en het Begijnhof.  In de rustpost op 5,9 km waren vele bekenden.  Kortrijk Feeëriek van WSV Marke is dan ook een hele populaire tocht en dat is te merken aan het aantal wandelaars (meer dan 2000).  Na een Duveltje begonnen we aan het tweede stuk.  Deze was mooier dan de andere jaren, ook al was het af en toe goed opletten om geen gele pijltje voorbij te lopen.  Na 2,5 uur stappen bereikten we de finish waar we nog drie Duvels en een braadworst lang bleven plakken.  We waren dan ook met de trein.

Lang geleden dat ik nog eens helemaal alleen op pad trok !  Ik treinde al vroeg naar de startzaal in Zottegem om net als andere jaren deel te nemen aan de prachtige Wafelentocht.  Hier lag vorig jaar pakken sneeuw.  Vandaag werd het echter een miezerige tocht wat erg vervelend is als je een bril draagt...  Het eerste stuk liep ik samen met Rosette die ik enkele jaren terug had leren kennen.  Zij en haar wandelmaatje volgden de 14 km dus bij de eerste controle splitsten onze wegen al.  Ik besloot om hier niet te stoppen en stapte verder naar de rustpost in Oudenhove op 14,3 km.  Eenmaal daar aangekomen bestelde ik een potje soep en at ik er mijn boterhammen op.  Een kilometer verder hoorde ik opeens iemand mijn naam roepen.  Het waren Patrick en zijn wandelmaatje die vanuit een café met een blonde Ename stonden te zwaaien.  Aanlokkelijk dus om een extra rust in te lassen en in hun gezelschap dronk ik er eentje mee.  Helaas bleef het maar miezelen en ik stapte op een pittig tempo terug naar de rustpost in Erwetegem (waar ik afscheid nam van Rosette).  Daar kwam ik Kim tegen en besloot ik om nog een blonde Ename te drinken.  Hij en een andere wandelaarster genoten van de albekende worstebroodjes.  Er restte mij nog 7,2 km.  Op een kilometer van het einde kregen we een gratis glühwein aangeboden, maar die sloeg ik af.  Een vriendelijke wandelaar (die ik ken van Euraudax maar wiens naam mij ontsnapt...) wandelde met mij mee.  In zijn hand een bekertje warm vocht.  In de eindzaal zaten Peter en zijn vader op mij te wachten en al' sloeberend' genoot ik na.

Kerstdag is altijd een beetje een dode dag en wij maken er al enkele jaren een gewoonte van om naar Beernem te trekken om er de Kerstmistocht te stappen.  De hemel zag er dreigerig uit, maar uiteindelijk werd het dan toch een droge tocht.  Bovendien was het helemaal niet koud !  Het werd ronduit puur genieten van de winterse natuur, de kale bomen, de verlaten paadjes en weiden en vooral de rust ! We hebben er allebei enorm van genoten.  We kruisten terug enkele bekende wandelaars op ons pad zoals Antoine, Willy Persyn en Luc Fraipont.  En wat zou een wandeling zijn zonder het nuttigen van een lekkere Westmalle Trippel !  Hm, ik denk er sterk over om morgen terug op pad te trekken en dan richting Zottegem.  Ik twijfel nog een beetje maar je leest het ongetwijfeld wel weer !  Tot wandels allemaal.

En tenslotte wens ik iedereen een fijne Kerst toe !!!

Na dagen van regen hadden Peter en ik gevreesd dat de kerstwandeling dan ook letterlijk in het water zou vallen.  Maar toen we zaterdagochtend door het raam keken, zagen we een uitnodigende blauwe lucht.  Na het ontbijt vertrokken we dan ook met de bus naar de startzaal in Sint-Michiels om er naar jaarlijkse traditie de wandeltocht Brugge Binnenste Buiten in Kerstsfeer te stappen.  En zoals elk jaar werd het terug een prachtige wandeling doorheen de Brugse binnenstad.  Daar hoort zoals steeds natuurlijk een bezoekje aan de kerstmarkt bij, alhoewel we deze keer niet zijn blijven plakken.  Tijdens de eerste controle genoten we van een kommetje heerlijke verse erwtensoep.  Enkele kilometers verder passeerden we De Snuffel.  We wilden er een orval te drinken, maar eenmaal binnen kwamen we in een afscheidsfeestje terecht en konden we profiteren van een glaasje cava.  De tweede "officiële" rustpost lag ietwat verder.  Daar kwamen we tal van bekenden tegen waaronder Joske, Katrien, Linda en Charel.  Een Brugse Zot later stapten we verder en kochten we een broodje in de Panos die we op de laatste rustpost in het oud Sint-Jan opaten.  Aan de aankomst sloten we af met een Brugse Zot en toen we naar de bus stapten begon het hevig te hagelen.  We hadden duidelijk geluk met het weer. 

Na een reisje met (behalve de dagelijkse fitness en zwempartij dan) weinig beweging had ik een Euraudax-tocht op mijn wandelkalender gezet.  Gits is niet zo ver en staat trouwens elk jaar op mijn verlanglijstje.  De tocht begon in de gietende regen en gedurende de eerste uurtjes kwam daar niet veel verandering in.  Gelukkig konden we bij de eerste wagenrust wat schuilen in iemands garage en zo droogjes genieten van een koffietje of glühweintje.  Maar gelukkig, zoals voorspeld trokken de regenwolken langzaam weg en bleef het de rest van de wandeltocht volledig droog.  De tweede rust vond plaats in Café Gouden Leeuw in Kortemark. Tijd voor twee frisse Duvels en dankzij de sponsoring van wandelclub Michiel Mispelon Vrienden kregen we drie pakjes kauwgom ! Er volgde een stuk van 8,8 km via polderweggetjes en m'n maag begon al hevig te knorren.  Wellicht is deze nog wat afgestemd op de ruime buffets van het hotel in Caïro.  Een goeie 2 borden spaghetti en een Duvel en op naar de tweede stapronde.  Deze trok naar Lichtervelde.  Vorig jaar stapten we hier doorheen een dikke laag sneeuw.  De caférust van deze lus vond zoals ieder jaar plaats in Café Restaurant Wiro en naar traditie drink ik daar een Orvalletje.  Dit in het gezelschap van een stevig Duvelende Luc.  Ik voelde dat de wandelspiertjes wat verslapt waren want ik begon toch aardig stijf te worden van neer te zitten.  Ik was dan ook content toen ik arriveerde.  Lucien zette mij en Gilbert af aan het station en de wandeldag zat erop.  't Was weer heel plezant maar best vermoeiend !

Op 11 november is het altijd Wandel Mee Dag waarbij je op veel plaatsen een wandeltocht kan kiezen.  Peter en ik kozen voor Torhout, zodat we met ons treinabonnement konden gaan.  De overigens hele mooie startzaal lag zo'n 200 meter verderop.  Het weerbericht had een stralend zonnetje voorspeld, maar daar was in Torhout helaas niets van te merken, waardoor we te weinig gekleed waren.  Gelukkig had Peters pull een kap en had ik een haarband mee want de wind stond vrij strak.  De omgeving van Torhout is dan ook vrij landelijk, maar wel heel mooi !  Na 500 meter kregen we een jeneverke.  Altijd lekker tijdens een winterwandeling en na 7,4 km kwamen we aan de eerste controlepost waar we een soepje nuttigden.  Toen we terug vertrokken kwamen we Dirk Verduyn tegen die ons zei dat we een mooi lus voor de boeg hadden.  Dat bleek ook zo, maar ook hier was het ijzig koud en was er nergens een streepje zon te bespeuren.  We volgden een stuk van het Moereveldpad en gelukkig kregen we ook een bosachtig deeltje.  7,2 km verder kwamen we opnieuw aan de rustpost en als Duvels slechts 2 euro kosten, was het gemakkelijk te kiezen...  We kwamen hier ook bekende wandelaars tegen zoals Dirk en z'n hond Tjoep (foto) en Willy Persyn.  Het laatste stukje van 5,2 km deed veel wijken aan en die waren gelukkig windvrij en dus ietwat warmer.  Bij aankomst genoten we nog van een Duveltje.  Eentje maar, want ik had enorme hoofdpijn en een sluimerende verkoudheid dreigde door te breken.  We treinden naar huis en waar ik na een warm badje wat ging rusten in de zetel. 

Een beetje op het onverwachts kozen we uit de Marching een wandeltocht uit en dat werd de Allerheiligentocht in Koekelare, een organisatie van De Motestappers aldaar.  Toen Peter op de radio hoorde dat er in de namiddag buien verwacht werden, besloten we om meteen te vertrekken en zo konden we omstreeks 9 uur al starten.  Eerst maakten we een plaatselijke lus van 6,3 km.  Deze deed veel kouterbaantjes aan en wie denkt dat Koekelare plat is, vergist zich wel degelijk.  Op de top van de heuvel heb je overigens een heel mooi uitzicht over de omgeving.  We naderden terug de startzaal en genoten er van een kommetje tomatensoep.  Doordat de zaal zowel dienst deed als startzaal en als rustpost was het er eigenijk ietwat te druk...  Via het dorpspark wandelden we richting Bovenkerke. Het eerste stuk liep tegen de wind in en dat was best lastig.  Gelukkig werden we beloond met een stukje bos en met het prachtigste seizoen van het jaar zijn de kleurschakeringen een ware streling voor het oog.  Echter kortstondig, want landelijke baantjes leidden ons naar de controlepost in het centrum van Bovenkere.  We dronken er een Kleyte Tripel, een 'Oostênds' biertje.  Het laatste stuk werd er eentje van 7 km.  De blauwe lucht maakte inderdaad plaats voor wolken en dan is het meteen een stukje minder warm.  Om 12u58 kwamen we toe en bestelden nog een Kleyte.  Nog even goeiedag zeggen aan Willy Sabbe en erna aan Rika en content trokken we terug huiswaarts.

Peter en ik trokken vandaag naar de 10de Maletocht van onze eigen wandelclub Feestcomité De Marollen Sijsele.  Deze keer lag de start van de tocht in Sijsele en op mijn aanwijzingen waren we dus met de fiets fout gereden (naar de startzaal van de vorige jaren).  Fris was het in ieder geval wel, maar de zon zou weldra wel doorbreken..  De wandeling trok richting Vivenkapelle, een andere deelgemeente van Damme.  Aan de eerste rustpost bleek de pot soep nog niet te zijn gearriveerd en waren we dus "genoodzaakt" om een Leffe te consumeren :-).  De tweede controle was er eentje dat er elk jaar bij is en daar aten we dan de gemiste soep die overigens heerlijk was.  We volgden een wit paard en kwamen aan de splitsing.  We hadden ons ingeschreven voor de maximumafstand van 24 km.  Echter, tijdens de lus liep het goed fout want een achttal kilometer verder kwamen we terug in de startzaal.  We keken op de kaart maar begrepen niet echt goed waar we verkeerd waren gelopen.  We besloten om het hierbij te laten en ons niet opnieuw in te schrijven voor de 6 km of zo.  De voorzitter Geert trakteerde ons op een lekkere Leffe om af te sluiten.  Ach, zes kilometer minder dan voorzien, maar ja, zo'n ramp is dat niet.  Op naar de volgende.

Even leek de deelname aan Euraudax Lommel in het gedrang te komen, want ik had (lees : heb) te kampen met keelpijn en een snotvalling.  Na een goed nachtje slaap besloot ik toch om op zaterdag helemaal richting Lommel te treinen voor een avontuurtje "Euraudax".  En Lommel staat bekend voor een prima organisatie en (o.a. voor wij, West-Vlamingen) een prachtig parcours.  De foto's hieronder spreken dan ook voor zichzelf !  De Limburgse heiden zijn een Limburgse pracht dat dikwijls onterecht vergeten wordt.  De natuur en de rust die je daar terugvindt zijn onbeschrijfelijk !  De tocht verliep dan ook voor 90 % doorheen het prachtige Lommel, met als hoofdthema het Kattenbos.  Voor de 100 km waren er een 45-tal wandelaars ingeschreven, maar daarnaast hadden er velen voor een kortere afstand geopteerd.  Bij mij aan tafel zaten Alex (50 km), Sven, (broer van Koen) (25 km) en Koen die net als ik zich voor de volle pot van 100 km hadden ingeschreven.  Lus 1 en 2 stonden volledig in het kader van het Kattenbos en omstreken, terwijl lus 3 voornamelijk het centrum van Lommel aandeed en lus 4 het volledig vernieuwd (en nog groeiende) industrieterrein.  En wat zou Lommel zijn zonder zijn stukje Sahara, een zand- en duinlandschap van zo'n 193 hectare.  Op het einde van de tocht stonden enkele medewandelaars in de bloemetjes met het behalen van een zoveelste Gouden Arend, met name : Lorenzo, Sally, Kim, J.P., Gerrit, Huub, Daniel en Hugo.

Wat is de beste remedie om 2 feesten (mijn broer Wouters huwelijk en mijn schoonbroers huwelijksjubeleum) uit te buiken ?  Ja, je raadt het al : wandelen.  En zodus trokken Peter en ik gisteren op pad.  De startplaats lag enkele kilometers van ons verwijderd, zodus namen we de fiets en om 9u30 konden we de wandeltocht aanvatten.  Het eerste stuk van de tocht liep doorheen Oedelem en de Assebroekse Meersen met een stuk Beverhoutsveld.  De frisse herfstochtend maakte al vlug plaats voor een hete nazomerse dag.  De rustpost was de Patria, vlakbij ons huis.  We bestelden een kommetje lekkere soep en begonnen aan het volgende stuk van 8 km.  Ongeveer halfverwege kwamen we Dirk Verduyn (Nacht van West-Vlaanderen) tegen en we bleven samen tot het einde van de tocht.  Met zijn verhalen kan hij als leerkracht ongetwijfeld alle leerlingen (en ook ons) boeien.  Toen we voor de tweede keer halt hielden in de Patria genoten we van een Westmalle Tripel.  We stapten erna samen het laatste stuk van een goeie 5 km dat doorheen Ryckevelde ging.  Nog een Westmalle en de tocht zat er op.  De Moedige Wandelaars van Beernem hebben er terug een geslaagde editie van gemaakt !

Gisteren trok ik naar Euraudax Herdersem met startzaal in Velzeke.  Omdat ik 's avonds nog naar een feestje in Sint-Lievens-Esse moest, schreef ik mij enkel in voor de eerste lus. In de startzaal zette ik mij bij Rosette die ik al een hele poos niet meer had gezien en bestelde een pintje.  Om 11u trokken we richting Erwetegem en Oudenhove. Het werd een lus met heel veel groen en smalle weggetjes.  Lucia, Geert en Frank van de Kadees van Aalst kennen hun weg hier duidelijk goed.  En nu de herfst officieel begonnen is, begint de zomer.  Eindelijk zon, waardoor paraplu of KW overbodige objecten zijn.  Aan de eerste wagenrust kregen we twee boterhammen en ik bestelde een pintje voor de grote dorst.  Ook Hubert (zie hier : Euraudax Verviers) was van de partij en tijdens de tweede wagenrust genoten we samen van een tweede pintje.  Om 15u20 kwamen we in de zaal. Terwijl vele wandelaars nog 75 km voor de boeg hadden, dronk ik in het gezelschap van Peter en zijn vader een Duvelke.  Helga werd in de bloemetjes gezet voor haar Schelp.  Dikke proficiat aan haar en op naar de volgende ! 

WANDELTOCHT - Vorig weekend stond er nog eens een Euraudax-tocht op het programma.  Na vier jaar op rij 150 km te stappen in Haaltert, had ik dit jaar gekozen voor de afstand van 125 km (met reden, zie verder...).  Omdat Polleke wegens gezondheidsproblemen niet kan stappen werd Peter Asselman onze baankapitein.  Behalve lus 5 dan, want dan mocht Marleen, de echtgenote van Paul, ons begeleiden doorheen een mooie lus.  Paul zelf fietste moedig de eerste 50 km mee met de elektrische fiets.  De mooie feestzaal Ter Ede heeft intussen een renovatiebeurtje ondergaan en bleek ingepalmd door een chique huwelijksfeest.  Wij, wandelaars, mochten ons "opladen" in een tent op de parking.  Wel grappig, want je moest naar het toilet in de feestzaal en werd zo geconfronteerd met dure maatpakken en glinsterende jurken.  Met de vuile wandelschoenen over de rooie loper...  Een vreemd zicht met die wandelaars in sportkledij...  Een opgeklede vrouw vroeg me geschokt wat ik in m'n hand had.  Het was m'n nieuwe paraplu :-). 

De tocht zelf is goed verlopen. Voor mij werden dat vijf lussen met als thema's Herzele, Woubrechtegem, Sint-Antelinks, Sint-Lievens Houtem (die zwaar te kampen had met wateroverlast. Zelfs de brandweer snelde ter plaatse), Hofstade, Aalst-centrum en Lede. Tijdens de eerste 50 km was broer Joost ook van de partij. verder genoot ik voornamelijk van het gezelschap van Koen en Arnaud, maar ook vele andere bekende wandelaars. Na de eerste 100 km kwam ik de tent terug binnen en zag vanuit de verte een flesje Duvel op mijn ontbijtbord staan. Wat een verrassing want die kwam van Joost die speciaal voor mij nog 25 km kwam meewandelen. Hij was lekker fris, want had in tegenstelling tot wij een nachtje geslapen :-). Met plezier ledigde ik de Duvel en at ik m'n ontbijt voor de laatste 25 km.

GOUDEN AREND - Ja, 125 km en geen 150 km want na het voltooien van deze tocht behaalde ik mijn derde Gouden Arend in het wandelen ! Voor een dergelijke Gouden Arend moet je volgende euraudax-wandelbrevetten afleggen : 4 x 25 km, 3 x 50 km, 2 x 75 km, 10 x 100 km, 2 x 125 km en 2 x 150 km.  Maar ik was niet de enige die een Gouden Arend behaalde.  Samen met René en Katrien die elk hun eerste Gouden Arend in de wacht sleepten, hield ik een drink tijdens mijn laatste lus.  Omdat ik geen citroenjenever drink, had Katrien voor mij Duvel voorzien.  En voor iedereen zelfgebakken cake (lekker !!). Na de lus kreeg ik van inrichter Paul een prachtig kader met een arend erop (zie foto).  Peter en zijn vader waren intussen ook aangekomen in de tent.  Ik vierde deze met drie Duvels en eenmaal bij m'n schoonvader genoot ik van een douche en een lekkere visschotel.  Erna ben ik als een blok in slaap gevallen :-).  En nu... Ja, op naar Gouden Arend nummer 4 !

Exact 6 jaar geleden was deze wandeltocht de allereerste kennismaking met de gemeente waar we de dag voordien waren komen wonen.  En tot op de dag vandaag is wandelen door eigen gemeente vollop genieten !  Peter vergezelde vandaag mijn pad doorheen de prachtige omgeving van Assebroek en Sint-Kruis.  In de eerste controlepost genoten we van heerlijke, verse tomatensoep en tijdens de twee rusten die erop volgden kozen we voor een Westmalle Tripple.  In ieder geval bleek de herfst duidelijk zijn intrede gedaan te hebben.  Met een broekzak vol beukenootjes en okkernoten kwamen we terug thuis.  Hiermee heeft de solidariteitsgroep 'Families helpen Families' terug een mooie organisatie op poten gezet ten voordele van El Salvador, Brazilië en Bolivia.  Een mooi intitiatief en een mooie wandeltocht !

Totaal op het onverwachts beslisten Joost en ik om de euraudax-wandeltocht van 75 km te stappen te Zwijndrecht.  Omdat we gisterenochtend heel vroeg moesten opstaan was ik al van dinsdagavond in Gent waar Joost en ik onder leiding van enkele Duvels een aflevering van Aspe bekeken.  We stonden om 5u15 op en reden naar café De 3 Jantjes.  Even misrijden en we kwamen nipt op tijd toe om ons alsnog in te schrijven.  We vertrokken met de 19 wandelaars richting Linkeroever.  Na een hele eind stappen leidde baankapitein Luc ons door het Sint-Annabos waar we tevens een wagenrust hielden, een prachtig stukje Antwerpse groene long die bedreigd wordt door het project van de Lange Wapper.  Na 29,1 km kwamen we terug in het café en kregen we een broodje.  Twee Duvelkes later ging het naar Burcht, Kruibeke en Bazel en ook hier hadden Luc en Frank mooie stukjes natuur voor ons in petto.  Er waren vele stukken parcours die we herkenden van twee jaar geleden (verslag : HIER - gek genoeg nam ik veel gelijkaardige foto's) en ook cafeetje De Kwartel (foto met pint) met de plaatselijke lus was geen onbekend stukje.  Op naar het centrum van Beveren (foto) met een bezoekje aan de winkelstraat en na 57,8 km een stop in Café De Duif waar we een tweede stokbroodje kregen en een Duvel.  De laatste wagenrust duurde helaas veel te lang, waardoor ik begon af te koelen.  Het laatste stukje stapte ik dan maar met een pullover.  Door die lange wagenrust kwamen we met 10min vertraging toe waardoor ik in Gent op een haar na mijn trein miste.  Dan maar de volgende trein nemen, dan badje en het bedje in.  M'n dagje recup was alvast goed besteed, ook al zijn de benen vandaag best wel wat stijf :-).

Het is de zesde keer dat ik deelnam aan de Euraudax-wandeltocht in Torhout.  De startzaal is er ruim en het eten is er lekker, dus het is een groot plezier om daar ieder jaar terug te komen.  Ik nam plaats tegenover Koen en wat later kwam Arnaud (die ik had leren kennen in Zelzate) ons vergezellen.  We vertrokken stipt om 13u voor de eerste lus die voornamelijk Torhout (Henricus en 't Hoge) aandeed.  Het weer was typisch Belgisch : Snikheet !!  Ik had het gevoel alsof ik letterlijk uitdroogde.  Gelukkig waren er twee wagenrusten met frisdrank à volonté en kon je er een blikje bier kopen.  Na 24,7 km kwamen we terug in de zaal en stond er voor iedereen een koude schotel te wachten.  Ik bestelde daar maar liefst een ice-tea en twee pintjes bij. 

Tijdens de tweede lus diende je al je fluojasje mee te doen, want tijdens het laatste stuk zou de zon al onder gaan.  Het bleef echter warm en tijdens de eerste wagenrust (ten huize Loncke) kocht ik opnieuw een blikje bier.  Daar kregen we een kloeke soldatenkoek bij.  Het volgende stuk was er eentje van 11,5 km en er leek echt geen einde aan te komen.  De warmte zat goed in de kleren en het werd puffen.  Er waren dan al verschillende wandelaars afgehaakt, waaronder mede-organisator Dirk die verschillende keren had moeten overgeven.  Na 50,7 km namen we tijd voor de warme maaltijd dat bestond uit een voorgerechtje, gebraad met worteltjes en purée en een kokos-dessertje (en een Duvel voor mij). 

De derde lus trok naar Lichtervelde.  Intussen had de hitte plaats gemaakt voor onweer met donder en bliksem.  Gelukkig niet boven ons hoofd !  Na een stevige wolkbreuk bleef het de verdere nacht gelukkig maar bij miezelbuitjes.  De tweede wagenrust stond in Torhout (Henricus) opgesteld en erna kwamen we even na 4 uur terug in de zaal voor het ontbijt.  En ik had honger als een paard !!  Tijd voor een drietal broodjes met kaas, een kopje koffie, verse kousen en een ander paar schoenen... 

De laatste lus trok naar Aartrijke en erna naar Wijnendale.  Mijn kous zat gedurende de eerste 8 km dubbel en dat deed een beetje pijn, maar tijdens de eerste wagenrust deed ik ze opnieuw aan en trok de pijn weg.  Langzaam kwam de zon op en dat gaf ons allen nieuwe energie.  Uiteindelijk bereikten we even voor 9u de zaal.  Ik nam afscheid en in het station zat Koen ook al op de trein te wachten.  We treinden samen naar Brugge waar hij de trein naar Antwerpen nam.  Dank terug aan de organisatie !  Op naar volgend jaar waar het 30ste jubileum een 30 uren oftewel 150 km zal aanbieden.  Deze staat alvast op mijn agenda !

Dag 3 : Diksmuide. Al elk jaar zeg ik bij mezelf : Ik zal eens alle vier de dagen meewandelen, maar dat was dit jaar dus ook niet het geval.  Zaterdag stond al een fitnessbeurt op het programma en een afspraak met vrienden.  Misschien volgend jaar...  Hoe dan ook nam ik vrijdag een dagje verlof om er de sfeer op te snuiven.  Ik sprak af met Joost en zo konden we eindelijk nog eens een wandeltocht samen stappen.  Het begon niet subliem, want er trok een zware regenbui over de duizenden wandelaars.  Na wat schuiven in de massa, konden we na de splitsing wat sneller stappen.  Verderop kregen we een blikje Ice-tea, een gratis bevoorrading die hier bekend staat als "Sampling".  Verderop stapten we door het mooie Vrijbos en na het bordje van 15 km genoten Joost en ik van een terrasje in het gezelschap van Marnik die maar liefst twee braadworsten kocht.  Een Orvalleke later en vijf kilometer verder kwamen we in Zarren die bekend staat om zijn mooi onderhouden Couchez-molen.  En het leuke was dat we deze mochten bezoeken (zie foto's).  Het tralieterras was echt griezelig !! Zelfs wie geen hoogtevrees heeft (zoals ik), moest toch een beetje angst zien te overwinnen om tot aan de reling te stappen.  Bovenaan draaiden de wieken en de eigenaar vertelde dat de buitenkant ervan een snelheid heeft van ongeveer 80km/u.  We kochten er een blikje bier en stapten verder.  Op naar de 25km waar we even halt hielden om een Duvel te nuttigen.  Het laatste stuk liep zoals vorig jaar langs het water.  Een eindeloos stuk waarbij je de kerk- en de ijzertoren maar langzaam ziet naderen.  Om 16u05 kwamen we dan uiteindelijk toe en ik besloot meteen de trein te nemen.  Een geluk dat het na de ene regenbui van deze morgen droog bleef.

Het is altijd plezant om een stad te ontdekken d.m.v. een georganiseerde wandeltocht, dus kozen we voor de Zimmertocht van de Kleitrappers.  Toeval wil dat de startzaal op dezelfde steenweg ligt als de B&B.  De tocht maakt eerst een lus doorheen het groene landschap en enkele kilometers verder wordt ik al gebeten door een daas.  De jeuk negerend stappen we verder en na 8,4 km komen we terug in de startzaal.  Na een vlugge ice-tea gaan we richting stad.  Peter en ik passeren o.a. het hotel waar we in februari hebben overnacht (zie HIER) en een groot deel van de stadsvestingen.  De zon brandt en op een gegeven moment lijken we wel uitgedroogd, maar de controlepost brengt redding en twee frisse pintjes.  Hier doet de 30 km een exclusieve lus en alhoewel deze ook veel groen aandoet, is dit het minst mooie stukje van de wandeltocht.  Op de terugweg komen we een drankautomaat tegen en kopen we allebei een flesje frisdrank.  Erna genieten we in de controle die we voor de tweede keer aandoen van een broodje smos en een lekkere Duvel.  Erna stappen we terug richting vesting en na een goeie 3 km komen we aan de volgende stop.  Aan de bonnetjestafel zit Kim Geudens die ons wat later komt vergezellen.  Het laatste stuk is er eentje van een goeie 5 km.  Aangezien we toch niet ver van de B&B zitten, kunnen we deze mooie tocht afsluiten met een Duveltje.

Als de Dodentocht eraan komt, denk ik altijd : Amaai, wat vliegt de tijd.  Met medaille 7 in gedachten stond ik met meer dan 10.000 wandelaars terug aan de start.  Samen met Joost hadden eerst afgesproken met Marleen (foto) in het Land van Bornem.  Spaghetti en drie Duvels later trokken we naar de start.  Echter, het indienen van de bagage verliep zeer moeizaam door softwareproblemen. Na een vertraagde start was het dan ook de de eerste keer dat ik kilometers lang moest schuiven in de massa en zo veel tijd verloor.  Vlak voor de Nutricia (17,32km) kwam ik Joost terug tegen en we kochten elk een blikje bier.  Op naar Ruisbroek, Puurs en den Duvel.  De rustpost aldaar lag niet langer in de brouwerij, maar gratis Duvels waren er gelukkig wel.  Ik dronk er drie en kwam er Alex tegen die zelfs z'n lege flesje water met Duvel opvulde.  Na de controle stapten we via de brouwerij terug naar Breendonk dorp, alwaar ik aan een kraampje nog een Duvel bestelde.  Op naar Palm, halverwege. Ik wisselde van kleren en schoenen en at m'n boterhammen op. 

Onderweg naar Merchtem kreeg ik de klop van de hamer.  Ik ging in de controlepost geeuwend op een stoel zitten tot ik telefoon kreeg van Peter.  Hij meldde me dat mijn scanning niet werkt.  Volgens de tracking was ik zelfs nog niet gestart !! Ontgoocheling alom ging ik dit vlug melden bij de medewerkers.  Ze zeidden me dat er veel problemen waren met de scanning en dat ik in Buggenhout een kaart moest vragen.  Eenmaal daar aangekomen waren de kaarten al op en stelden ze me gerust.  Toch niet plezant als je iedereen je startnummer gemaild hebt om me te kunnen volgen...  Dan maar vlug even online op facebook gemeld waar ik zat.  Richting Puurs had ik m'n Ipod op en kreeg ik opnieuw een klopje.  Ipod af dus en in Puurs even uitrusten.  Het begon hevig te regenen.  Ik nam van elke scanning een foto als bewijs dat ik er wel effectief was. Richting Oppuurs kwam ik Sylvia (en haar vader) tegen die ik had leren kennen tijdens de 100km Euraudax Zelzate.  In Oppuurs liet ik hen los omdat ik wilde doorstappen. 

Naar traditie hield ik in Sint-Amands mijn laatste rust.  Nog een bekertje water en een koekje en hop, richting dijk.  Vanop een terrasje zwaaide André De Leener (Euraudax) naar me.  Ik wilde zo vlug mogelijk de finish bereiken, temeer vanwege de scanproblemen.  Vreemd genoeg was ik niet erg stijf en had ik eigenlijk niet zoveel last van mijn voeten.  Alleen de hevige wolkbreuken die we moesten trotseren maakten alles nat.  In Branst deed ik voor een laatste keer melding van de scanproblemen.  Iemand van de organisatie nam m'n chip van de schoen en ontplooide deze met als resultaat dat hij werkte !!! Ik werd voor de eerste keer gescand :-). Een andere medewerkster zei dat deze chips niet meer voor herhaling vatbaar zijn.  Teveel wandelaars met problemen... Ik griste een Fristi mee en begon aan de aftelling van de laatste 5km.  En de laatste 500 meter, daar doen we het voor !  Zelfs als ervaren wandelaar blijft het een kick geven.  Peter en z'n vader zwaaiden naar me en de afgifte van m'n medaille en diploma gaven gelukkig geen problemen.  Ook daar wisten ze van de slechte chipstroken.  Oef !  En wat doen we na aankomst ??? Duvelen ! Ik maakte 2 exemplaren soldaat. Medaille 7 is een feit, op naar nr 8 ! Bedankt aan de organisatie, de supporters en proficiat aan allen.

Het is van 2008 geleden dat ik in Puurs deelnam aan de Duveltocht van WSV Ibis.  Tijd dus om nog eens richting Puurs te treinen zodat ik exact om 8u47 de wandeltocht kon aanvatten.  Behalve enkele kleine wijzigingen leek het parcours heel goed op dat van 2008 waarvan je HIER het verslag kunt lezen.  Via Lippelo trok ik naar Opdorp, twee dorpen die de Dodentocht van volgende week ook zullen aandoen.  Ik stapte op een mooi tempo door en nam mijn eerste rustpauze in Opdorp op 17 km waar ik m'n boterhammen opat.  Eénmaal terug in Lippelo liepen de meeste afstanden samen en zo was ik niet langer eenzaam op mijn pad.  Op naar den Duvel !!! En ja, wat zou de Duveltocht zijn zonder het degusteren van enkele frisse exemplaren.  In de brouwerij bleef ik maar liefst een uur plakken om er drie soldaat te maken.  Na twee Duvels wees Jos, die er met zijn vriendin was, mij erop dat m'n controlekaart recht gaf op een gratis Duvel, dus...  De volgende rustpost lag een kleine 5 km verder en aangezien ik de smaak toch al te pakken had bestelde ik mij nog een Duvel.  Intussen dreigde er een zwarte wolk aan de horizon, maar het bleef gelukkig droog. De laatste rust voor het einde was traditioneel het fort van Liezele.  Ik had intussen honger gekregen maar alles was uitverkocht.  Aangezien het einde 1,4 km verder lag, bestelde ik aldaar een bakje frietjes alvorens terug huiswaarts te treinen.  De laatste training voor den "Doto" zit erop. 

Net als de tocht van zaterdag in Zottegem is de Brugsche Poorterstocht in Assebroek van De Frisse Stappers van gisteren geen onbekende.  Voor mij een "thuismatch" aangezien ik maar een tiental minuutjes hoef te fietsen naar de startzaal.  Het parcours leek goed op dat van vorig jaar maar dan in tegengestelde richting.  Erg vind ik dat niet, want ze doet heel wat mooie stukken aan zoals het natuurgebied Gemene Weidebeek, de oude spoorwegbedding en Ryckevelde waar ik vaak ga lopen, het kasteel van Male en de villawijken van Sint-Kruis. Dit jaar was er een nieuwe verzorgde controlepost en ik genoot er van een mattentaart (nog van zaterdag) en een ice-tea.  Eigenlijk had ik ergens wat spijt dat ik voor deze tocht niet eens uitzonderlijk m'n loopschoenen had aangetrokken, maar dan had ik misschien wat minder genoten van de prachtige natuur.  Toen ik aan de aankomst kwam vond een historisch moment plaats, namelijk liet ik voor de laatste keer Wandelboekje 2 afstempelen.  Zie hier de statistiek van dat wandelboekje :

De Wandeling Ten Berg van WSV Egmont Zottegem staat elk jaar op het programma.  Vorig jaar stapte ik ze met Joost, vandaag in het gezelschap van Peter.  Het parcours is elk jaar wel ongeveer hetzelfde maar de streek rond Zottegem en Herzele geraak ik niet snel beu.  Het golvende landschap en de vele aarden weggetjes zijn telkens opnieuw een genot voor menig wandelaar.  We stapten eerst richting Herzele waar je op het hoogste punt (Ter Rijst) een mooi uitzicht hebt.  De controlepost die we tweemaal aandeden lag in Oombergen.  Ook de plaatselijke lus van de 18 en 21km is geen onbekende.  Deze laat ons o.a. het mooie Kottem zien.  Na een tweede Sloeber ging het laatste stuk van 7,7 km terug richting Grotenberge en zo zat mijn 5de keer "Ten Berg" erop.  Volgend jaar steevast opnieuw :-).  Werkelijke afstand : 22,2 km.

Na twee dagjes Antwerpen trokken we zondag naar Edegem, eigenlijk helemaal niet zo ver van ons hotel.  De Dauwstappers hadden er hun Oogsttocht op het programma staan.  Peter en ik startten de tocht even voor 10u en na enkele straten trokken we de natuur in.  We passeerden een kranige wandelaarster met twee stokken en toen we even later pittige beklimmingen moesten ondergaan vroegen we ons af of dat vrouwtje dat wel zou aankunnen.  De eerste controle lag in Kontich.  Het was een soort binnenspeeltuintje voor kinderen.  We genoten er van een Duvel en stapten erna een plaatselijke lus die eveneens volledig door de natuur trok.  Op de terugweg zagen we de moedige wandelaarster naar de rustpost stappen.  In de zaal kwamen we Linda Thys tegen in het gezelschap van haar hond.  Het volgende stuk ging richting Wilrijk waar we zowel Fort 6 als Fort 5 (Edegem) passeerden.  Meer info over alle forten in de omgeving vind je HIER.  Na een laatste rust aldaar stapten we terug naar Edegem waar we afsloten met een frisse Duvel.  Peter en ik waren het erover eens : Een top-tocht !!! Zo dicht bij Antwerpen en zoveel groen.  Chapeau aan de organisatie voor dit prachtige autoluwe parcours dat bijna volledig liep over onverharde paden !

Het was twee uur en een half treinen naar Verviers, maar voor een dergelijke mooie wandeltocht moet je iets over hebben.  Eénmaal aangekomen in het station bestelde ik om 8u30 uit pure gewoonte een Orval.  Oeps, ietsje te vroeg op de morgen, maar eens vertrokken was ze al vlug uitgezweet.  De streek richting Luik is er eentje met pittige klimmetjes maar we werden telkens beloond met prachtige vergezichten.  We trokken richting Pepinster waar we een eerste wagenrust hielden.  Erna stapten we met ons groepje van 24 wandelaars verder richting Banneux, bekend als bedevaartsoord en da's onmiddellijk duidelijk te merken aan de vele winkeltjes met kaarsen, Mariabeelden en pullen om met gewijd water te vullen.  We waren inmiddels al 13 km ver en maakten een half uur tijd om iets te eten.  Voor mij werd dat een spaghetti, een pintje en een vers fruitslaatje in het gezelschap van Willy Sabbe.  Eénmaal gegeten leidde baankapitein Jacky ons doorheen Dolembreux.  Er volgden 2 wagenrusten met cola, limonade, grenadine of water en telkens een koekje of wafeltje.  Vlak voor de caférust in Esneux begon het hevig te regenen.  Hubert en ik kozen een cafeetje waar we heerlijk Duvelden.  Maar na het Duvelen bleef het regenen en het was 8 kilometer richting Tilff waar er eveneens een caférust op het programma stond.  Opnieuw genoten Hubert en ik van een frisse Duvel, even nat als de regen buiten.  Een jong koppel dat hun eerste euraudax-ervaring opdeed, moest er helaas mee stoppen.  Best te begrijpen als je in deze omstandigheden een vrij zware tocht uitkiest.  Met 22 wandelaars trokken we verder richting Sart-Tilman.  Daar stond een laatste wagenrust ons op te wachten.  Het laatste stuk gingen we bergaf richting Luik-stad doorheen een prachtig groot bos.  We kwamen aan om 18u55 in café L'aigle d'Or.  En dan de keuze tussen het afstempelen van het wandelboekje of het risico om de trein te missen.  Ik koos voor het tweede en zette een ware spurt in richting station.  Eénmaal boven de trap zag ik de deuren van de trein sluiten.  Shit ! Maar toen zag ik een sympathieke treinbegeleider teken doen dat ik nog mocht instappen.  Ik had nu twee uur tijd om uit te blazen en om m'n stinksokken te laten drogen.  Dankzij de sorry-pas van de NMBS kon dit in eerste klasse.  Dank aan de organisatie.  De tocht Verviers-Luik is altijd opnieuw een topwandeling !!

Wie Zelzate zegt, denkt stevast aan industrie zoals ArcelorMittal (het vroegere Sidmar) en het lange kanaal Gent-Terneuzen.  Ja, het kanaal hebben we dikwijls gezien en er langs gelopen en de Zelzatebrug stond tot drie maal toe open (zie ook de site van Guy HIER) maar Zelzate bevat zoveel meer...  De stad ligt op twee kilometer van Nederland en we maakten kennis met de wijken zoals De Katte (wat een koddige naam trouwens) en de grensgemeenten Sint-Kruis-Winkel, Ertvelde en Assenede.  In ieder geval is er rond Zelzate ook heel veel natuur zoals de kreken en het mooie Kloosterbos dat we twee keer dwarsten.  De organisatoren Guy en Frank hadden er een mooi parcours uitgestippeld.  In totaal waren er een goeie 70 wandelaars, waarvan er 43 net als ik gekozen hebben voor de volle afstand van 100km.  Het was leuk om vele bekenden terug te zien zoals René, Guy, Koen, Frans,...  Onderweg genoot ik van enkele hele toffe babbels die de tocht in een knip deden voorbijgaan.  En tenslotte waren er enkele Gouden Arenden die gevierd werden tijdens de laatste wagenrust : Guy (1ste), Erik (1ste), Alex (1ste), Jeannette (43ste !) en Frank (57ste !).  Proficiat aan hen en aan de volledige organisatie !!! Het was een tocht om U tegen te zeggen !

Ik had me al de hele week verheugd op deze tocht, want het is de eerste 'gewone' vrije tocht sinds m'n examen.  Lang geleden dat ik zo stressloos de natuur kon intrekken en ik heb er dan ook met volle teugen van genoten.  De gele pijltjes leidden de wandelaars vrijwel meteen de natuur in, met vele aarden weggetjes die dwars door het golvende landschap trokken.  Aan de eerste rustpost maakte ik kennis met een sympathieke wandelaarster (Heidi) die ik aan de inschrijftafel al had gezien.  We passeerden een overhéérlijke (!) karnemelk-bevoorrading, rechtstreeks van de koe (foto).  Aangezien Heidi de 10km-route volgde, scheidden onze wegen en trok ik op m'n eentje verder richting Deftinge (Lierde).  Eénmaal daar aangekomen at ik m'n 'stuutjes' op met een bijhorend pintje.  Erna begon ik aan een lus die enkel voor de 32 km uitgestippeld was.  Ze begon langs een grote baan en ik vreesde even voor een kilometervreterlus, maar niets werd minder waar, want ook hier trokken we de natuur in.  Het werd een stuk van 8,6 km en ik kreeg enorme dorst.  Terug in de rustpost nam ik tijd voor een ice-tea en een pintje.  Genoeg vloeistof om de volgende 5,8 km te trotseren.  De laatste controle was gelegen te Hemelveerdegem.  Ik nam nog een korte zitpauze in het gezelschap van twee vriendelijke wandelaars en een lieve hond die last had van de warmte en enkele potjes water uitslobberde en erna : Op naar de finish.  Op een kilometer voor het einde claxonneerde er een auto en jawel, het waren Peter en zijn vader die me kwamen oppikken.  Maar dit niet zonder het proeven van een plaatselijke specialiteit : Een blonde Witkap van 't vat.  De werkelijke afstand was 32,9 km en de tocht is een echte aanrader !!  Dank aan CSC Lierde.