Maya's Leven

Tussen het studeren door moet je zo af en toe een dagje puur verlof inlassen, anders hou je het niet vol.  Zodus had ik deze op mijn agenda geplaatst : De Lentetocht van het Land van Rhode in Sint-Lievens-Houtem.  Ik had me voorgenomen om hier puur te genieten en dat werd het ook !!! De wandelclub had immers een prachtige tocht doorheen de pure natuur uitgepijld.  En ook de voorspelde regen bleef uit ! Ik kon zelfs in t-shirt wandelen en dat is dezer dagen lang niet zo vanzelfsprekend.  De eerste rustpost lag in Hillegem.  Ik at er een heerlijk soepje in de buitenlucht.  Na een plaatselijke lus van 7,5 km kwam ik daar opnieuw en besloot deze keer meteen door te stappen.  3,7 km verder kwam ik in Oombergen, een bekend controlezaaltje waar ik op de koer genoot van een blonde Ename.  Kurt Maertens van de Padstappers kwam ook toe.  Buiten hem waren er niet zoveel bekenden, wellicht door de hoge concurrentie van Omloop Kluisbergen en de 100km van Ieper.  Opnieuw maakte ik een plaatselijke lus met vele bekende paadjes, maar ook hier was het verkeersarm en puur genieten.  Het stukje van 4,7 km leek in mijn berekeningen toch een stukje langer, maar wat maakt het uit als je geniet...  Nog een Ename blond en hop, op naar het laatste stukje terug naar Sint-Lievens-Houtem.  Mijn berekening klopte en om 16u10 kwam ik toe.  Peter en zijn vader wachtten me op.  We sloten af met een Delirium.  Dagen als deze mogen er nog veel zijn.  De batterijen zijn opgeladen voor de komende blok.  Maar voor de 100km Nacht van Vlaanderen wil ik toch nog wat trainen.  Toch nog eens tussendoor dus de kalender inkijken en een anti-blokdagje inlassen :-)

Gisteren nam ik nog eens de tijd om te gaan stappen in Blankenberge.  Ik pikte er de tweede dag uit van de albekende "Tweedaagse".  Ik sprak af met Joost en samen treinden we naar Blankenberge.  Nog steeds geen zomer helaas... We mogen al tevreden zijn met een streepje blauwe lucht.  Helaas met zeer veel wind.  Een goeie training wel als je een tijdje "out" bent geweest voor de lange afstanden die nog moeten komen.  Maar verder zijn er altijd vele lange saaie rechte stukken die gelukkig uiteindelijk wel beloond worden.  Vooral de tent op enkele kilometers van het einde is een blijver.  En je komt onderweg menig bekende wandelaar tegen.  Gelukkig is het met Joost ook altijd aangenaam stappen.  Het weer zat niet altijd mee, maar we hielden er de ambiance best wel in. 

Neem nog eens een dagje congé in je congé :-) en doe even de boeken toe.  Deze stond al lang op de kalender.  Ik had met Joost op de trein afgesproken en we twijfelden tussen de 32 en 42 km.  Maar treinpech met maar liefst een goed uur stilstand omdat de volgende trein onze gesneuvelde trein zou duwen besliste voor ons en het werd dus 32 km. 

Aan de start kregen we een halve matttentaart en enkele kilometertjes verderop een bekertje verse karnemelk.  De Mattentaartentocht is altijd natuur verzekerd en dat was deze keer niet anders. We trokken doorheen het Raspaillebos en boven de Bosberg namen we onze eerste rust met een fris Duveltje.  Het laatste streepje verdween en maakte plaats voor een plaatselijke bui.  We naderden terug Moerbeke en trokken zo verder naar het centrum van Geraardsbergen.  Ik deed krachten op met een mattentaart en een blonde Tongerlo want we moesten immers nog over de befaamde Muur.  Maar dit niet zonder een glimp van Manneke Pis.  Op naar boven en zo langzaam verder naar de finish.  We kwamen aan om 17u10 alwaar Peter en zijn vader ons opwachtten.  Nog een blonde Tongerlo.  Slurp.  't Was heel plezant en ik heb er vollop van genoten.  De batterijen voor de komende studeerdagen zijn opgeladen :-)

Maya wandelt ! Eindelijk ! Het is sinds 7 januari dit jaar dat ik mijn wandelschoenen nog eens aangedaan had.  Hoog tijd dus om die eens vanonder het stof te halen !  Het vele studeren zit daar voor een groot stuk tussen, maar aangezien ik nu tot aan het examen congé heb genomen kan er wel eens een wandelinkje van af.  Hoog tijd om terug te trainen voor de Nacht van West-Vlaanderen die vlak na mijn examen valt. 

En wat is er leuker dan eindelijk nog eens met mijn broer Joost op pad te gaan.  Samen treinden we vanuit Brugge naar Zottegem en exact om 11u konden we onze wandeling aanvatten.  Het weer had regen, hagel en zelfs onweer voorspeld maar op enkele kilometers na hadden we geluk.  Vrij winderig en koud, dat wel...  Eerst trokken we naar Sint-Lievens-Esse en zo naar de Smissenhoek in Erwetegem waar we tot tweemaal toe een controlepost hadden.  Tijd voor een lekkere Sloeber en veel plezier onderweg.  Wat heb ik ervan genoten ! Gelukkig was ik nadien helemaal niet stijf, alleen een loopknieblessure kwam even de kop opsteken bij elke klim.  Hopelijk gaat die snel terug over, want zondag gaan we wellicht naar Geraardsbergen voor de 29ste Mattentaartentochten.

We hebben het jaar alvast goed ingezet of stap eens een "Katertocht" zonder kater !  Gelukkig regende het nog niet in Brugge, want anders hadden Peter en ik misschien gewoon thuis gebleven.  Eenmaal vertrokken neem je het weer maar zoals het komt : regen dus...  Maar een beetje beweging op een druilerige dag misstaat natuurlijk niet.  Eerst stapten we naar 't Hoge.  Op de eerste foto hieronder zie je de vroegere festivalweide van Rock Torhout.  Als jongelinge heb ik daar nog genoten van R.E.M., The Cure e.a.  Nu ligt de weide er verlaten en nat bij en zijn de festivaltijden lang vervlogen.  Na 6,9 km kwamen we in de rustpost in de voetbalkantine waar we meteen een Duvel bestelden aan Willy Persyn die aan de "bonnetjestafel" zat.  Erna volgden we de tweede lus van 8,2 km die doorheen Krommenhaak trekt.  We kwamen nadien terug in de kantine waar we ondermeer een praatje maakten met Zotte Mie.  Er restte ons nog een kleine 6 km.  Het werd langzaam een beetje droger, waardoor we op automatische ons tempo opdreven.  En wat is er mooier dan een tocht eindigen in schoonheid, dus met een Duveltje.  Als toetje kregen we een gratis drupelglaasje jenever en een lekker koekje.

De weide waar vroeger Rock Torhout plaatsvond.

We volgen de geel-rode pijltjes en dit doorheen het miezerige landschap.

Wellicht was dit de laatste wandeltocht van 2011 : Kortrijk Feeëriek.  Het is de derde keer dat ik aan deze tocht deelneem en nog nooit is deze zonder regen verlopen.  Toch, deze keer mochten we (Peter en ik) niet klagen want op een klein buitje na bleef het droog.  Het eerste stukje deed ondermeer de bruggen over de Leie aan en het stadscentrum met de Markt en het Begijnhof.  In de rustpost op 5,9 km waren vele bekenden.  Kortrijk Feeëriek van WSV Marke is dan ook een hele populaire tocht en dat is te merken aan het aantal wandelaars (meer dan 2000).  Na een Duveltje begonnen we aan het tweede stuk.  Deze was mooier dan de andere jaren, ook al was het af en toe goed opletten om geen gele pijltje voorbij te lopen.  Na 2,5 uur stappen bereikten we de finish waar we nog drie Duvels en een braadworst lang bleven plakken.  We waren dan ook met de trein.

Lang geleden dat ik nog eens helemaal alleen op pad trok !  Ik treinde al vroeg naar de startzaal in Zottegem om net als andere jaren deel te nemen aan de prachtige Wafelentocht.  Hier lag vorig jaar pakken sneeuw.  Vandaag werd het echter een miezerige tocht wat erg vervelend is als je een bril draagt...  Het eerste stuk liep ik samen met Rosette die ik enkele jaren terug had leren kennen.  Zij en haar wandelmaatje volgden de 14 km dus bij de eerste controle splitsten onze wegen al.  Ik besloot om hier niet te stoppen en stapte verder naar de rustpost in Oudenhove op 14,3 km.  Eenmaal daar aangekomen bestelde ik een potje soep en at ik er mijn boterhammen op.  Een kilometer verder hoorde ik opeens iemand mijn naam roepen.  Het waren Patrick en zijn wandelmaatje die vanuit een café met een blonde Ename stonden te zwaaien.  Aanlokkelijk dus om een extra rust in te lassen en in hun gezelschap dronk ik er eentje mee.  Helaas bleef het maar miezelen en ik stapte op een pittig tempo terug naar de rustpost in Erwetegem (waar ik afscheid nam van Rosette).  Daar kwam ik Kim tegen en besloot ik om nog een blonde Ename te drinken.  Hij en een andere wandelaarster genoten van de albekende worstebroodjes.  Er restte mij nog 7,2 km.  Op een kilometer van het einde kregen we een gratis glühwein aangeboden, maar die sloeg ik af.  Een vriendelijke wandelaar (die ik ken van Euraudax maar wiens naam mij ontsnapt...) wandelde met mij mee.  In zijn hand een bekertje warm vocht.  In de eindzaal zaten Peter en zijn vader op mij te wachten en al' sloeberend' genoot ik na.

Kerstdag is altijd een beetje een dode dag en wij maken er al enkele jaren een gewoonte van om naar Beernem te trekken om er de Kerstmistocht te stappen.  De hemel zag er dreigerig uit, maar uiteindelijk werd het dan toch een droge tocht.  Bovendien was het helemaal niet koud !  Het werd ronduit puur genieten van de winterse natuur, de kale bomen, de verlaten paadjes en weiden en vooral de rust ! We hebben er allebei enorm van genoten.  We kruisten terug enkele bekende wandelaars op ons pad zoals Antoine, Willy Persyn en Luc Fraipont.  En wat zou een wandeling zijn zonder het nuttigen van een lekkere Westmalle Trippel !  Hm, ik denk er sterk over om morgen terug op pad te trekken en dan richting Zottegem.  Ik twijfel nog een beetje maar je leest het ongetwijfeld wel weer !  Tot wandels allemaal.

En tenslotte wens ik iedereen een fijne Kerst toe !!!

Na dagen van regen hadden Peter en ik gevreesd dat de kerstwandeling dan ook letterlijk in het water zou vallen.  Maar toen we zaterdagochtend door het raam keken, zagen we een uitnodigende blauwe lucht.  Na het ontbijt vertrokken we dan ook met de bus naar de startzaal in Sint-Michiels om er naar jaarlijkse traditie de wandeltocht Brugge Binnenste Buiten in Kerstsfeer te stappen.  En zoals elk jaar werd het terug een prachtige wandeling doorheen de Brugse binnenstad.  Daar hoort zoals steeds natuurlijk een bezoekje aan de kerstmarkt bij, alhoewel we deze keer niet zijn blijven plakken.  Tijdens de eerste controle genoten we van een kommetje heerlijke verse erwtensoep.  Enkele kilometers verder passeerden we De Snuffel.  We wilden er een orval te drinken, maar eenmaal binnen kwamen we in een afscheidsfeestje terecht en konden we profiteren van een glaasje cava.  De tweede "officiële" rustpost lag ietwat verder.  Daar kwamen we tal van bekenden tegen waaronder Joske, Katrien, Linda en Charel.  Een Brugse Zot later stapten we verder en kochten we een broodje in de Panos die we op de laatste rustpost in het oud Sint-Jan opaten.  Aan de aankomst sloten we af met een Brugse Zot en toen we naar de bus stapten begon het hevig te hagelen.  We hadden duidelijk geluk met het weer. 

Op 11 november is het altijd Wandel Mee Dag waarbij je op veel plaatsen een wandeltocht kan kiezen.  Peter en ik kozen voor Torhout, zodat we met ons treinabonnement konden gaan.  De overigens hele mooie startzaal lag zo'n 200 meter verderop.  Het weerbericht had een stralend zonnetje voorspeld, maar daar was in Torhout helaas niets van te merken, waardoor we te weinig gekleed waren.  Gelukkig had Peters pull een kap en had ik een haarband mee want de wind stond vrij strak.  De omgeving van Torhout is dan ook vrij landelijk, maar wel heel mooi !  Na 500 meter kregen we een jeneverke.  Altijd lekker tijdens een winterwandeling en na 7,4 km kwamen we aan de eerste controlepost waar we een soepje nuttigden.  Toen we terug vertrokken kwamen we Dirk Verduyn tegen die ons zei dat we een mooi lus voor de boeg hadden.  Dat bleek ook zo, maar ook hier was het ijzig koud en was er nergens een streepje zon te bespeuren.  We volgden een stuk van het Moereveldpad en gelukkig kregen we ook een bosachtig deeltje.  7,2 km verder kwamen we opnieuw aan de rustpost en als Duvels slechts 2 euro kosten, was het gemakkelijk te kiezen...  We kwamen hier ook bekende wandelaars tegen zoals Dirk en z'n hond Tjoep (foto) en Willy Persyn.  Het laatste stukje van 5,2 km deed veel wijken aan en die waren gelukkig windvrij en dus ietwat warmer.  Bij aankomst genoten we nog van een Duveltje.  Eentje maar, want ik had enorme hoofdpijn en een sluimerende verkoudheid dreigde door te breken.  We treinden naar huis en waar ik na een warm badje wat ging rusten in de zetel. 

Een beetje op het onverwachts kozen we uit de Marching een wandeltocht uit en dat werd de Allerheiligentocht in Koekelare, een organisatie van De Motestappers aldaar.  Toen Peter op de radio hoorde dat er in de namiddag buien verwacht werden, besloten we om meteen te vertrekken en zo konden we omstreeks 9 uur al starten.  Eerst maakten we een plaatselijke lus van 6,3 km.  Deze deed veel kouterbaantjes aan en wie denkt dat Koekelare plat is, vergist zich wel degelijk.  Op de top van de heuvel heb je overigens een heel mooi uitzicht over de omgeving.  We naderden terug de startzaal en genoten er van een kommetje tomatensoep.  Doordat de zaal zowel dienst deed als startzaal en als rustpost was het er eigenijk ietwat te druk...  Via het dorpspark wandelden we richting Bovenkerke. Het eerste stuk liep tegen de wind in en dat was best lastig.  Gelukkig werden we beloond met een stukje bos en met het prachtigste seizoen van het jaar zijn de kleurschakeringen een ware streling voor het oog.  Echter kortstondig, want landelijke baantjes leidden ons naar de controlepost in het centrum van Bovenkere.  We dronken er een Kleyte Tripel, een 'Oostênds' biertje.  Het laatste stuk werd er eentje van 7 km.  De blauwe lucht maakte inderdaad plaats voor wolken en dan is het meteen een stukje minder warm.  Om 12u58 kwamen we toe en bestelden nog een Kleyte.  Nog even goeiedag zeggen aan Willy Sabbe en erna aan Rika en content trokken we terug huiswaarts.

Peter en ik trokken vandaag naar de 10de Maletocht van onze eigen wandelclub Feestcomité De Marollen Sijsele.  Deze keer lag de start van de tocht in Sijsele en op mijn aanwijzingen waren we dus met de fiets fout gereden (naar de startzaal van de vorige jaren).  Fris was het in ieder geval wel, maar de zon zou weldra wel doorbreken..  De wandeling trok richting Vivenkapelle, een andere deelgemeente van Damme.  Aan de eerste rustpost bleek de pot soep nog niet te zijn gearriveerd en waren we dus "genoodzaakt" om een Leffe te consumeren :-).  De tweede controle was er eentje dat er elk jaar bij is en daar aten we dan de gemiste soep die overigens heerlijk was.  We volgden een wit paard en kwamen aan de splitsing.  We hadden ons ingeschreven voor de maximumafstand van 24 km.  Echter, tijdens de lus liep het goed fout want een achttal kilometer verder kwamen we terug in de startzaal.  We keken op de kaart maar begrepen niet echt goed waar we verkeerd waren gelopen.  We besloten om het hierbij te laten en ons niet opnieuw in te schrijven voor de 6 km of zo.  De voorzitter Geert trakteerde ons op een lekkere Leffe om af te sluiten.  Ach, zes kilometer minder dan voorzien, maar ja, zo'n ramp is dat niet.  Op naar de volgende.

Wat is de beste remedie om 2 feesten (mijn broer Wouters huwelijk en mijn schoonbroers huwelijksjubeleum) uit te buiken ?  Ja, je raadt het al : wandelen.  En zodus trokken Peter en ik gisteren op pad.  De startplaats lag enkele kilometers van ons verwijderd, zodus namen we de fiets en om 9u30 konden we de wandeltocht aanvatten.  Het eerste stuk van de tocht liep doorheen Oedelem en de Assebroekse Meersen met een stuk Beverhoutsveld.  De frisse herfstochtend maakte al vlug plaats voor een hete nazomerse dag.  De rustpost was de Patria, vlakbij ons huis.  We bestelden een kommetje lekkere soep en begonnen aan het volgende stuk van 8 km.  Ongeveer halfverwege kwamen we Dirk Verduyn (Nacht van West-Vlaanderen) tegen en we bleven samen tot het einde van de tocht.  Met zijn verhalen kan hij als leerkracht ongetwijfeld alle leerlingen (en ook ons) boeien.  Toen we voor de tweede keer halt hielden in de Patria genoten we van een Westmalle Tripel.  We stapten erna samen het laatste stuk van een goeie 5 km dat doorheen Ryckevelde ging.  Nog een Westmalle en de tocht zat er op.  De Moedige Wandelaars van Beernem hebben er terug een geslaagde editie van gemaakt !

Exact 6 jaar geleden was deze wandeltocht de allereerste kennismaking met de gemeente waar we de dag voordien waren komen wonen.  En tot op de dag vandaag is wandelen door eigen gemeente vollop genieten !  Peter vergezelde vandaag mijn pad doorheen de prachtige omgeving van Assebroek en Sint-Kruis.  In de eerste controlepost genoten we van heerlijke, verse tomatensoep en tijdens de twee rusten die erop volgden kozen we voor een Westmalle Tripple.  In ieder geval bleek de herfst duidelijk zijn intrede gedaan te hebben.  Met een broekzak vol beukenootjes en okkernoten kwamen we terug thuis.  Hiermee heeft de solidariteitsgroep 'Families helpen Families' terug een mooie organisatie op poten gezet ten voordele van El Salvador, Brazilië en Bolivia.  Een mooi intitiatief en een mooie wandeltocht !

Dag 3 : Diksmuide. Al elk jaar zeg ik bij mezelf : Ik zal eens alle vier de dagen meewandelen, maar dat was dit jaar dus ook niet het geval.  Zaterdag stond al een fitnessbeurt op het programma en een afspraak met vrienden.  Misschien volgend jaar...  Hoe dan ook nam ik vrijdag een dagje verlof om er de sfeer op te snuiven.  Ik sprak af met Joost en zo konden we eindelijk nog eens een wandeltocht samen stappen.  Het begon niet subliem, want er trok een zware regenbui over de duizenden wandelaars.  Na wat schuiven in de massa, konden we na de splitsing wat sneller stappen.  Verderop kregen we een blikje Ice-tea, een gratis bevoorrading die hier bekend staat als "Sampling".  Verderop stapten we door het mooie Vrijbos en na het bordje van 15 km genoten Joost en ik van een terrasje in het gezelschap van Marnik die maar liefst twee braadworsten kocht.  Een Orvalleke later en vijf kilometer verder kwamen we in Zarren die bekend staat om zijn mooi onderhouden Couchez-molen.  En het leuke was dat we deze mochten bezoeken (zie foto's).  Het tralieterras was echt griezelig !! Zelfs wie geen hoogtevrees heeft (zoals ik), moest toch een beetje angst zien te overwinnen om tot aan de reling te stappen.  Bovenaan draaiden de wieken en de eigenaar vertelde dat de buitenkant ervan een snelheid heeft van ongeveer 80km/u.  We kochten er een blikje bier en stapten verder.  Op naar de 25km waar we even halt hielden om een Duvel te nuttigen.  Het laatste stuk liep zoals vorig jaar langs het water.  Een eindeloos stuk waarbij je de kerk- en de ijzertoren maar langzaam ziet naderen.  Om 16u05 kwamen we dan uiteindelijk toe en ik besloot meteen de trein te nemen.  Een geluk dat het na de ene regenbui van deze morgen droog bleef.

Het is altijd plezant om een stad te ontdekken d.m.v. een georganiseerde wandeltocht, dus kozen we voor de Zimmertocht van de Kleitrappers.  Toeval wil dat de startzaal op dezelfde steenweg ligt als de B&B.  De tocht maakt eerst een lus doorheen het groene landschap en enkele kilometers verder wordt ik al gebeten door een daas.  De jeuk negerend stappen we verder en na 8,4 km komen we terug in de startzaal.  Na een vlugge ice-tea gaan we richting stad.  Peter en ik passeren o.a. het hotel waar we in februari hebben overnacht (zie HIER) en een groot deel van de stadsvestingen.  De zon brandt en op een gegeven moment lijken we wel uitgedroogd, maar de controlepost brengt redding en twee frisse pintjes.  Hier doet de 30 km een exclusieve lus en alhoewel deze ook veel groen aandoet, is dit het minst mooie stukje van de wandeltocht.  Op de terugweg komen we een drankautomaat tegen en kopen we allebei een flesje frisdrank.  Erna genieten we in de controle die we voor de tweede keer aandoen van een broodje smos en een lekkere Duvel.  Erna stappen we terug richting vesting en na een goeie 3 km komen we aan de volgende stop.  Aan de bonnetjestafel zit Kim Geudens die ons wat later komt vergezellen.  Het laatste stuk is er eentje van een goeie 5 km.  Aangezien we toch niet ver van de B&B zitten, kunnen we deze mooie tocht afsluiten met een Duveltje.

Als de Dodentocht eraan komt, denk ik altijd : Amaai, wat vliegt de tijd.  Met medaille 7 in gedachten stond ik met meer dan 10.000 wandelaars terug aan de start.  Samen met Joost hadden eerst afgesproken met Marleen (foto) in het Land van Bornem.  Spaghetti en drie Duvels later trokken we naar de start.  Echter, het indienen van de bagage verliep zeer moeizaam door softwareproblemen. Na een vertraagde start was het dan ook de de eerste keer dat ik kilometers lang moest schuiven in de massa en zo veel tijd verloor.  Vlak voor de Nutricia (17,32km) kwam ik Joost terug tegen en we kochten elk een blikje bier.  Op naar Ruisbroek, Puurs en den Duvel.  De rustpost aldaar lag niet langer in de brouwerij, maar gratis Duvels waren er gelukkig wel.  Ik dronk er drie en kwam er Alex tegen die zelfs z'n lege flesje water met Duvel opvulde.  Na de controle stapten we via de brouwerij terug naar Breendonk dorp, alwaar ik aan een kraampje nog een Duvel bestelde.  Op naar Palm, halverwege. Ik wisselde van kleren en schoenen en at m'n boterhammen op. 

Onderweg naar Merchtem kreeg ik de klop van de hamer.  Ik ging in de controlepost geeuwend op een stoel zitten tot ik telefoon kreeg van Peter.  Hij meldde me dat mijn scanning niet werkt.  Volgens de tracking was ik zelfs nog niet gestart !! Ontgoocheling alom ging ik dit vlug melden bij de medewerkers.  Ze zeidden me dat er veel problemen waren met de scanning en dat ik in Buggenhout een kaart moest vragen.  Eenmaal daar aangekomen waren de kaarten al op en stelden ze me gerust.  Toch niet plezant als je iedereen je startnummer gemaild hebt om me te kunnen volgen...  Dan maar vlug even online op facebook gemeld waar ik zat.  Richting Puurs had ik m'n Ipod op en kreeg ik opnieuw een klopje.  Ipod af dus en in Puurs even uitrusten.  Het begon hevig te regenen.  Ik nam van elke scanning een foto als bewijs dat ik er wel effectief was. Richting Oppuurs kwam ik Sylvia (en haar vader) tegen die ik had leren kennen tijdens de 100km Euraudax Zelzate.  In Oppuurs liet ik hen los omdat ik wilde doorstappen. 

Naar traditie hield ik in Sint-Amands mijn laatste rust.  Nog een bekertje water en een koekje en hop, richting dijk.  Vanop een terrasje zwaaide André De Leener (Euraudax) naar me.  Ik wilde zo vlug mogelijk de finish bereiken, temeer vanwege de scanproblemen.  Vreemd genoeg was ik niet erg stijf en had ik eigenlijk niet zoveel last van mijn voeten.  Alleen de hevige wolkbreuken die we moesten trotseren maakten alles nat.  In Branst deed ik voor een laatste keer melding van de scanproblemen.  Iemand van de organisatie nam m'n chip van de schoen en ontplooide deze met als resultaat dat hij werkte !!! Ik werd voor de eerste keer gescand :-). Een andere medewerkster zei dat deze chips niet meer voor herhaling vatbaar zijn.  Teveel wandelaars met problemen... Ik griste een Fristi mee en begon aan de aftelling van de laatste 5km.  En de laatste 500 meter, daar doen we het voor !  Zelfs als ervaren wandelaar blijft het een kick geven.  Peter en z'n vader zwaaiden naar me en de afgifte van m'n medaille en diploma gaven gelukkig geen problemen.  Ook daar wisten ze van de slechte chipstroken.  Oef !  En wat doen we na aankomst ??? Duvelen ! Ik maakte 2 exemplaren soldaat. Medaille 7 is een feit, op naar nr 8 ! Bedankt aan de organisatie, de supporters en proficiat aan allen.

Het is van 2008 geleden dat ik in Puurs deelnam aan de Duveltocht van WSV Ibis.  Tijd dus om nog eens richting Puurs te treinen zodat ik exact om 8u47 de wandeltocht kon aanvatten.  Behalve enkele kleine wijzigingen leek het parcours heel goed op dat van 2008 waarvan je HIER het verslag kunt lezen.  Via Lippelo trok ik naar Opdorp, twee dorpen die de Dodentocht van volgende week ook zullen aandoen.  Ik stapte op een mooi tempo door en nam mijn eerste rustpauze in Opdorp op 17 km waar ik m'n boterhammen opat.  Eénmaal terug in Lippelo liepen de meeste afstanden samen en zo was ik niet langer eenzaam op mijn pad.  Op naar den Duvel !!! En ja, wat zou de Duveltocht zijn zonder het degusteren van enkele frisse exemplaren.  In de brouwerij bleef ik maar liefst een uur plakken om er drie soldaat te maken.  Na twee Duvels wees Jos, die er met zijn vriendin was, mij erop dat m'n controlekaart recht gaf op een gratis Duvel, dus...  De volgende rustpost lag een kleine 5 km verder en aangezien ik de smaak toch al te pakken had bestelde ik mij nog een Duvel.  Intussen dreigde er een zwarte wolk aan de horizon, maar het bleef gelukkig droog. De laatste rust voor het einde was traditioneel het fort van Liezele.  Ik had intussen honger gekregen maar alles was uitverkocht.  Aangezien het einde 1,4 km verder lag, bestelde ik aldaar een bakje frietjes alvorens terug huiswaarts te treinen.  De laatste training voor den "Doto" zit erop. 

Net als de tocht van zaterdag in Zottegem is de Brugsche Poorterstocht in Assebroek van De Frisse Stappers van gisteren geen onbekende.  Voor mij een "thuismatch" aangezien ik maar een tiental minuutjes hoef te fietsen naar de startzaal.  Het parcours leek goed op dat van vorig jaar maar dan in tegengestelde richting.  Erg vind ik dat niet, want ze doet heel wat mooie stukken aan zoals het natuurgebied Gemene Weidebeek, de oude spoorwegbedding en Ryckevelde waar ik vaak ga lopen, het kasteel van Male en de villawijken van Sint-Kruis. Dit jaar was er een nieuwe verzorgde controlepost en ik genoot er van een mattentaart (nog van zaterdag) en een ice-tea.  Eigenlijk had ik ergens wat spijt dat ik voor deze tocht niet eens uitzonderlijk m'n loopschoenen had aangetrokken, maar dan had ik misschien wat minder genoten van de prachtige natuur.  Toen ik aan de aankomst kwam vond een historisch moment plaats, namelijk liet ik voor de laatste keer Wandelboekje 2 afstempelen.  Zie hier de statistiek van dat wandelboekje :

De Wandeling Ten Berg van WSV Egmont Zottegem staat elk jaar op het programma.  Vorig jaar stapte ik ze met Joost, vandaag in het gezelschap van Peter.  Het parcours is elk jaar wel ongeveer hetzelfde maar de streek rond Zottegem en Herzele geraak ik niet snel beu.  Het golvende landschap en de vele aarden weggetjes zijn telkens opnieuw een genot voor menig wandelaar.  We stapten eerst richting Herzele waar je op het hoogste punt (Ter Rijst) een mooi uitzicht hebt.  De controlepost die we tweemaal aandeden lag in Oombergen.  Ook de plaatselijke lus van de 18 en 21km is geen onbekende.  Deze laat ons o.a. het mooie Kottem zien.  Na een tweede Sloeber ging het laatste stuk van 7,7 km terug richting Grotenberge en zo zat mijn 5de keer "Ten Berg" erop.  Volgend jaar steevast opnieuw :-).  Werkelijke afstand : 22,2 km.

Na twee dagjes Antwerpen trokken we zondag naar Edegem, eigenlijk helemaal niet zo ver van ons hotel.  De Dauwstappers hadden er hun Oogsttocht op het programma staan.  Peter en ik startten de tocht even voor 10u en na enkele straten trokken we de natuur in.  We passeerden een kranige wandelaarster met twee stokken en toen we even later pittige beklimmingen moesten ondergaan vroegen we ons af of dat vrouwtje dat wel zou aankunnen.  De eerste controle lag in Kontich.  Het was een soort binnenspeeltuintje voor kinderen.  We genoten er van een Duvel en stapten erna een plaatselijke lus die eveneens volledig door de natuur trok.  Op de terugweg zagen we de moedige wandelaarster naar de rustpost stappen.  In de zaal kwamen we Linda Thys tegen in het gezelschap van haar hond.  Het volgende stuk ging richting Wilrijk waar we zowel Fort 6 als Fort 5 (Edegem) passeerden.  Meer info over alle forten in de omgeving vind je HIER.  Na een laatste rust aldaar stapten we terug naar Edegem waar we afsloten met een frisse Duvel.  Peter en ik waren het erover eens : Een top-tocht !!! Zo dicht bij Antwerpen en zoveel groen.  Chapeau aan de organisatie voor dit prachtige autoluwe parcours dat bijna volledig liep over onverharde paden !

Ik had me al de hele week verheugd op deze tocht, want het is de eerste 'gewone' vrije tocht sinds m'n examen.  Lang geleden dat ik zo stressloos de natuur kon intrekken en ik heb er dan ook met volle teugen van genoten.  De gele pijltjes leidden de wandelaars vrijwel meteen de natuur in, met vele aarden weggetjes die dwars door het golvende landschap trokken.  Aan de eerste rustpost maakte ik kennis met een sympathieke wandelaarster (Heidi) die ik aan de inschrijftafel al had gezien.  We passeerden een overhéérlijke (!) karnemelk-bevoorrading, rechtstreeks van de koe (foto).  Aangezien Heidi de 10km-route volgde, scheidden onze wegen en trok ik op m'n eentje verder richting Deftinge (Lierde).  Eénmaal daar aangekomen at ik m'n 'stuutjes' op met een bijhorend pintje.  Erna begon ik aan een lus die enkel voor de 32 km uitgestippeld was.  Ze begon langs een grote baan en ik vreesde even voor een kilometervreterlus, maar niets werd minder waar, want ook hier trokken we de natuur in.  Het werd een stuk van 8,6 km en ik kreeg enorme dorst.  Terug in de rustpost nam ik tijd voor een ice-tea en een pintje.  Genoeg vloeistof om de volgende 5,8 km te trotseren.  De laatste controle was gelegen te Hemelveerdegem.  Ik nam nog een korte zitpauze in het gezelschap van twee vriendelijke wandelaars en een lieve hond die last had van de warmte en enkele potjes water uitslobberde en erna : Op naar de finish.  Op een kilometer voor het einde claxonneerde er een auto en jawel, het waren Peter en zijn vader die me kwamen oppikken.  Maar dit niet zonder het proeven van een plaatselijke specialiteit : Een blonde Witkap van 't vat.  De werkelijke afstand was 32,9 km en de tocht is een echte aanrader !!  Dank aan CSC Lierde.

Eindelijk, het examen is achter de rug !  Terug tijd om te wandelen en daar was de 32ste Nacht van West-Vlaanderen ideaal voor.  Ik sprak af met Peter in Torhout om samen een spaghetti te eten.  Toen de start naderde namen we afscheid en helaas was Joost (wegens abces aan bil) niet van de partij, dus zou ik de nacht trotseren in het gezelschap van m'n Ipod en toevallige gesprekspartners.  Er waren dan ook vele bekenden die ik af en toe in de rustposten tegenkwam zoals Lucia en Geert, Patrick en z'n wandelkameraad,...  Af en toe dreigde een miezelbuitje en waren er felle rukwinden.  Rond 4u45 bereikte ik de mijlpaal van 50 km en genoot ik van enkele lekkere broodjes met koffie in de bagagerust te Beernem.  Op naar Moerbrugge en dan... Ja, na de volgende controlepost op 62,4km passeerde ik mijn eigen huis.  Ik had de pijltjes al zien hangen eerder in de week.  Een frisse Duvel drinken in eigen zetel (foto) en weten dat je nog 38,6 km moet stappen.  Pffff, ik had op dat moment liever in m'n zetel blijven liggen, maar ik kreeg vanaf dan het gezelschap van niemand minder dan Peter !!  Hij had een rugzakje met boterhammen klaargemaakt, want ja, zonder buiknummer uiteraard geen bevoorrading voor 't ventje. 

Samen trokken we via het Minnewaterpark naar het Boudewijnpark.  Op weg naar Zedelgem begon het weer ons echt parten te spelen.  Naar jaarlijkse traditie zou m'n vriendin Marijke en haar dochtertje Elize (foto) me opzoeken in De Groene Meersen in Zedelgem (85 km).  Onderweg moesten we enkele keren schuilen voor enkele hevige wolkbreuken en een fikse hagelbui.  Daardoor tien minuten later dan voorzien zagen we Marijke en Elize en ze hadden lekkere pintjes mee.  Nog even schuilen en op naar Aartrijke.  Altijd een vervelend stukje en deze keer met een strakke stormachtige wind.  In de voetbalkantine van Aartrijke genoot Peter van een Duvel, ik hield het bij een pintje en een beker Aquarius.  Nog twee korte stukjes, dus het einde kwam in zicht.  In de laatste rustpost te Wijnendale dronk ik vlug een bekertje ice-tea en stapten we meteen verder.  De oude spoorwegbedding, het typische laatste stukje van de 100km (eigenlijk 101km)...  Om 16u23 kon ik eindelijk aan de "finish-bel" trekken.  Het zat erop en we bezegelden de tocht met 2 frisse Duvels.  Na de treinrit in Brugge mocht Peter nog eens 4,5 km stappen om de auto te halen.  Dus ook voor hem chapeau met z'n 42,5 km !!!

De organisatie is zoals elk jaar op en top !!  Het parcours prachtig, de bevoorrading super.  Het was een moeilijke tocht door het zeer slechte weer.  Ook bij deze dank aan Peter.  Zijn gezelschap maakte de tocht een heel stuk minder zwaar.  

De 8ste Handsbeekse Feestentocht van vzw Hansfeest stond reeds geruime tijd in m'n studieschema gepland, want ze is de allerlaatste wandeltraining voor de Nacht van West-Vlaanderen op 17 juni.  Ik nam de trein naar Hansbeke en kon de wandeling om 12u15 aanvatten en wat moet een mens nog meer dan een stralende zon !!  Ik vond het persoonlijk een beetje spijtig dat er zovele asfaltbaantjes in het parcours zaten.  De mooiste stukjes waren voor de langste afstanden en dat is meestal andersom.  De controleposten waren daarentegen heel goed georganiseerd en de wandelpijltjes heel duidelijk.  Met de weinige wandeltochten van afgelopen maanden, zou een mens soms vergeten hoe zalig het is om stapvoets de natuur te trotseren.  Wat verlang ik ernaar om na het examen terug vaker de wandelschoenen boven te halen !!  In de laatste rustpost kwam net een ambulance aangereden.  Gelukkig bleek er niets ernstigs aan de hand te zijn.  Een man had blijkbaar een zonneslag of zo opgelopen.  Toen ik de finish bereikte zag ik dat ik net nog m'n trein kon halen, anders had ik zeker nog nagenoten met een lekkere Duvel.  Bij deze zal ik deze subiet hier thuis soldaat maken.

Wegens het vele studeren, resteert er nauwelijks nog tijd om te gaan wandelen.  Ik focus me, mede door dat tijdsgebrek, momenteel meer op lopen, zoals m'n looptoer van zaterdag (16,5 km in anderhalf uur).  Maar gisteren heb ik dan toch tijd gemaakt om te gaan wandelen met de bedoeling m'n wandelspiertjes wat te onderhouden voor de 100km Nacht van West-Vlaanderen die net na m'n examen valt.

Keuze van de wandelplaats : Sint-Lievens-Houtem bij WSV Land van Rhode, een wandelclub die garant staat voor een toporganisatie en een mooi parcours.  Ik vertrok vrij laat (om 12u45) en kon me enkel nog inschrijven voor de tweede grootste afstand die in werkelijkheid 24,5 km was.  Vele onbeharde paadjes en boswegeltjes leidden me doorheen Oosterzele, Oombergen en Hillegem.  Het deed echt deugd om nog eens met de wandelschoentjes de wijde natuur in te trekken, maar ik kon het toch niet laten om een tempo van iets meer dan 6km per uur aan te houden.  Om 16u54 bezegelde ik de tocht in het gezelschap van Peter en zijn vader met 2 Delirium Tremens.  Ik ben content dat ik het wandelen sinds Euraudax Doornik niet verleerd ben !

Zo rond 12u40 vatte ik de 10de Bursitiatocht aan, een organisatie van het Land van Rhode, een wandelclub die garant staat voor een mooi parcours en dat werd het ook.  Lang geleden dat ik zo weinig auto's aan mij zag voorbijgaan.  Misschien lag dat ook aan de Ronde van Vlaanderen, maar hoe dan ook stonden er vele onverharde wegen op het programma.  Ik herkende stukjes parcours van de Bacchustocht die ik begin maart had gestapt.  Ook deze keer trokken we dus naar Zonnegem en Sint-Lievens-Houtem.  De startzaal van toen deed deze keer dienst als controlepost.  De grote afstanden maakten hier een extra lus.  De voorspelde regengoden bleven in ieder geval uit en het was dan ook de eerste keer dat ik in een t-shirt kon wandelen.  Heerlijk !!  Bij de tweede stop genoot ik met een pintje van een stukje van de koers.  Cancellara en Chavanel reden op kop richting Muur.  Gelukkig had ik mijn MP3-player met radiootje bij de hand om de koers tijdens het wandelen verder te blijven volgen.  Wel riskant om verkeerd te lopen, zo heb ik eventjes ondervonden.  Spannend was het in ieder geval wel.  Zo'n 6,9 km later kwam ik aan de finish waar Peter en zijn vader mij opwachtten.  Ik genoot nog na met twee heerlijke, frisse Duvels.

Heerlijk was het om gisteren een vleugje lente op te snuiven, om de dauw op grasprintjes te zien schitteren.  Toch, niettegenstaande de blauwe hemel en de zon, blies er een frisse wind doorheen het ontwakende landschap.  Net als de voorgaande jaren vertrok ik van aan de Patria, de rustpost die de andere wandelaars pas na 12,8 km zouden bereiken.  Net daardoor was ik de eerste die de lokale lus van de 18/24km zou stappen doorheen de Gemene Weidebeek en Ryckevelde.  Vreemd eigenijk om hier eens te wandelen i.p.v. te lopen.  Er zaten immers verschillende stukjes van mijn looptoer in verwerkt.  Na een goeie 6 km kwam ik terug in de Patria en Dirk Verduyn had wellicht alweer het vermoeden dat ik de wandeling hier zou aanvatten, want er lagen enkele startkaarten klaar.  Via het Pastoor Verhaegheplein en de Beverhoutsveldroute kwam ik uiteindelijk aan in Moerbrugge, waar de officiële startzaal gelegen was.  Toen ik m'n startkaart toonde en m'n wandelboekje afstempelde kreeg ik van de vriendelijke medewerkers een lekkere suzywafel.  En wie stond er buiten ?  Jawel, Dirk Verduyn.  Na een kort babbeltje trok ik verder richting Warandeputten.  Er volgden twee kleine stukjes en bij de tweede stop in de plaatselijke rustpost genoot ik van een heerlijk groentensoepje.  Erna vatte ik het laatste stuk aan.  Althans voor mij, want voor de meeste wandelaars was dit nog maar het begin.  Via het modderige Meersenpad kwam ik terug aan de Patria en zat de tocht er voor mij op.  Deze wandeling is echt een aanrader want ze gaat vrijwel volledig door de pure natuur, de bossen en het stiltegebied om en rond Ver-Assebroek !

Gisteren heb ik dan eindelijk (na enkele uurtjes studeren) toch nog eens m'n wandelschoenen van de haak gehaald.  Zo rond 13u13 startte ik vanuit Zonnegem, een deelgemeente van Sint-Lievens-Houtem, de 9de Bacchustocht die georganiseerd werd door de Burchtstappers van Herzele.  De wandelclub heeft recentelijk een naamsverandering ondergaan. Deze tocht deed echter niet de Herzeelse Burcht aan, maar wel een pareltje van platte land. En als je niet veel tijd hebt om te wandelen, lijk je alles dubbel te apprecieren.  De tocht, die richting Letterhoutem trok, deed heel veel onverharde weggetjes aan doorheen het golvende landschap aan de voet van de Vlaamse Ardennen.  Vanuit de controlepost aldaar maakte de 18 km een plaatselijke lus.  Vermits ik laat vertrokken was, bleek deze lus vrij eenzaam te zijn, maar ook dat heeft zijn charmes.  In de plaatselijke Wereldwinkel in het centrum van Sint-Lievens-Houtem kocht ik twee repen zwarte chocolade.  Kwestie van de armere medemens wat te sponsoren.  Na een laatste stop waar ik het plaatselijke Herzeelse biertje De Ryck degusteerde genoot ik van de resterende 5,2 km.  Eenmaal aangekomen stonden Peter en z'n vader me op te wachten.  Samen genoten we nog van een Ename Blond.  Zalig was het !!  En welke beestjes kwam ik zoal tegen op mijn pad ?

Na het lekkere onbijt trokken Peter en ik naar Tisselt, zo'n 23 kilometer van Lier.  Daar vond de 12de Broothaertstocht plaats, een organisatie van wandelclub De Vaartlandstappers Willebroek. De tocht vertrok vanuit het landelijke dorpje meteen de velden in.  En na 1 km had ik iets te vieren, namelijk mijn 15.000ste wandelkilometer (zie foto 1).  We trokken verder riching Breendonk en op de 2de foto wijst Peter naar de hemel, de wieg van het heerlijke vocht !!  Sssst, laat ze maar rijpen, dat ze heel lekker blijft.  We wandelden verder langs de steenweg, die ik herken van vroegere Dodentochten.  Na een eindje stappen kwamen we aan het kasteel van Breendonk, dat tijdens de Tweede Wereldoorlog door de nazi's gebruikt werd als concentratiekamp.  Even verder lag de eerste controlepost waar we m'n ronde kilometeraantal vierden met een frisse Duvel (vlak bij de geboorteplaats dus...).  Via landelijke, onverharde en soms ietwat modderige weggetjes stapten we terug naar de startzaal.  Na een tweede Duvel maakten we van hieruit nog een plaatselijke lus van 8,6 km doorheen Tisselt.  En afsluiten doen we in schoonheid, dus met een frisse Duvel...

Gisteren vond in Geraardsbergen de 18de Manneken-Pistochten plaats.  Bij aankomst in de zaal bestelde ik -naar traditie- een zak mattentaarten en schreef ik me in voor de maximumafstand van 32 km.  De tocht trok net als vorig jaar richting Onkerzele.  In het begin leek het erop dat ze het omgekeerde parcours zou aandoen, maar dit jaar hebben ze er de Gavers uit gelaten.  Gelukkig was het dit jaar een heel stuk minder glad, maar daarom niet minder koud !  De 32 km liep een heel stuk doorheen het Karkoolbos met z'n op- en neergaande paadjes.  Sommige stukken waren dan ook heel pittig.  En ja, wat zou Geraardsbergen zijn zonder een klimmetje op de befaamde Muur en een ommetje langs de Markt.  Op 900 meter voor het einde werden we getrakteerd op een jeneverke (voor mij : chocoladesmaak).  Bij aankomst wachtten Peter en z'n vader mij op waar we met enkele Duvels nagenoten.  En de mattentaartvoorrad mocht dan wel uitgeput zijn, ik had gelukkig op voorhand m'n voorraadje besteld.