Maya's Leven

Daar ik terug zal moeten studeren (examen deel II) zal ik de komende maanden niet zoveel tijd hebben om te kunnen wandelen.  Daarom dat ik mezelf verplicht heb om vorige zaterdag nog even een "Euraudaxje" mee te pikken.  De trein 's morgens was heel nipt en had gelukkig (eens) geen vertraging.  De startzaal lag zo'n 300 meter verwijderd van het station van Heist.  Vlug inschrijven en we konden om 9u stipt vertrekken.  De eerste lus van de tocht deed voornamelijk Knokke en Heist aan.  Om eerlijk te zijn zou ik zo verdwalen tussen al die witte huisjes.  Een medewandelaarster die ik tijdens de tocht had leren kennen, had al een heel stuk meer oriëntatie omdat ze er les geeft.  Gelukkig waren de weergoden ons goed gezind want na een korte regenbui waren alle regenwolken verdwenen van de horizon.  Tijdens de middagrust kon je kiezen tussen soep met brood en stoofvlees met frietjes.  Ik koos voor het eerste, want ik had immers al koffiekoeken gekocht in het station van Brugge.  Na een fris Duveltje als dessert begonnen we om 14u20 aan de tweede helft.  We trokken doorheen de polders van Uitkerke.  De wind stond er echter vrij strak en ik was content toen we terug in bewoond gebied kwamen.  Via de duinen van Blankenberge stapten we naar Zeebrugge waar we in het Seaman Center nog een laatste caférust hadden.  Wat moet het een leventje apart zijn om als zeeman in dit centrum te verblijven !  Ik genoot er van een Duveltje in het gezelschap van Kim en Adriaan.   Er volgde nog een laaste stuk richting Heist.  Dirk toonde ons een container waarin je info vindt over de haven van Zeebrugge en waar je tevens kunt genieten van een mooi uitzicht.  Helaas was het toen al donker.  Om 19u13 hadden we onze trein terug naar Brugge alwaar ik op een haar na mijn bus miste. 

Na een reisje met (behalve de dagelijkse fitness en zwempartij dan) weinig beweging had ik een Euraudax-tocht op mijn wandelkalender gezet.  Gits is niet zo ver en staat trouwens elk jaar op mijn verlanglijstje.  De tocht begon in de gietende regen en gedurende de eerste uurtjes kwam daar niet veel verandering in.  Gelukkig konden we bij de eerste wagenrust wat schuilen in iemands garage en zo droogjes genieten van een koffietje of glühweintje.  Maar gelukkig, zoals voorspeld trokken de regenwolken langzaam weg en bleef het de rest van de wandeltocht volledig droog.  De tweede rust vond plaats in Café Gouden Leeuw in Kortemark. Tijd voor twee frisse Duvels en dankzij de sponsoring van wandelclub Michiel Mispelon Vrienden kregen we drie pakjes kauwgom ! Er volgde een stuk van 8,8 km via polderweggetjes en m'n maag begon al hevig te knorren.  Wellicht is deze nog wat afgestemd op de ruime buffets van het hotel in Caïro.  Een goeie 2 borden spaghetti en een Duvel en op naar de tweede stapronde.  Deze trok naar Lichtervelde.  Vorig jaar stapten we hier doorheen een dikke laag sneeuw.  De caférust van deze lus vond zoals ieder jaar plaats in Café Restaurant Wiro en naar traditie drink ik daar een Orvalletje.  Dit in het gezelschap van een stevig Duvelende Luc.  Ik voelde dat de wandelspiertjes wat verslapt waren want ik begon toch aardig stijf te worden van neer te zitten.  Ik was dan ook content toen ik arriveerde.  Lucien zette mij en Gilbert af aan het station en de wandeldag zat erop.  't Was weer heel plezant maar best vermoeiend !

Even leek de deelname aan Euraudax Lommel in het gedrang te komen, want ik had (lees : heb) te kampen met keelpijn en een snotvalling.  Na een goed nachtje slaap besloot ik toch om op zaterdag helemaal richting Lommel te treinen voor een avontuurtje "Euraudax".  En Lommel staat bekend voor een prima organisatie en (o.a. voor wij, West-Vlamingen) een prachtig parcours.  De foto's hieronder spreken dan ook voor zichzelf !  De Limburgse heiden zijn een Limburgse pracht dat dikwijls onterecht vergeten wordt.  De natuur en de rust die je daar terugvindt zijn onbeschrijfelijk !  De tocht verliep dan ook voor 90 % doorheen het prachtige Lommel, met als hoofdthema het Kattenbos.  Voor de 100 km waren er een 45-tal wandelaars ingeschreven, maar daarnaast hadden er velen voor een kortere afstand geopteerd.  Bij mij aan tafel zaten Alex (50 km), Sven, (broer van Koen) (25 km) en Koen die net als ik zich voor de volle pot van 100 km hadden ingeschreven.  Lus 1 en 2 stonden volledig in het kader van het Kattenbos en omstreken, terwijl lus 3 voornamelijk het centrum van Lommel aandeed en lus 4 het volledig vernieuwd (en nog groeiende) industrieterrein.  En wat zou Lommel zijn zonder zijn stukje Sahara, een zand- en duinlandschap van zo'n 193 hectare.  Op het einde van de tocht stonden enkele medewandelaars in de bloemetjes met het behalen van een zoveelste Gouden Arend, met name : Lorenzo, Sally, Kim, J.P., Gerrit, Huub, Daniel en Hugo.

Gisteren trok ik naar Euraudax Herdersem met startzaal in Velzeke.  Omdat ik 's avonds nog naar een feestje in Sint-Lievens-Esse moest, schreef ik mij enkel in voor de eerste lus. In de startzaal zette ik mij bij Rosette die ik al een hele poos niet meer had gezien en bestelde een pintje.  Om 11u trokken we richting Erwetegem en Oudenhove. Het werd een lus met heel veel groen en smalle weggetjes.  Lucia, Geert en Frank van de Kadees van Aalst kennen hun weg hier duidelijk goed.  En nu de herfst officieel begonnen is, begint de zomer.  Eindelijk zon, waardoor paraplu of KW overbodige objecten zijn.  Aan de eerste wagenrust kregen we twee boterhammen en ik bestelde een pintje voor de grote dorst.  Ook Hubert (zie hier : Euraudax Verviers) was van de partij en tijdens de tweede wagenrust genoten we samen van een tweede pintje.  Om 15u20 kwamen we in de zaal. Terwijl vele wandelaars nog 75 km voor de boeg hadden, dronk ik in het gezelschap van Peter en zijn vader een Duvelke.  Helga werd in de bloemetjes gezet voor haar Schelp.  Dikke proficiat aan haar en op naar de volgende ! 

WANDELTOCHT - Vorig weekend stond er nog eens een Euraudax-tocht op het programma.  Na vier jaar op rij 150 km te stappen in Haaltert, had ik dit jaar gekozen voor de afstand van 125 km (met reden, zie verder...).  Omdat Polleke wegens gezondheidsproblemen niet kan stappen werd Peter Asselman onze baankapitein.  Behalve lus 5 dan, want dan mocht Marleen, de echtgenote van Paul, ons begeleiden doorheen een mooie lus.  Paul zelf fietste moedig de eerste 50 km mee met de elektrische fiets.  De mooie feestzaal Ter Ede heeft intussen een renovatiebeurtje ondergaan en bleek ingepalmd door een chique huwelijksfeest.  Wij, wandelaars, mochten ons "opladen" in een tent op de parking.  Wel grappig, want je moest naar het toilet in de feestzaal en werd zo geconfronteerd met dure maatpakken en glinsterende jurken.  Met de vuile wandelschoenen over de rooie loper...  Een vreemd zicht met die wandelaars in sportkledij...  Een opgeklede vrouw vroeg me geschokt wat ik in m'n hand had.  Het was m'n nieuwe paraplu :-). 

De tocht zelf is goed verlopen. Voor mij werden dat vijf lussen met als thema's Herzele, Woubrechtegem, Sint-Antelinks, Sint-Lievens Houtem (die zwaar te kampen had met wateroverlast. Zelfs de brandweer snelde ter plaatse), Hofstade, Aalst-centrum en Lede. Tijdens de eerste 50 km was broer Joost ook van de partij. verder genoot ik voornamelijk van het gezelschap van Koen en Arnaud, maar ook vele andere bekende wandelaars. Na de eerste 100 km kwam ik de tent terug binnen en zag vanuit de verte een flesje Duvel op mijn ontbijtbord staan. Wat een verrassing want die kwam van Joost die speciaal voor mij nog 25 km kwam meewandelen. Hij was lekker fris, want had in tegenstelling tot wij een nachtje geslapen :-). Met plezier ledigde ik de Duvel en at ik m'n ontbijt voor de laatste 25 km.

GOUDEN AREND - Ja, 125 km en geen 150 km want na het voltooien van deze tocht behaalde ik mijn derde Gouden Arend in het wandelen ! Voor een dergelijke Gouden Arend moet je volgende euraudax-wandelbrevetten afleggen : 4 x 25 km, 3 x 50 km, 2 x 75 km, 10 x 100 km, 2 x 125 km en 2 x 150 km.  Maar ik was niet de enige die een Gouden Arend behaalde.  Samen met René en Katrien die elk hun eerste Gouden Arend in de wacht sleepten, hield ik een drink tijdens mijn laatste lus.  Omdat ik geen citroenjenever drink, had Katrien voor mij Duvel voorzien.  En voor iedereen zelfgebakken cake (lekker !!). Na de lus kreeg ik van inrichter Paul een prachtig kader met een arend erop (zie foto).  Peter en zijn vader waren intussen ook aangekomen in de tent.  Ik vierde deze met drie Duvels en eenmaal bij m'n schoonvader genoot ik van een douche en een lekkere visschotel.  Erna ben ik als een blok in slaap gevallen :-).  En nu... Ja, op naar Gouden Arend nummer 4 !

Totaal op het onverwachts beslisten Joost en ik om de euraudax-wandeltocht van 75 km te stappen te Zwijndrecht.  Omdat we gisterenochtend heel vroeg moesten opstaan was ik al van dinsdagavond in Gent waar Joost en ik onder leiding van enkele Duvels een aflevering van Aspe bekeken.  We stonden om 5u15 op en reden naar café De 3 Jantjes.  Even misrijden en we kwamen nipt op tijd toe om ons alsnog in te schrijven.  We vertrokken met de 19 wandelaars richting Linkeroever.  Na een hele eind stappen leidde baankapitein Luc ons door het Sint-Annabos waar we tevens een wagenrust hielden, een prachtig stukje Antwerpse groene long die bedreigd wordt door het project van de Lange Wapper.  Na 29,1 km kwamen we terug in het café en kregen we een broodje.  Twee Duvelkes later ging het naar Burcht, Kruibeke en Bazel en ook hier hadden Luc en Frank mooie stukjes natuur voor ons in petto.  Er waren vele stukken parcours die we herkenden van twee jaar geleden (verslag : HIER - gek genoeg nam ik veel gelijkaardige foto's) en ook cafeetje De Kwartel (foto met pint) met de plaatselijke lus was geen onbekend stukje.  Op naar het centrum van Beveren (foto) met een bezoekje aan de winkelstraat en na 57,8 km een stop in Café De Duif waar we een tweede stokbroodje kregen en een Duvel.  De laatste wagenrust duurde helaas veel te lang, waardoor ik begon af te koelen.  Het laatste stukje stapte ik dan maar met een pullover.  Door die lange wagenrust kwamen we met 10min vertraging toe waardoor ik in Gent op een haar na mijn trein miste.  Dan maar de volgende trein nemen, dan badje en het bedje in.  M'n dagje recup was alvast goed besteed, ook al zijn de benen vandaag best wel wat stijf :-).

Het is de zesde keer dat ik deelnam aan de Euraudax-wandeltocht in Torhout.  De startzaal is er ruim en het eten is er lekker, dus het is een groot plezier om daar ieder jaar terug te komen.  Ik nam plaats tegenover Koen en wat later kwam Arnaud (die ik had leren kennen in Zelzate) ons vergezellen.  We vertrokken stipt om 13u voor de eerste lus die voornamelijk Torhout (Henricus en 't Hoge) aandeed.  Het weer was typisch Belgisch : Snikheet !!  Ik had het gevoel alsof ik letterlijk uitdroogde.  Gelukkig waren er twee wagenrusten met frisdrank à volonté en kon je er een blikje bier kopen.  Na 24,7 km kwamen we terug in de zaal en stond er voor iedereen een koude schotel te wachten.  Ik bestelde daar maar liefst een ice-tea en twee pintjes bij. 

Tijdens de tweede lus diende je al je fluojasje mee te doen, want tijdens het laatste stuk zou de zon al onder gaan.  Het bleef echter warm en tijdens de eerste wagenrust (ten huize Loncke) kocht ik opnieuw een blikje bier.  Daar kregen we een kloeke soldatenkoek bij.  Het volgende stuk was er eentje van 11,5 km en er leek echt geen einde aan te komen.  De warmte zat goed in de kleren en het werd puffen.  Er waren dan al verschillende wandelaars afgehaakt, waaronder mede-organisator Dirk die verschillende keren had moeten overgeven.  Na 50,7 km namen we tijd voor de warme maaltijd dat bestond uit een voorgerechtje, gebraad met worteltjes en purée en een kokos-dessertje (en een Duvel voor mij). 

De derde lus trok naar Lichtervelde.  Intussen had de hitte plaats gemaakt voor onweer met donder en bliksem.  Gelukkig niet boven ons hoofd !  Na een stevige wolkbreuk bleef het de verdere nacht gelukkig maar bij miezelbuitjes.  De tweede wagenrust stond in Torhout (Henricus) opgesteld en erna kwamen we even na 4 uur terug in de zaal voor het ontbijt.  En ik had honger als een paard !!  Tijd voor een drietal broodjes met kaas, een kopje koffie, verse kousen en een ander paar schoenen... 

De laatste lus trok naar Aartrijke en erna naar Wijnendale.  Mijn kous zat gedurende de eerste 8 km dubbel en dat deed een beetje pijn, maar tijdens de eerste wagenrust deed ik ze opnieuw aan en trok de pijn weg.  Langzaam kwam de zon op en dat gaf ons allen nieuwe energie.  Uiteindelijk bereikten we even voor 9u de zaal.  Ik nam afscheid en in het station zat Koen ook al op de trein te wachten.  We treinden samen naar Brugge waar hij de trein naar Antwerpen nam.  Dank terug aan de organisatie !  Op naar volgend jaar waar het 30ste jubileum een 30 uren oftewel 150 km zal aanbieden.  Deze staat alvast op mijn agenda !

Het was twee uur en een half treinen naar Verviers, maar voor een dergelijke mooie wandeltocht moet je iets over hebben.  Eénmaal aangekomen in het station bestelde ik om 8u30 uit pure gewoonte een Orval.  Oeps, ietsje te vroeg op de morgen, maar eens vertrokken was ze al vlug uitgezweet.  De streek richting Luik is er eentje met pittige klimmetjes maar we werden telkens beloond met prachtige vergezichten.  We trokken richting Pepinster waar we een eerste wagenrust hielden.  Erna stapten we met ons groepje van 24 wandelaars verder richting Banneux, bekend als bedevaartsoord en da's onmiddellijk duidelijk te merken aan de vele winkeltjes met kaarsen, Mariabeelden en pullen om met gewijd water te vullen.  We waren inmiddels al 13 km ver en maakten een half uur tijd om iets te eten.  Voor mij werd dat een spaghetti, een pintje en een vers fruitslaatje in het gezelschap van Willy Sabbe.  Eénmaal gegeten leidde baankapitein Jacky ons doorheen Dolembreux.  Er volgden 2 wagenrusten met cola, limonade, grenadine of water en telkens een koekje of wafeltje.  Vlak voor de caférust in Esneux begon het hevig te regenen.  Hubert en ik kozen een cafeetje waar we heerlijk Duvelden.  Maar na het Duvelen bleef het regenen en het was 8 kilometer richting Tilff waar er eveneens een caférust op het programma stond.  Opnieuw genoten Hubert en ik van een frisse Duvel, even nat als de regen buiten.  Een jong koppel dat hun eerste euraudax-ervaring opdeed, moest er helaas mee stoppen.  Best te begrijpen als je in deze omstandigheden een vrij zware tocht uitkiest.  Met 22 wandelaars trokken we verder richting Sart-Tilman.  Daar stond een laatste wagenrust ons op te wachten.  Het laatste stuk gingen we bergaf richting Luik-stad doorheen een prachtig groot bos.  We kwamen aan om 18u55 in café L'aigle d'Or.  En dan de keuze tussen het afstempelen van het wandelboekje of het risico om de trein te missen.  Ik koos voor het tweede en zette een ware spurt in richting station.  Eénmaal boven de trap zag ik de deuren van de trein sluiten.  Shit ! Maar toen zag ik een sympathieke treinbegeleider teken doen dat ik nog mocht instappen.  Ik had nu twee uur tijd om uit te blazen en om m'n stinksokken te laten drogen.  Dankzij de sorry-pas van de NMBS kon dit in eerste klasse.  Dank aan de organisatie.  De tocht Verviers-Luik is altijd opnieuw een topwandeling !!

Wie Zelzate zegt, denkt stevast aan industrie zoals ArcelorMittal (het vroegere Sidmar) en het lange kanaal Gent-Terneuzen.  Ja, het kanaal hebben we dikwijls gezien en er langs gelopen en de Zelzatebrug stond tot drie maal toe open (zie ook de site van Guy HIER) maar Zelzate bevat zoveel meer...  De stad ligt op twee kilometer van Nederland en we maakten kennis met de wijken zoals De Katte (wat een koddige naam trouwens) en de grensgemeenten Sint-Kruis-Winkel, Ertvelde en Assenede.  In ieder geval is er rond Zelzate ook heel veel natuur zoals de kreken en het mooie Kloosterbos dat we twee keer dwarsten.  De organisatoren Guy en Frank hadden er een mooi parcours uitgestippeld.  In totaal waren er een goeie 70 wandelaars, waarvan er 43 net als ik gekozen hebben voor de volle afstand van 100km.  Het was leuk om vele bekenden terug te zien zoals René, Guy, Koen, Frans,...  Onderweg genoot ik van enkele hele toffe babbels die de tocht in een knip deden voorbijgaan.  En tenslotte waren er enkele Gouden Arenden die gevierd werden tijdens de laatste wagenrust : Guy (1ste), Erik (1ste), Alex (1ste), Jeannette (43ste !) en Frank (57ste !).  Proficiat aan hen en aan de volledige organisatie !!! Het was een tocht om U tegen te zeggen !

Zaterdagochtend even voor 8u kwam ik Mark al tegen in het station van Brugge.  Samen namen we de trein naar Brussel waar we Hugo zagen en met z'n drieën treinden we naar Doornik waar we ons inschreven.  Om 11u startten we de tocht met zo'n 40-tal wandelaars.  Er waren maar enkelingen bij die zich hadden ingeschreven voor de volle 150 km.  Ik schreef me in voor 100km.  De eerste lus van 50 km trok deels doorheen het Franse grondgebied met een uitloper tot in Péronnes.  Het werd lus met heel veel bos en op foto 2 zie je een menhir.  Deze menhir, die zich in het dorpje Hollain bevindt, is één van de oudste (35 eeuwen oud) en ook één van de meest mysterieuze exemplaren van België.  Ze is 4,25m hoog en weegt maar liefst 23 ton.

Na 26,5km stappen hielden we een rust in Maubray (Antoign).  Tijdens het nuttigen van een broodje en Duvel genoten we van opstijgende en landende zweefvliegtuigjes.  Erna trokken we terug op pad en liepen we een poosje langs een breed kanaal met sas (foto onderaan) die uitkomt op de waterplas 'Grand Large'.  Het tempo op de terugweg naar Doornik lag erg hoog en ik had last van krampen in m'n benen.  Rond mij kloegen anderen ook over de snelheid die wellicht veroorzaakt werd door een wandelaar die baankapitein Daniel 'vooruittrok'.  Ik was blij dat ik kon rusten toen we rond 20u15 aan de zaal kwamen.  Ik smeerde mijn verkrampte benen in met Aloë Heat Lotion en genoot van de hoofdmaaltijd die bestond uit soep, vol-au-vent en puré met groenten en een fruitslaatje.  Als extra toetje hoorde daar een Chimay Bleu bij.  Luc behaalde hier zijn tweede schelp en trok naar zijn auto om er een dutje te doen.

Wij trokken intussen de nacht in. Ook hier bleef het tempo vrij pittig.  We wandelden naar Saint-Maur, een stadje dat sinds 1977 bij Doornik hoort. Ook Orcq waar we een tweede wagenrust hielden, onderging in hetzelfde jaar dezelfde inlijving bij de stad Doornik.  Rond 1u30 kwamen we terug in de zaal waar een koude schotel geserveerd werd.  We namen afscheid van Lucia, Geert en Conny.  Luc had een beetje geslapen en vergezelde ons tijdens de volgende lus.  Mijn benen waren er beter aan toe dan 25 km geleden dus ook dat gaf me nieuwe hoop.  Tijdens de laatste lus (voor mij en vele andere wandelaars althans) leidde Daniel ons naar Havinnes en Kain.  De groep strekte zich op een bepaald moment uit over een kilometer.  Ik kreeg bezoek van de man met de hamer en op zulke momenten helpt een MP3-speler niet meer.  Gelukkig kwam Frank naast me lopen en toen ik zei dat ik slaap had, bleef hij een tijdje bij mij om me te laten luisteren naar één van zijn boeiende verhalen.  Zo werd ik terug frisser. 

De laatste wagenrust...  Ik hoorde Mark (met wie ik op de trein zat) zeggen dat hij zijn brevet van 150 km zou ingeven als het tempo niet een beetje zou afzwakken.  We stapten inderdaad nog stevig door.  Ik zei nog tegen medewandelaar Koen dat ik bij aankomst zou genieten van een blauwe Chimay, maar we kwamen al om 6u18 toe.  Hugo (die zich ook voor 100km had ingeschreven) en ik besloten om onmiddellijk de trein te nemen.  Toen we op de trein stapten, kwam ook Mark toe.  Hij had blijkbaar de daad bij het woord gevoerd en had z'n brevet ingediend.  In het station van Brussel-Zuid kocht ik 2 boterkoeken en een blikje bier en zo treinde ik samen met Mark terug naar Brugge waar Peter mij aan het station kwam oppikken.  Dank aan de organisatie !!  Het tempo lag hoog, maar kritiek geven is altijd gemakkelijk.  De parcours en de bevoorrading waren op en top.  Dat mag best ook vermeld worden.