Maya's Leven

2011 werd goed ingezet met een wandeltocht, namelijk de Katertocht in Torhout en dit in het gezelschap van Peter.  Deze tocht is eveneens altijd een leuke gelegenheid om vele bekenden het beste toe te wensen voor het nieuwe (wandel)jaar.  Het witte tapijt is nu wel overal gedooid en het is plezierig om weer zoveel kleur in het landschap te mogen aanschouwen.  Doorheen onze trektocht lijkt het duidelijk dat niet alle feestvierders al een punt hebben gezet achter de overgang naar het nieuwe jaar.  Vanuit een hangar klinkt luide muziek en aan een parking met verschillende kotsplasjes te zien, is het niet iedereen even goed bevallen.  Wij trekken fris verder.  Na een goeie 8 km komen we in de controlepost in de voetbalkantine van K.M. Torhout.  Bij gebrek aan soep bestellen we een warme chocomelk.  Jawel, de Duvels behouden we voor de volgende stop.  Daarvoor ligt nog een exclusieve lus voor de 21 km die doorheen 't Hoge en Don Bosco trekt en een stukje spoorwegbedding aandoet.  En na twee Duvels volgt nog een laatste stukje van 5,5 km.  Gelukkig zijn we met de trein want op het einde hebben we nog een jeneverke te goed en ja, nog een laatste Duveltje.  Feesten mag, want het is immers Nieuwjaar...

Ik eindig het wandeljaar met m'n kortste wandeltocht : Kortrijk Feeëriek van WSK Marke.  Het was de tweede keer dat ik aan deze tocht deelnam.  Het verslag van vorig jaar kan je hier lezen.  Peter en ik startten onze wandeling rond 16u30, dus het was de bedoeling dat de tocht doorheen het nachtelijke Kortrijk ging.  Het parcours leek op het omgekeerde van vorig jaar, dus trokken we eerst naar de Leie waar we een tweetal bruggen aandeden (en eventjes misliepen) en zo richting broeltorens stapten.  Enn wat zou Kortrijk Feeëriek niet zijn zonder een sightseeing doorheen het mooie begijnhof (met een gratis jeneverke) en de Grote Markt met z'n mooi verlichte kerstboom.  Halverwege hadden we een rustpost waar we een Panos-broodje aten en een kommetje soep en een Duvel dronken. 

Het tweede stuk leidde ons doorheen de Groeningelaan en trok naar de buitenwijken van Kortrijk.  Het laatste stuk liep langs de spoorweg en zo terug naar de eindmeet.  In de zaal zaten vele bekenden waaronder Danny, Walter, Monique, Roland en Jefke.  JP stond dan weer in voor de bediening van Chimays en Duvels.  En ja, het was er goed zitten, want we zijn er nog lang blijven plakken...  Maar gelukkig waren we met de trein en stond de auto op stal.

De Wafelentocht van Egmont Zottegem is er eentje die jaarlijks op mijn wandelkalender staat.  En het is leuk om nog eens met Joost af te spreken om samen te gaan stappen.  De trein had een kwartier vertraging en op de parking aan de startzaal geraakte Joost met z'n auto de spekgladde berm niet op.  Maar geen probleem, om 10u konden we starten.  In Zottegem lag er nog veel meer sneeuw dan daags voordien in Beernem.  Zoals te zien is op de foto's hieronder kon je op sommige plaatsen tot 50 cm diep in de sneeuw zakken.  Net als gisteren lag het er soms gevaarlijk glad bij en was het uitkijken geblazen.  Maar geen paniek, een avontuurlijk parcours bracht ons richting Strijpen en Velzeke, waar we telkens 2x konden genieten van een rustpost.  En ja, er sneuvelden twee frisse Sloebers, een biertje van Roman dat in een Duvelvormig glas geserveerd wordt.  Op het einde van de wandeling kregen we nog een glühwein of water aangeboden.  Hier koos ik voor het laatste.  Er volgden nog enkele kilometers en om 16u bereikten we de finish.  Uniek om eens doorheen een wit landschap te wandelen !

De Kermistocht in Beernem is een ideale tocht om de feestmaaltijd (en bijhorende Duvels) van kerstavond te verteren.  Rond 10u30 vertrokken Peter en ik vanuit de startzaal Reigerlo de wijde en gladde natuur in.  Sommige straten lagen er letterlijk spiegelglad bij, dus voorzichtigheid geboden.  Het besneeuwde landschap lag er mooi witjes bij alsof je doorheen een kerstkaartje loopt en met de blauwe lucht is het zo van die winterdagen waar je vollop kan van genieten.  Na 5,5 km kwamen we aan de gemeentelijke werkplaats die twee keer als rustpost zou dienen.  Toch voor de langere afstanden die een plaatselijke toer maakten die deels langs het kanaal liep doorheen het natuurreservaat Gevaerts-Noord.  Ook na het nuttige van een Westmalle liepen we nog een stuk langs het kanaal richting Sint-Joris.  Ook daar genoten we van een trappist en liepen er enkele bekenden tegen het lijf waaronder Luc Poublon.  De laatste 4,4 km trok via gladde wegen terug naar zaal Reigerlo.  Het was weeral een mooi verzorgde tocht door WSV Beernem en ideaal om enkele mooie kiekjes te maken. 

Een tocht die elk jaar sowieso op m'n wandelkalender staat is deze : Brugge Binnenste Buiten in Kerstsfeer van de Brugsche Globetrotters.  Dat de tocht binnen de Brugse Vesten blijft, maakt ze heel uniek en net daarom trekt ze jaar na jaar heel veel wandelaars.  Het witte sneeuwtapijt mag dan wel een extra sfeertje brengen, ze zal vandaag hoe dan ook een kleine deuk gegeven hebben in het wandelaarsaantal.  Het parcours was glad, heel glad zelfs op sommige plaatsen, dus was het uitkijken geblazen.  En zo af en toe een Brugse Zot, Duvel (of voor sommigen glühwein) mag in een decor van kerst niet ontbreken.  Leuk is dat je altijd tal van bekenden ziet opduiken zoals vandaag.  Wie hier niet bij was, heeft ongelijk en schrijft deze tocht alvast maar in z'n agenda van 2011 ! Bedankt, Globetrotters !

Deze morgen trok ik met fiets richting Loppem.  Na zo'n 7 km fietsen schreef ik mij in voor de Wintertocht van de Rudder- voordse Godelievestappers, een wandeling die grotendeels doorheen de natuur trok.  Wie nog nooit eerder gehoord heeft van 'Toekomst', 'Kuipen' of 'Pierlapont', weze gerust.  Tot vandaag kende ik deze Loppemse woonwijken ook nog niet.  De eerste rustpost te Merkemveld lag op 5,3 km en ook al was ik samen met enkele andere wandelaars eventjes verkeerd gelopen, het stuk leek volgens mij een heel stuk langer.  Voor de maximumafstand van 22km was er een plaatselijke lus van 3,6 km die vrijwel volledig doorheen het plaatselijke bos trok.  Tijdens de tweede rust genoot ik van een kommetje soep en m'n boterhammetjes.  Genoeg kracht voor het volgende stuk van 7,2 km dat richting Heidelberg ging.  Een beetje vervelend was dat er ook een mountainbikerit plaatsvond die grotendeels hetzelfde parcours volgde als die van de wandelaars.  Wederzijds respect en geduld is hier zeker een mooie deugd.  Uiteindelijk kwam de priorij van Bethanië in zicht waar de derde controle wachtte, die helaas naar de kleine kant was met al dat volk.  Hoe dan ook maakte ik tijd voor een frisse Duvel.  Erna volgde ik de laatste 6,5 km wat de totale werkelijke afstand op 22,6 km bracht.  Een mooie tocht, het moge gezegd worden en op naar de volgende !

Even m'n wandelboekje erop naslaan en ja, het is de vierde keer dat ik de Lippensgoedtocht ging stappen bij WSV Beernem.  Het is dan ook een van de favorieten, want ze trekt volledig door de bossen van Beernem en Hertsberge.  Doorheen een decor waar de herfst helemaal is ingetreden.  Bovendien vond ik het leuk dat Peter mij voor de eerste keer tijdens deze tocht wou vergezellen.  We vertrokken rond 9u35 vanuit het P.C. Sint-Amandus van Beernem.  De dichte nevel creëerde een bijzonder sfeertje, maar langzaam trok ze weg.  Dat de tocht populair is, bleek snel duidelijk, want we waren nooit alleen.  Velen hadden dezelfde gedachte : Genieten van de laatste glimpen van de kleurrijke herfst...  De rustpost in Hertsberge was dan ook een ware overrompeling en tussen de stoelen van een tribune konden we genieten van een kommetje soep.  De tweede rust lag op zo'n 300 meter van de eerste, maar daartussen lag nog een boslus van 8 km.  Na een Westmalle Tripel wandelden we via het domein Lippensgoed-Bulscampveld terug naar het P.C. Sint-Amandus.  Ook daar genoten we na met een lekkere Westmalle.  Peter zei me nadien dat ik groot gelijk had toen ik zei dat dit een parel van een tocht is !!

De heftst in al haar glorie...

...met haar kleuren en typische geuren !

Blaadjes dwarrelen en maken langzaam plaats voor de winter.

Gisteren trok ik naar Oosterzele waar het Land van Rhode de 23ste Pannenkoekentocht op haar agenda had staan.  Lang geleden trouwens dat ik nog eens bij deze wandelclub ging wandelen.  Wie niet van modder houdt, blijft na deze zware regenval beter thuis, ook al viel het eigenlijk best nog wel mee.  Op enkele slibberige blubberstroken na natuurlijk.  Het eerste stukje van de tocht dat riching Gijzenzele trok, was de regenjas een "must have".  Heel leuk aan het traject (en eerlijk gezegd : da's een tijdje geleden) was dat het parcours grotendeels autoluw bleef.  Fijne boerebaantjes, graspaden, zand(modder)strookjes en dit alles in een mooi natuurdecor.  Ik kreeg al vlug honger, want ik was pas om 11u vertrokken.  Waar bleef die rustpost toch ?  Er ging een uur voorbij en zelfs een tweede uur.  Ik begon langzaam maar zeker te beseffen dat ik de controle voorbij gewandeld ben.  En inderdaad.  Toen ik voor de tweede maal in Oosterzele dorp kwam (15km), zag ik de controle waar ik een goed uur geleden ook gepasseerd was.  Een medewerker zei me dat er nog mensen gemeld hadden dat de rust niet opviel.  Eindelijk de honger stillen met een kommetje soep, m'n boterhammetjes en een hoegaarden.  De laatste 6km was er ook eentje met modder (zie laatste foto).  Alleen het laatste stukje langs de N42 was minder, maar ik vermoed dat dit iets te maken had met een ondergelopen stuk parcours.

Bruges By Night is een jaarlijkse traditie geworden en ook deze keer is Peter mee.  Na het inschrijven in de refter van het KTA gaat het via het station richting vestingen en passeren we de recent geschilderde Smedenpoort (zie foto).  Zo stappen we naar de Bloedput met het Graaf Visartpark, waarna we het stadscentrum in trekken en allerlei typische Brugse straatjes dwarsen.  De reitjes mogen hier niet ontbreken.  Zo wandelen we langs de Spinolarei, de Verversdijk en de Sint-Annarei.  Na 5,5 km komen we aan de eerste rustpost en tijdens het degusteren van een Brugse Zot maken we een praatje met Willy Sabbe.  Een kilometer verderop houden we halt in een onbekend cafeetje : 't Kroegske, waar een heerlijke Duvel vloeit.  En daarna gaat het verder richting Langerei waar het parcours van de 12 km een hoek afsteekt.  Intussen is het al pikkedonker en de regen is gelukkig niet al te hevig.  Maar hevig of niet, schuilen gaan we, ook al is dat maar een excuus.  In een leuk volkscafé (De Bron) genieten we van een tweede Duvel.  Tja, een avondwandeling is dan ook een beetje kroegentocht hé.  Via de Langerei wandelen we door de Oliebaan en zo verder naar de molens.  We lopen nu langs de vestingen verder naar de Gentpoort waar we doorheen het Astridpark gaan.  We hebben er al een goeie 12 km opzitten wanneer we aan de Vismarkt komen waar de tweede officiele rustpost is.  We maken er twee Duvels soldaat en beseffen plots dat we tijdig de avondbus moeten halen.  De laatste 3 km gaat via het Minnewaterpark en zo terug naar het station en de refter van het KTA.  Mooi op tijd dus voor de belbus.

Zowel in 2006 en 2007 nam ik deel aan de Mars Leger-Natie, een jaarlijkse wandeltocht die georganiseerd wordt door het leger.  Tijdens de vorige edities leidden ze de wandelaars doorheen het natuurgebied aan de watersportbaan in Gent richting Drongen en deels langs de Leie...  Deze keer startten Joost en ik in Oostakker, vlakbij het bedevaartsoord waar de tocht ons richting Destelbergen en Lochristie zou brengen.  In tegenstelling tot de vorige edities deden we minder natuur aan maar veel woonwijken... Jammer, maar voor elke organisatie die eens op een andere plaats wil starten, is dat een beetje een risico.  Tijdens de tweede rust maakte ik even kennis met Kathy en Joris van Walking Bears.  En na een sightseeing doorheen Lochristi met het Lobos (weliswaar zonder bos) kwamen we aan een caférust waar Joost en ik genoten van een Duveltje.  De 40km moest er een extra lus maken van een kleine 7 km die Joost en ik gedeeltelijk al joggend aflegden om zo rapper weer aan het café te zijn, waar (natuurlijk) nog een Duveltje gedegusteerd werd.  In de laatse controlepost kon je flessen melk meenemen en we namen elk een fles mee.  Joost dronk ze al helemaal leeg.  Eénmaal aangekomen bleek dat ik m'n fles melk voor niets heb meegezeuld, want ook daar kon je melk meenemen.  We stempelden af en Joost nam maar liefst 8 flessen mee.  Vervaldatum : 8 nov 2010.  Melk zal hij in ieder geval dus mogen drinken.  Mijn fles is reeds omgezet in vanillepudding (en ja, hier naast m'n pc staat een leeggegeten potje). 

Vanuit Sint-Michiels vertrok vandaag De Zilveren Vloot, een wandelhappening die georganiseerd werd door S-Sport.  Peter vergezelde mij op deze tocht die doorheen een decor van herfst trok.  Eerst stapten we doorheen Sint-Michiels en erna door Sint-Andries en da's altijd een beetje jeugdsentiment.  De voetbalvelden van Jan Breydel, de Koude Keuken met z'n sportdomein en vijver, de "nieuwe" gevangenis en een pad langs de E40 waar natuur plaats geruimd heeft voor winkelketens.  De eerste rustpost (Rode Kruis) lag een beetje verder en toen hadden we al 9 km in de benen.  We zagen er o.a. Freddy en Hervé.  Na een kommetje soep, een boterham en een blonde Sint-Idesbald trokken we verder richting Kristus-Koning en Sint-Pieters, een deelgemeente die op het gebied van natuur eigenlijk niet zoveel te bieden heeft...  Daarna kwamen nog Sint-Jozef en Sint-Kruis aan de beurt, gevolgd door de tweede controlepost in hartje Brugge (Bilkske).  Er lagen nog 7,9 km voor ons.  Op naar het Astridpark en wat zou de wandeltocht niet zijn zonder een stukje parcours doorheen Assebroek.  Via de voetgangersbrug over het kanaal stapten we richting Brugeoise en zo terug naar Sint-Michiels.  We eindigden met een laatste Sint-Idesbald.

Vandaag trok ik met de trein naar Kortemark waar wandelclub Michiel Mispelonvrienden de 16de Handzaamsetocht organiseerden.  Ik herkende de startzaal van de Hapkintocht.  De lucht was relatief blauw, toch zeker in 't begin.  Zoals de naam van de tocht luidt, leidden de rode pijltjes mij naar Handzame.  De eerste (en tweede) rustpost lag in de deelgemeente Edewalle.  De wandelafstanden van 18 en 28 km maakten immers een plaatselijke lus doorheen het landelijke decor van Koekelare en Ichtegem.  Bij de tweede rust at ik m'n boterhammen op en genoot ik van een frisse Hapkin in het gezelschap van enkele medewandelaars.  Erna volgde een stuk van 8 km, alhoewel die volgens m'n tijdsberekening een goeie kilometer korter leek.  Na een kommetje soep in het plaatselijk cafeetje waar de controle plaatsvond, trok ik op pad voor het laatste stuk.  Voor me was de hemel pekkezwart (zie foto's), maar op vijf druppels na heb ik tijdens de wandeltocht geen regen gehad.  Toen ik na de terugrit per trein de bus naar huis nam, lag het in Brugge wit van de hagel.  Ik heb blijkbaar heel veel geluk gehad vandaag !

Vandaag trokken Joost en ik naar Zele waar de 6de Midweektocht van de Durmestappers op de kalender stond.  Het werd een wandeltocht met heel veel natuur en dit richting Waasmunster en Hamme.  Heel mooi zijn de reservaatzones met de vestingen rond de Moerasput en de Oude Durme.  De 21km deed bovendien de Reservaatzone Durme-Meersen aan.  En wat zou een wandeltocht niet zijn zonder een fris Duveltje in een rustpost.  Bij de tweede controle genoot ik eveneens van een tomatensoepje met superveel balletjes.  Erna volgde een laatste stukje van een goeie 5km waarna we ons wandelboekje afstempelden en terug huiswaarts keerden.

Reeds vroeg in de morgen treinde ik naar Geraardsbergen waar ik opgepikt werd door de organiserende wandelclub : De Padstappers.  Als je weet dat het de voorbije nacht en dagen ferm geregend heeft, kan je alvast één ding zeker verwachten : Modder !!!  Gelukkig had ik hieraan gedacht en had ik een oud -en nog niet helemaal versleten- paar wandelschoenen aangetrokken.  Zo rond 9u27 begon ik aan de tocht en kreeg ik meteen een hevige regenbui over het hoofd.  Het parcours van de 32 km maakte een aparte lus doorheen een bos.  Terwijl de hemelsluizen open stonden volgde ik een avontuurlijk paadje en op een zeker moment moest ik een klein waterstroompje over.  Ik hield me vast aan een tak van een boom, maar die knakte af met als resultaat dat ik met m'n voet in het water zakte.  Ik voelde m'n schoen helemaal vollopen met water.  Een man met een groene paraplu volgde mij.  Een poos verder besloot ik om even te zitten op een dikke boomstam om m'n kous uit te wringen.  Vreemd genoeg was de wandelaar mij niet meer gevolgd...  Na een goeie 7km kwam ik aan de eerste controle en besloot om even m'n voet te laten drogen en te genieten van een kommetje verse soep.  Erna stapte ik verder doorheen enkele blubberige modderstroken.  Op een zeker ogenblik kwam ik aan een volledig ondergelopen pad (foto hierboven).  Ik bleef enkele minuten staan, want ik wist hier echt niet wat ik moest doen.  Hier geraak je gewoon niet door !!  Toen ik enkele wandelaars zag naderen stonden ze net als ik te kijken naar het stromende water.  Met een andere wandelaar besloot ik erdoor te gaan.  Met beide voeten tot aan de enkels in het water.  Mijn schoenen liepen volledig vol...  Jakkes !!  En alsof dit niet genoeg was volgden hier ook enkele paden met blubberige modder. 

Controlepost 2 en ook hier nam ik even pauze.  Met een Blonde Tongerlo in de hand liet ik m'n voeten even drogen en wrong ik m'n sokken uit.  Gelukkig was de lus die hierop volgde ene zonder al teveel modder...  Behalve dan het laatste stuk dan weer.  Ik stapte meteen door want ik had al zoveel tijd verloren tijdens de eerste controles en wou op tijd zijn vooraleer Peter en z'n vader mij zouden komen oppikken. 

De terugweg richting eerste controle in Viane bleef niet zonder modder en motregen.  Ik slibberde en schoof doorheen de blubber.  Dit is echt avontuur.  Gelukkig had ik niet zoveel last meer van m'n natte voeten.  Zo bereikte ik uiteindelijk de laatste rustpost waar ik ook meteen doorstapte.  Er lag nog 5,9km voor me.  Om 15u56 bereikte ik de finish en was daar niet rouwig om.  Met de hevige regen en de vele modderstreken was het geen makkie, maar als je bij de Padstappers komt wandelen, dan moet je natuurlijk tegen een stootje kunnen en dat geeft dan weer voldoening !  Met een Tongerlo in het gezelschap van Peter en z'n vader genoot ik na.  Met weeral een zak vol mattentaarten trok ik nadien huiswaarts.

Nog nooit was de weg richting Bornem zo'n soep als deze keer.  Ik had met broer Joost afgesproken om samen richting Bornem te treinen, maar het station van Sint-Niklaas had er niets beter op gevonden dan te sluiten wegens een vakbondsactie met als resultaat dat honderden wandelaars vast zaten.  Joost en ik namen dan maar de bus naar z'n appartement waar we onze reis dan met de auto aanvatten.  Resultaat : File in Temse.  Met een anderhalf uur vertraging kwamen we dan toch uiteindelijk in Bornem aan.  Inschrijving ophalen, spaghetti eten (zie foto 1) en dan richting startzone waar we nog een anderhalf uur moesten wachten op het startschot.  Om 21u was het zover en schoof de massa moeizaam vooruit.  Maar het werd steeds vlotter en soms liep ik anderen stukjes voorbij.  Na 16km kwam ik terug in Bornem waarna de befaamde 'Nutricia'-controle volgde met een rijsttaartje en Extran-drankje.  's Nachts genoot ik zo af en toe van Nösferätu op m'n MP3 om de donkere, saaie stukken te overbruggen en zo te vechten tegen de opkomende slaap.  Juij, de Duvel Moortgat kwam in zicht en na 39,81 km genoot ik van drie frisse Duvels.  Een kleine 10km verder kwam ik in Steenhuffel waar ik m'n bagage raadpleegde : spieren inwrijven met Aloë Heat Lotion, een short aandoen, verse sokjes...  Op naar de tweede helft.  Het stuk tussen Merchtem (56,49km) en Buggenhout (65,67km) leek wel oneindig en ik was dan ook blij dat ik eventjes kon zitten.  Vanaf nu stonden er kleine stukken van allen een vijftal km op het traject. 

Naar traditie stopte ik niet in Opdorp (enkel even om een gratis fruitstapje te degusteren) en nam ik de volgende pauze in Lippelo.  Tijd voor verse sokjes.  Ik raadde een medewandelaar aan om z'n blaar te laten verzorgen in een Rode Kruispost.  Totaal stijf stond ik op en stapte ik verder.  Eerst traagjes en erna kwamen de spiertjes weer wat losser.  Op naar Puurs (80,22km) waar ik te kampen kreeg met een slaperig moment.  Ik kon zo wel slapen, maar volgde de goeie raad op van een medewandelaar : Niet te lang blijven zitten.  Na een beker cola wandelde ik verder naar Oppuurs (84,63km).  Ook hier bleef ik niet lang.  In St-Amands (89,66km) nam ik m'n laatste pauze.  Even de schoentjes uit, de voetjes verluchten en ready voor de laatste 10km.  Het bekende pad aan de Schelde met de gratis Aquarius.  En zoals gewoonlijk nam ik geen pauze in Branst (94,56km), want eenmaal je de finish geroken hebt, ben je niet meer te stoppen.  De aftelbordjes van 5, 4, 3, 2 en 1 km en de heerlijke laatste 500 meter waar Peter en z'n vader mij terug stonden op te wachten.  Ik scande af om 14u47 en behaalde hiermee mijn 6de Dodentocht-medaille.  En wat ook traditie is zijn de frisse Duvels die erop volgden in het Land Van Bornem.  Mijn tracking : hier.  Het archief : 2007, 2008, 2009.  Tenslotte wans ik de volledige Doto-organisatie te bedanken en mijn medeleven te betuigen aan de familie van de wandelaar die een hartstilstand deed voor de finish en nadien overleden is. 

Net als vorig jaar op onze nationale feestdag stond ook vandaag de Witsoonetocht van de gelijknamige wandelclub op het programma.  Het is trouwens een jubileumeditie.  Peter en ik vertrokken om 9u49 vanuit de startzaal in Krombeke recht naar Westvleteren.  En ja, wat zou Westvleteren zijn zonder te genieten van zijn heerlijke trappist.  We passeerden de wieg van het heerlijke vocht twee maal, da's dubbel genieten dus.  Maar er moest nadien wel nog gewandeld worden, want de werkelijke afstand was 34,7km.  We deden ondermeer de gemeenten met de originele namen De Kerselaar en 't Vogeltje aan en doorkruisten het mooie Canadabos.  Het zonnetje voelde niet straf aan, maar eenmaal thuisgekomen merkten we toch op dat er een laagje bruin is bijgekomen.  We hebben er weer van genoten !

Met de allermooiste tocht die ik ooit deed in m'n achterhoofd stelde ik voor aan Peter dat we samen de 18de Molsbroektochten van de Reynaertstappers zouden doen.  Zo kon ik dit prachtig stuk natuur eens aan Peter laten zien.  We vertrokken om 9u55 vanuit de startzaal waarna de tocht vrijwel onmiddellijk het 80ha grote natuurreservaat Molsbroek introk.  Na een drietal kilometer verlieten we het helaas alweer en kwamen we aan de eerste rustpost in voetbalkantine Pony's.  Na een rijstpapje en een Duvel stapten we verder richting Ruiter (Waasmunster).  De 30km doe wij volgden splitste zich af en maakte een aparte lus doorheen het groen.  De 23km heeft ongelijk dat ze dit mooie stukje niet aandeden.  Na een pauze in de rustpost van Ruiter maakten we ook hier een plaatselijke lus.  Deze trok langsheen het reuzedomein van familie De Clerck met het bekende toegeëigende landweggetje.  Ongelofelijk hoeveel rijkdom sommige mensen bezitten...  Na 9,1km waren we weer in Ruiter en genoten we van een frisse Duvel.  Voor ons lagen nog twee kleinere stukken.  Uiteindelijk deden we toch nog een stukje van Molsbroek, waar we Zottemie tegenkwamen.  Ergens vond ik het jammer dat we niet meer van het gebied hebben gedaan.  Vele mooie plekjes die Peter dus niet gezien heeft.  Maar hoe dan ook was het een mooie en leuke wandeltocht !

De Breiveldetocht, die vandaag plaatsvond, was een organisatie van verschillende wandelclubs uit Oost-Vlaanderen.  Hun bedoeling is om zoveel mogelijk mensen warm te maken voor de wandelsport.  Na een flink uurtje treinen schreef ik me in voor de 21km.  Het parcours van deze afstand deed ondermeer Erwetegem aan en het Uilenbroek Natuurreservaat, een gebied van 12ha op de grens van Zottegem-Lierde.  Na een tweede bezoek aan de rustpost vlakbij de Smissenhoek trok ik via Godveerdegem naar het prachtige Domein Breivelde, een park te Grotenberge van maar liefst 14ha.  Het werd een tocht met vele aarden weggetjes die doorheen het groen trokken en de heerlijke blauwe lucht maakte de wandelig compleet. 

Vrijdagavond om 20u15 werd het startschot gegeven aan de 31ste editie van de Nacht van West-Vlaanderen, voor mij m'n zesde deelname.  Het is het derde jaar op rij dat we richting Beernem en Brugge trekken en het begint allemaal al een goeie traditie te worden.  Op 24km hadden broer Joost en ik terug een afspraak bij David waar we in de woonkamer in een heerlijke sofa genoten van een Duveltje (foto 3).  Even verder (controle op 24,9km) stond er een gebakje en een koffietje op ons te wachten en kwamen we er Katrien en Steven tegen.  Erna gingen we verder richting Waardamme en Herstberge.  

Ergens vergat ik bijna om af te stempelen.  Ik was al 300meter vertrokken en mocht nog eens terugkeren om m'n controlestempel terwijl Joost vlug een pint bestelde in een cafeetje.  Erna kreeg hij de man met de hamer op bezoek en zwalpte hij achter me aan richting Ruiselede en Beernem (foto 4), waar de kaap van 50km overschreden werd.  Na drie broodjes en een kopje koffie trokken we verder en had ik het opeens enorm koud.  Ik zette de kap van m'n pull op met als resultaat dat ook ik even moest vechten tegen de slaap.  Later hing er een dreigende wolk aan de horizon, maar gelukkig hadden we er nauwelijks last van. Op naar Moerbrugge en Assebroek waar m'n vintje ons opwachtte met lekkere Duvels.  In de controle op 62,9km die verzorgd werd door de Brugsche Globetrotters kregen we zelfs glazen om ze uit te drinken. 

Na een korte pauze stapten Joost en ik verder naar het Boudewijnpark via het mooie Minnewaterpark (foto 6).  In het Boudewijnpark kwamen we vele bekenden tegen waaronder Annemie, Mark en Helga.  Er stond een bosrijk stuk op ons te wachten : Tillegembos en Beisbroek. Een maand geleden zat ik daar nog met Peter op het heerlijke terras.  Op 83,9km kwamen we aan in Zedelgem (Groene Meersen) waar m'n vriendin Marijke en dochtertje Elize ons met twee pintjes verwelkomde.  Leuk !! Na een korte rust en een babbeltje stond een stuk van 7,4km op het schema, richting Aartrijke.  Het deed deugd om eindelijk de voetbalkantine te bereiken.  We kwamen Rudolf tegen die dapper doorzette. Nog twee kleine stukjes van een goeie 4km.  In Wijnendale dronken we vlug iets en na een plasstop begonnen we aan het laatste stuk.  Ik begon hevig door te stappen want ik keek al uit naar het weerzien met Peter.  Traditioneel wacht hij me op aan de brug over de spoorwegbedding en inderdaad... 

De laatste anderhalve km stapten we samen.  Na 20u48min stappen bereikte we de finish.  Een maximumrecord aan tijd voor wat een 100km betreft, maar wat geeft het als je maar toekomt.  Peter had weer enkele Duveltjes mee die we buiten opdronken.  Joost vertrok nadien huiswaarts en in het gezelschap van voorzitter Dirk Verduyn genoten we nog na met een laatste Duveltje.  Het zit er weer op en medaille 6 is een feit.  Archief : 2007, 2008 en 2009.

Oorspronkelijk stond de Sloebertocht te Zingem op het programma, maar op het laatste moment is deze gewijzigd in een euraudax-wandeltocht te Aalst.  Ik deed ze vorig jaar ook mee, dus ik wist dat deze ook een mooi parcours zou aandoen.  Baankapitein Rudolf (zie foto 4 met Antoine aan zijn zijde) leidde ons doorheen Meldert, Affligem en Aalst.  Wegens de vele concurrentie van andere mooie tochten zoals de Sloebertocht, Binche en een euraudax-tocht in Frankrijk was er niet zoveel volk, maar met een kleine groep is het best gezellig. 

Na 25km vertrokken reeds enkele wandelaars zoals Kim, Conny, Marleen, Gilbert en Linda die dan weer plaats maakten voor mensen die zich enkel voor de tweede lus inschreven zoals Antoine en Willy Sabbe.  's Middags hadden we nog een caférust op de Markt van Aalst en 15km verder lag het einde.  Peter wachtte mij op in het cafeetje om zo samen naar huis te rijden.  Leuk om iedereen weer eens terug te zien.  Rudolf en helpers hebben dat goed gedaan !

Vrijdagavond om 18u vond de derde editie plaats van de 100km van de Brugsche Globetrotters (editie 2008 en 2009).  Deze keer zonder de medewerking van de Trekvogels Boekhoute.  Vandaar dat het richting Sluis ging.  Joost was ook van de partij.  Het is altijd leuker om in gezelschap te stappen.  Steven en Jan, met wie ik vorig jaar optrok, waren er ook.  René deze keer niet.  Eerst maakten we een plaatselijk lusje doorheen de Gemene Weidebeek met een vliegende controle. Na een Brugse Zot, terug in Sint-Kruis (6,4km) trokken we richting Sijsele (13,9km) en Donk (21,8km).  Richting Moerkerke (28,7km) begon de zon onder te gaan en eenmaal in Damme (35,4km) konden we voor de eerste keer aan onze bagage.  Met een lange broek, een pull voor de nacht, een fluojasje en een zaklamp trokken we verder richting Lapscheure (45,6km) en Hoeke (52,9km).  Daar vernamen we dat er al 7 wandelaars reeds op de terugweg waren. Wij waren goed over de helft en stapten richting Sluis (61,4km). Dit stukje deed de volledige vestingen aan.  Vooral het stuk na de controle was adembenemend mooi met de ochtendnevel (foto 4 en 5).  Niet te ontbreken was een stukje langs de Damse Vaart waar vroege vissers zich reeds installeerden langs de oevers.  Joost kreeg een klop van de hamer en zwalpte achter mij aan, terug richting Hoeke (69,4km).  Na een frisse pint stapten we doorheen het landelijke landschap naar Damme (77,4km) waar de bagage opnieuw klaar stond.  De zon was al fel aanwezig, dus verse kousen en een short waren geen overbodige luxe.  Vandaar ging het langs de vaart richting Sint-Jozef met een sightseeing door de wijken aldaar.  Een vriendelijke wandelaar die nadien zei dat het z'n laatste 100km ooit was, stapte met ons mee.  Ook in Sint-Jozef (84,6km) genoot ik van een fris pilsje en zo gingen we verder naar een caférust in Sint-Kruis (89,2km), vlakbij het appartement waar ik drie jaar gewoond heb.  Na een korte rust trokken we opnieuw naar Sijsele (94,9km), helemaal langs de Brieversweg.  Een saai lang stuk met weinig schaduw in de blakende zon.  Na een pintje in het Keunekot van Sijsele waren we paraat voor het laatste stuk richting finish.  Via De Linde en uiteindelijk de Veltemweg.  Om 13u30 arriveerden we in het Sint-Andreaslyceum in Sint-Kruis (100,1km) en werd ik verwelkomd door een overbuur die blijkbaar als vrijwilliger werkt bij het Rode Kruis.  Terwijl ze m'n sportzak wat in het oog hield bezegelde ik deze 100km met twee Brugse Zotten. 

Na de (soms al te gemakkelijke) kritiek van vorige jaren, mag het gerust gezegd worden : Het parcours, de organisatie en de bevoorrading waren gewoonweg super.  Bedankt aan de Brugse Globetrotters en het Rode Kruis !!

Gisteren trokken Joost en ik en nog twee vriendinnen van hem (Sigrun en Hilde) naar Oombergen om er te genieten van de Midweektocht van Egmont Zottegem. En wat is heerlijker dan te wandelen onder de helderblauwe hemel ?  De tocht trok vooral doorheen Sint-Lievens-Houtem waar we tot tweemaal toe een controlepost aandeden.  Telkens met een Sloebertje bij de hand en dit op de stoep in het zonnetje.  Hilde had zich ingeschreven voor de 14km maar deed uiteindelijk de 18km wat eigenlijk in werkelijkheid 19,5km was.  Onze werkelijke afstand daarentegen leunde ook sterk aan bij de 23km, maar enkele kilometertjes extra in het zonnetje zijn best wel mooi meegenomen.

 Wat is heerlijker dan een reisje te combineren met een fikse wandeltocht ?  Het is de ideale manier om een zicht te krijgen op de streek en om wandelpaadjes te verkennen die je anders nooit zou aandoen.  Zo trokken we vorige zaterdag naar Masbourg om er 40km te wandelen bij de Marcheurs de la Masblette.  Rond 9u35 vertrokken we vanuit de startzaal richting Forrières en het ging vrijwel onmiddellijk steil omhoog met als resultaat een prachtig uitzicht.  Na een eerste controle ging het verder naar Wavreille, een deelgemeente van Rochefort.  Via bosrijke paadjes ging het pittig op en neer doorheen het rotsachtige en bosrijke decor.  We kwamen zelfs een adder tegen (zie foto).  Na een Orval in een rustpost stapten we verder en bereikten we we uiteindelijk Han-sur-Lesse, vooral bekend om z'n grot die we dan ook passeerden.  Weeral volgden enkele steile paadjes die ons naar Rochefort leidden.  Eénmaal boven genoten we van enkele bekertjes water en namen we een fijn paadje naar beneden richting stadscentrum.  Via een oude trambedding (die ons aan de Nacht van West-Vlaanderen deed denken) kwamen we aan een volgende wagenrust.  Ook hier maakten we tijd voor een trappist.  Na een stukje golfachtig landelijk gebied kwamen we terug in de eerste controlepost van Forrières.  Er restten ons nog een goeie 7 km, met ook daartussen een wagenrust.  We stapten door en bereikten rond 18u de finish in Masbourg.  Hiermee verbrak Peter z'n wandelafstand.  Chapeau, het was echt wel een kuitenbijter !

Gisterenochtend treinde ik naar Blankenberge om er de tweede dag van de Tweedaagse te stappen.  Helaas alleen, want Joost had geen zin om in dit regenweertje terug uit te pakken.  Al vlug trok ik tussen de regendruppeltjes door richting duinen en Lissewege.  Ik maakte er kennis met een Engelsman (George of Jorge ?) met wie ik een tijdje bleef babbelen en in Ter Doest een pintje pakte.  Jammer, hij volgde het parcours van de 24 km en ik de 42 km, dus onze wegen scheidden.  Ik stapte door naar Dudzele en kwam zo na 20 km in Oostkerke, waar ik even pauzeerde voor de lunch : boterhammetjes en een trappist.  Voldaan trok ik verder en kwam ik er enkele Nederlandse Euraudax-wandelaars tegen, waaronder Gerrit.  Richting Damme kregen we een hevige wolkbreuk over ons heen.  En natuurlijk nergens iets om onder te schuilen...  Na 35 km wandelen bereikte ik terug Lissewege en kocht ik er een worstebroodje.  Nog een goeie 8 km te gaan, maar na 6 km kon ik even pauzeren in de feesttent en genieten van een paar Brugse Zotten.  Een leuk orkestje zorgde er voor de ambiance.  Na een goed half uur rust legde ik het laatste stuk af met Rita.  Rita ken ik omdat ze mij in 2006 geholpen heeft toen ik tijdens een wandeltocht in Aarschot op m'n gezicht was gevallen.  Om 17u30 stempelde ik af en nam ik m'n penning in ontvangst.  Voilà, de Tweedaagse zit er weer op.  Jammer van het weer, maar het houdt ons, wandelaars, niet tegen !

Samen met Joost trok ik vandaag naar Blankenberge om er de eerste dag van de Tweedaagse te stappen.  Helaas waren de weergoden ons niet gunstig gezind, want de dag begon met veel regen.  Het eerste stuk volgde het strand en is dan ook het mooiste stuk van een tocht die helaas ook veel eentonige stukken aandeed.  Even over halfverwege de tocht zagen Joost en ik een landelijke tearoom en we besloten om er een lekkere trappist te pakken.  Toen het begon te regenen, bestelden we een tweede trappist.  Heel toevallig zaten Sensationman en Leentje Speeddriver bij ons aan tafel.  Ik ken hen al heel lang via Netlog en Facebook en het was de eerste keer dat ik hen in levende lijve mocht ontmoeten.  Daar werd een derde trappist op gedronken, want Leentje ken ik vooral als een enorme Duvelliefhebster zoals ik.  En ja hoor, toen we weer op pad trokken haalde ze er eentje tevoorschijn uit haar rugzakje (zie foto).  Een hele leuke ontmoeting !!! Maar we speelden elkaar terug kwijt en zo trokken Joost en ik alleen verder.  Op een kleine 3 km voor het einde genoten we van een Brugse Zot in de controletent.  De hemel werd langzaam maar zeker helemaal blauw.  En zo eindigde de eerste dag van twee dagen.  Tot morgen in Blankenberge !