Maya's Leven

Eindelijk, het examen is achter de rug !  Terug tijd om te wandelen en daar was de 32ste Nacht van West-Vlaanderen ideaal voor.  Ik sprak af met Peter in Torhout om samen een spaghetti te eten.  Toen de start naderde namen we afscheid en helaas was Joost (wegens abces aan bil) niet van de partij, dus zou ik de nacht trotseren in het gezelschap van m'n Ipod en toevallige gesprekspartners.  Er waren dan ook vele bekenden die ik af en toe in de rustposten tegenkwam zoals Lucia en Geert, Patrick en z'n wandelkameraad,...  Af en toe dreigde een miezelbuitje en waren er felle rukwinden.  Rond 4u45 bereikte ik de mijlpaal van 50 km en genoot ik van enkele lekkere broodjes met koffie in de bagagerust te Beernem.  Op naar Moerbrugge en dan... Ja, na de volgende controlepost op 62,4km passeerde ik mijn eigen huis.  Ik had de pijltjes al zien hangen eerder in de week.  Een frisse Duvel drinken in eigen zetel (foto) en weten dat je nog 38,6 km moet stappen.  Pffff, ik had op dat moment liever in m'n zetel blijven liggen, maar ik kreeg vanaf dan het gezelschap van niemand minder dan Peter !!  Hij had een rugzakje met boterhammen klaargemaakt, want ja, zonder buiknummer uiteraard geen bevoorrading voor 't ventje. 

Samen trokken we via het Minnewaterpark naar het Boudewijnpark.  Op weg naar Zedelgem begon het weer ons echt parten te spelen.  Naar jaarlijkse traditie zou m'n vriendin Marijke en haar dochtertje Elize (foto) me opzoeken in De Groene Meersen in Zedelgem (85 km).  Onderweg moesten we enkele keren schuilen voor enkele hevige wolkbreuken en een fikse hagelbui.  Daardoor tien minuten later dan voorzien zagen we Marijke en Elize en ze hadden lekkere pintjes mee.  Nog even schuilen en op naar Aartrijke.  Altijd een vervelend stukje en deze keer met een strakke stormachtige wind.  In de voetbalkantine van Aartrijke genoot Peter van een Duvel, ik hield het bij een pintje en een beker Aquarius.  Nog twee korte stukjes, dus het einde kwam in zicht.  In de laatste rustpost te Wijnendale dronk ik vlug een bekertje ice-tea en stapten we meteen verder.  De oude spoorwegbedding, het typische laatste stukje van de 100km (eigenlijk 101km)...  Om 16u23 kon ik eindelijk aan de "finish-bel" trekken.  Het zat erop en we bezegelden de tocht met 2 frisse Duvels.  Na de treinrit in Brugge mocht Peter nog eens 4,5 km stappen om de auto te halen.  Dus ook voor hem chapeau met z'n 42,5 km !!!

De organisatie is zoals elk jaar op en top !!  Het parcours prachtig, de bevoorrading super.  Het was een moeilijke tocht door het zeer slechte weer.  Ook bij deze dank aan Peter.  Zijn gezelschap maakte de tocht een heel stuk minder zwaar.  

De 8ste Handsbeekse Feestentocht van vzw Hansfeest stond reeds geruime tijd in m'n studieschema gepland, want ze is de allerlaatste wandeltraining voor de Nacht van West-Vlaanderen op 17 juni.  Ik nam de trein naar Hansbeke en kon de wandeling om 12u15 aanvatten en wat moet een mens nog meer dan een stralende zon !!  Ik vond het persoonlijk een beetje spijtig dat er zovele asfaltbaantjes in het parcours zaten.  De mooiste stukjes waren voor de langste afstanden en dat is meestal andersom.  De controleposten waren daarentegen heel goed georganiseerd en de wandelpijltjes heel duidelijk.  Met de weinige wandeltochten van afgelopen maanden, zou een mens soms vergeten hoe zalig het is om stapvoets de natuur te trotseren.  Wat verlang ik ernaar om na het examen terug vaker de wandelschoenen boven te halen !!  In de laatste rustpost kwam net een ambulance aangereden.  Gelukkig bleek er niets ernstigs aan de hand te zijn.  Een man had blijkbaar een zonneslag of zo opgelopen.  Toen ik de finish bereikte zag ik dat ik net nog m'n trein kon halen, anders had ik zeker nog nagenoten met een lekkere Duvel.  Bij deze zal ik deze subiet hier thuis soldaat maken.

Wegens het vele studeren, resteert er nauwelijks nog tijd om te gaan wandelen.  Ik focus me, mede door dat tijdsgebrek, momenteel meer op lopen, zoals m'n looptoer van zaterdag (16,5 km in anderhalf uur).  Maar gisteren heb ik dan toch tijd gemaakt om te gaan wandelen met de bedoeling m'n wandelspiertjes wat te onderhouden voor de 100km Nacht van West-Vlaanderen die net na m'n examen valt.

Keuze van de wandelplaats : Sint-Lievens-Houtem bij WSV Land van Rhode, een wandelclub die garant staat voor een toporganisatie en een mooi parcours.  Ik vertrok vrij laat (om 12u45) en kon me enkel nog inschrijven voor de tweede grootste afstand die in werkelijkheid 24,5 km was.  Vele onbeharde paadjes en boswegeltjes leidden me doorheen Oosterzele, Oombergen en Hillegem.  Het deed echt deugd om nog eens met de wandelschoentjes de wijde natuur in te trekken, maar ik kon het toch niet laten om een tempo van iets meer dan 6km per uur aan te houden.  Om 16u54 bezegelde ik de tocht in het gezelschap van Peter en zijn vader met 2 Delirium Tremens.  Ik ben content dat ik het wandelen sinds Euraudax Doornik niet verleerd ben !

Zaterdagochtend even voor 8u kwam ik Mark al tegen in het station van Brugge.  Samen namen we de trein naar Brussel waar we Hugo zagen en met z'n drieën treinden we naar Doornik waar we ons inschreven.  Om 11u startten we de tocht met zo'n 40-tal wandelaars.  Er waren maar enkelingen bij die zich hadden ingeschreven voor de volle 150 km.  Ik schreef me in voor 100km.  De eerste lus van 50 km trok deels doorheen het Franse grondgebied met een uitloper tot in Péronnes.  Het werd lus met heel veel bos en op foto 2 zie je een menhir.  Deze menhir, die zich in het dorpje Hollain bevindt, is één van de oudste (35 eeuwen oud) en ook één van de meest mysterieuze exemplaren van België.  Ze is 4,25m hoog en weegt maar liefst 23 ton.

Na 26,5km stappen hielden we een rust in Maubray (Antoign).  Tijdens het nuttigen van een broodje en Duvel genoten we van opstijgende en landende zweefvliegtuigjes.  Erna trokken we terug op pad en liepen we een poosje langs een breed kanaal met sas (foto onderaan) die uitkomt op de waterplas 'Grand Large'.  Het tempo op de terugweg naar Doornik lag erg hoog en ik had last van krampen in m'n benen.  Rond mij kloegen anderen ook over de snelheid die wellicht veroorzaakt werd door een wandelaar die baankapitein Daniel 'vooruittrok'.  Ik was blij dat ik kon rusten toen we rond 20u15 aan de zaal kwamen.  Ik smeerde mijn verkrampte benen in met Aloë Heat Lotion en genoot van de hoofdmaaltijd die bestond uit soep, vol-au-vent en puré met groenten en een fruitslaatje.  Als extra toetje hoorde daar een Chimay Bleu bij.  Luc behaalde hier zijn tweede schelp en trok naar zijn auto om er een dutje te doen.

Wij trokken intussen de nacht in. Ook hier bleef het tempo vrij pittig.  We wandelden naar Saint-Maur, een stadje dat sinds 1977 bij Doornik hoort. Ook Orcq waar we een tweede wagenrust hielden, onderging in hetzelfde jaar dezelfde inlijving bij de stad Doornik.  Rond 1u30 kwamen we terug in de zaal waar een koude schotel geserveerd werd.  We namen afscheid van Lucia, Geert en Conny.  Luc had een beetje geslapen en vergezelde ons tijdens de volgende lus.  Mijn benen waren er beter aan toe dan 25 km geleden dus ook dat gaf me nieuwe hoop.  Tijdens de laatste lus (voor mij en vele andere wandelaars althans) leidde Daniel ons naar Havinnes en Kain.  De groep strekte zich op een bepaald moment uit over een kilometer.  Ik kreeg bezoek van de man met de hamer en op zulke momenten helpt een MP3-speler niet meer.  Gelukkig kwam Frank naast me lopen en toen ik zei dat ik slaap had, bleef hij een tijdje bij mij om me te laten luisteren naar één van zijn boeiende verhalen.  Zo werd ik terug frisser. 

De laatste wagenrust...  Ik hoorde Mark (met wie ik op de trein zat) zeggen dat hij zijn brevet van 150 km zou ingeven als het tempo niet een beetje zou afzwakken.  We stapten inderdaad nog stevig door.  Ik zei nog tegen medewandelaar Koen dat ik bij aankomst zou genieten van een blauwe Chimay, maar we kwamen al om 6u18 toe.  Hugo (die zich ook voor 100km had ingeschreven) en ik besloten om onmiddellijk de trein te nemen.  Toen we op de trein stapten, kwam ook Mark toe.  Hij had blijkbaar de daad bij het woord gevoerd en had z'n brevet ingediend.  In het station van Brussel-Zuid kocht ik 2 boterkoeken en een blikje bier en zo treinde ik samen met Mark terug naar Brugge waar Peter mij aan het station kwam oppikken.  Dank aan de organisatie !!  Het tempo lag hoog, maar kritiek geven is altijd gemakkelijk.  De parcours en de bevoorrading waren op en top.  Dat mag best ook vermeld worden.

Zo rond 12u40 vatte ik de 10de Bursitiatocht aan, een organisatie van het Land van Rhode, een wandelclub die garant staat voor een mooi parcours en dat werd het ook.  Lang geleden dat ik zo weinig auto's aan mij zag voorbijgaan.  Misschien lag dat ook aan de Ronde van Vlaanderen, maar hoe dan ook stonden er vele onverharde wegen op het programma.  Ik herkende stukjes parcours van de Bacchustocht die ik begin maart had gestapt.  Ook deze keer trokken we dus naar Zonnegem en Sint-Lievens-Houtem.  De startzaal van toen deed deze keer dienst als controlepost.  De grote afstanden maakten hier een extra lus.  De voorspelde regengoden bleven in ieder geval uit en het was dan ook de eerste keer dat ik in een t-shirt kon wandelen.  Heerlijk !!  Bij de tweede stop genoot ik met een pintje van een stukje van de koers.  Cancellara en Chavanel reden op kop richting Muur.  Gelukkig had ik mijn MP3-player met radiootje bij de hand om de koers tijdens het wandelen verder te blijven volgen.  Wel riskant om verkeerd te lopen, zo heb ik eventjes ondervonden.  Spannend was het in ieder geval wel.  Zo'n 6,9 km later kwam ik aan de finish waar Peter en zijn vader mij opwachtten.  Ik genoot nog na met twee heerlijke, frisse Duvels.

Het is de derde keer dat ik in Kooigem ga wandelen.  Net als vorig jaar mocht ik met collega en wandelkameraad Erik meerijden richting start.  Je kon er maximum 150km stappen, maar ik schreef mij in voor de 100km.  Deze bestond uit twee lussen van elk 50 km en dit met het vervoer van je bagage.  Hoe groter de lus, hoe verder je kan uitwijken van de startplaats, dus da's altijd leuk.  De parcoursverantwoordelijken hadden zonder twijfel mooie stukjes natuur bijeengesprokkeld en ik herkende vele plekjes die er vorig jaar ook bij waren.  Zotte Mie had weer lekkere zelfgebakken cakejes mee en ook Guy was van de partij.  De rust aan 25 km vond plaats in Café Impasse in Bellegem, waar ik genoot van een broodje kaas met tomatensoep en een Duvel.  Er waren heel wat Engelsen van de partij, maar ook Denen, Duitsers, Nederlanders en Fransen.  Ja, je kon de groep best wel "Internationaal" noemen.  Nadat we via Aalbeke en Rollegem terug naar Kooigem stapten, konden we genieten van een lekkere maaltijd op 50 km, bestaande uit stoofvlees, frietjes en allerlei groenten (foto).  Ik had zoveel gekregen dat ik het niet opkreeg.  De zaal zat eivol, zodat ik mij op een stoel aan de biljarttafel van het café voorzag van verse sokjes en een warme pull om de nacht in te trekken.  Eén tip : Kijk nooit naar het weerbericht, want in plaats van een voorspelde droge nacht werd het er eentje met druppels en zelfs met twee flinke regenbuien.  Tijdens de eerste lus had ik mijn petje niet mee wat voor een brillende wandelaar best vervelend is.  We trokken wat later de taalgrens over en ik testte mijn splinternieuwe MP3-player uit om de beginnende slaap te overwinnen. 

Op 75 km kwamen we aan in Herinnes.  In café L'Escalle genoot ik van een Rodenbach, kwestie van mijn ijzergehalte wat op peil te houden.  Een Engelse vrouw likte (figuurlijk) haar wonden na een lelijke val op een moeilijk begaanbaar pad :  Een gescheurde broek met een bloedende knie en een zwaargezwollen enkel.  Moedig als ze was besloot ze er minstens nog 25km bij te doen.  Na 40 minuutjes rust trokken we verder richting Saint-Leger.  Opeens begon ik heel moe te worden.  Zelfs de luide techno op Stubru kon mij niet meer wakker houden.  Gelukkig hielp een aangename babbel met Guy mij om tegen de slaap te vechten.  Het was zo aangenaam babbelen dat een uur voorbij schoot.  De laatste wagenrust tijdens deze lus was er eentje met een vanillepuddinkje.  Op het wandelblad stond nog 7,4 km geserveerd.  Het winteruur had plaatsgemaakt voor zomeruur en zo kwamen we na 19,5 uur wandelen aan de finish.  Voor mij en verschillende andere wandelaars zat de 100 km er op.  Marcel bracht mij en twee andere wandelaars terug naar het station.  Ik keek op m'n horloge en zag dat ik welgeteld nog één minuut had om mijn trein te halen.  Ongelofelijk hoeveel energie er nog was om te spurten naar het verste perron waar ik op een haar na mijn trein haalde.  Even bekomen en mijn voetjes leggen op de bank tegenover mij.  Rust... Of dat dacht ik want in Roeselare stapte er een groep van meer dan 50 mensen op.  Net als tijdens de spits bevond ik mij gepropt tussen medereizigers.  Slapen zat er nauwelijks nog in.  Maar geen nood, want een uur later lag ik al in mijn heerlijke warme bedje !!!

Heerlijk was het om gisteren een vleugje lente op te snuiven, om de dauw op grasprintjes te zien schitteren.  Toch, niettegenstaande de blauwe hemel en de zon, blies er een frisse wind doorheen het ontwakende landschap.  Net als de voorgaande jaren vertrok ik van aan de Patria, de rustpost die de andere wandelaars pas na 12,8 km zouden bereiken.  Net daardoor was ik de eerste die de lokale lus van de 18/24km zou stappen doorheen de Gemene Weidebeek en Ryckevelde.  Vreemd eigenijk om hier eens te wandelen i.p.v. te lopen.  Er zaten immers verschillende stukjes van mijn looptoer in verwerkt.  Na een goeie 6 km kwam ik terug in de Patria en Dirk Verduyn had wellicht alweer het vermoeden dat ik de wandeling hier zou aanvatten, want er lagen enkele startkaarten klaar.  Via het Pastoor Verhaegheplein en de Beverhoutsveldroute kwam ik uiteindelijk aan in Moerbrugge, waar de officiële startzaal gelegen was.  Toen ik m'n startkaart toonde en m'n wandelboekje afstempelde kreeg ik van de vriendelijke medewerkers een lekkere suzywafel.  En wie stond er buiten ?  Jawel, Dirk Verduyn.  Na een kort babbeltje trok ik verder richting Warandeputten.  Er volgden twee kleine stukjes en bij de tweede stop in de plaatselijke rustpost genoot ik van een heerlijk groentensoepje.  Erna vatte ik het laatste stuk aan.  Althans voor mij, want voor de meeste wandelaars was dit nog maar het begin.  Via het modderige Meersenpad kwam ik terug aan de Patria en zat de tocht er voor mij op.  Deze wandeling is echt een aanrader want ze gaat vrijwel volledig door de pure natuur, de bossen en het stiltegebied om en rond Ver-Assebroek !

Het is lang geleden dat ik nog eens tijd gemaakt heb voor een lange afstandswandeling, zodus trok ik vandaag naar Avelgem om er de 100km Euraudax te wandelen.  Je kon er maximum 125km stappen, maar met de weinige training van de afgelopen tijd zag ik dat niet zo goed zitten en schreef ik mij in voor de 100 km.

Ik werd door de organisatie opgepikt aan het station van Kortrijk en éénmaal toegekomen in Outrijve kon ik aan de tafel aanschuiven bij Steven, Erik, Dirk, Kristof, Wim, Kobe en Katrien.  De tocht staat een beetje bekend om het feit dat ze doorheen drie Belgische provincies trekt, met name West-Vlaanderen, Henegouwen en Oost-Vlaanderen.  Tijdens de eerste lus staken we vrijwel onmiddellijk de taalgrens over.  Er kwamen veel stukjes natuur aan te pas, zoals het Orveytbos in Moen.  Na een spaghetti trokken we de andere kant op en werden onze kuiten getest op enkele pittige hellingen.  Via Orroir en Amougies trokken we de Kluisberg op, waar we een wagenrust hadden met een prachtig uitzicht (en een lekkere eclair).  Via de Kwaremont trokken we verder naar Berchem en langzaam begon de avond te vallen.  De avondrust was gelegen in Waarmaarde, niet zo ver van de belichte kerncentrale van Ruien. 

Na een menu dat bestond uit soep, kipfilet, sla en tomaten, kroketten en als dessert een Danette trokken we terug het heuvelachtige landschap in met een eerste wagenrust op 60 km aan de voet van de Koppenberg.  We kregen een reep chocolade, snelle energie dus om de gladdige kasseiberg op te klauteren.  Met een sliert van een goeie 80 wandelaars stapten we na een plaatselijke sightseeiing terug richting Waarmaarde waar we in de zaal een hotdog kregen.  Ik trok een ander paar wandelschoenen aan met zachtere binnenzolen.  Goed om de laatste lus te doorspartelen.  Om de komende vermoeidheid tegen te gaan genoot ik van de muziek van Placebo op m'n MP3-speler.  Langzaam keerden we terug naar de startzaal in Outrijve.  Zo rond 6u40 arriveerden we daar.  Net als 30 andere wandelaars zat de tocht er voor mij op en na het afstempelen zette Wim mij nadien af aan het station van Gent.  Daardoor was ik vroeg terug thuis en kon ik om 9 uur reeds enkele uurtjes slapen. 

Wagenrust te Moen op 17,3 km

Zonnepanelen...

Gisteren heb ik dan eindelijk (na enkele uurtjes studeren) toch nog eens m'n wandelschoenen van de haak gehaald.  Zo rond 13u13 startte ik vanuit Zonnegem, een deelgemeente van Sint-Lievens-Houtem, de 9de Bacchustocht die georganiseerd werd door de Burchtstappers van Herzele.  De wandelclub heeft recentelijk een naamsverandering ondergaan. Deze tocht deed echter niet de Herzeelse Burcht aan, maar wel een pareltje van platte land. En als je niet veel tijd hebt om te wandelen, lijk je alles dubbel te apprecieren.  De tocht, die richting Letterhoutem trok, deed heel veel onverharde weggetjes aan doorheen het golvende landschap aan de voet van de Vlaamse Ardennen.  Vanuit de controlepost aldaar maakte de 18 km een plaatselijke lus.  Vermits ik laat vertrokken was, bleek deze lus vrij eenzaam te zijn, maar ook dat heeft zijn charmes.  In de plaatselijke Wereldwinkel in het centrum van Sint-Lievens-Houtem kocht ik twee repen zwarte chocolade.  Kwestie van de armere medemens wat te sponsoren.  Na een laatste stop waar ik het plaatselijke Herzeelse biertje De Ryck degusteerde genoot ik van de resterende 5,2 km.  Eenmaal aangekomen stonden Peter en z'n vader me op te wachten.  Samen genoten we nog van een Ename Blond.  Zalig was het !!  En welke beestjes kwam ik zoal tegen op mijn pad ?

Na het lekkere onbijt trokken Peter en ik naar Tisselt, zo'n 23 kilometer van Lier.  Daar vond de 12de Broothaertstocht plaats, een organisatie van wandelclub De Vaartlandstappers Willebroek. De tocht vertrok vanuit het landelijke dorpje meteen de velden in.  En na 1 km had ik iets te vieren, namelijk mijn 15.000ste wandelkilometer (zie foto 1).  We trokken verder riching Breendonk en op de 2de foto wijst Peter naar de hemel, de wieg van het heerlijke vocht !!  Sssst, laat ze maar rijpen, dat ze heel lekker blijft.  We wandelden verder langs de steenweg, die ik herken van vroegere Dodentochten.  Na een eindje stappen kwamen we aan het kasteel van Breendonk, dat tijdens de Tweede Wereldoorlog door de nazi's gebruikt werd als concentratiekamp.  Even verder lag de eerste controlepost waar we m'n ronde kilometeraantal vierden met een frisse Duvel (vlak bij de geboorteplaats dus...).  Via landelijke, onverharde en soms ietwat modderige weggetjes stapten we terug naar de startzaal.  Na een tweede Duvel maakten we van hieruit nog een plaatselijke lus van 8,6 km doorheen Tisselt.  En afsluiten doen we in schoonheid, dus met een frisse Duvel...

Gisteren vond in Geraardsbergen de 18de Manneken-Pistochten plaats.  Bij aankomst in de zaal bestelde ik -naar traditie- een zak mattentaarten en schreef ik me in voor de maximumafstand van 32 km.  De tocht trok net als vorig jaar richting Onkerzele.  In het begin leek het erop dat ze het omgekeerde parcours zou aandoen, maar dit jaar hebben ze er de Gavers uit gelaten.  Gelukkig was het dit jaar een heel stuk minder glad, maar daarom niet minder koud !  De 32 km liep een heel stuk doorheen het Karkoolbos met z'n op- en neergaande paadjes.  Sommige stukken waren dan ook heel pittig.  En ja, wat zou Geraardsbergen zijn zonder een klimmetje op de befaamde Muur en een ommetje langs de Markt.  Op 900 meter voor het einde werden we getrakteerd op een jeneverke (voor mij : chocoladesmaak).  Bij aankomst wachtten Peter en z'n vader mij op waar we met enkele Duvels nagenoten.  En de mattentaartvoorrad mocht dan wel uitgeput zijn, ik had gelukkig op voorhand m'n voorraadje besteld.

Vorig weekend werd het er eentje van lopen en fitnessen en dat zal in de komende maanden wel vaker voorkomen, aangezien er wat gestudeerd zal moeten worden...  Maar gisteren maakte ik tijd voor een heerlijke Euraudax-wandeltocht in Duinbergen, bij Knokke.  Na de start om 9u vertrokken we met een grote groep wandelaars richting Knokke-Zoute.  Leuke hellende weggetjes wisselden elkaar af en wat zou een kuststad zijn zonder een glimp op de prachtige, woele zee.  Tijdens de eerste lus vonden twee wagenrusten plaats waar je kon kiezen tussen koffie, glühwein, cola of water.  Met dank aan Willy Persijn en co. voor de verzorging !  Zonnig kon je de hemel onmogelijk noemen, maar de voorspelde regen bleef hier aan de kust gelukkig uit.  Tijdens de middagpauze kon je stovers en fietjes eten of opteren voor soep met brood.  Ik koos net als m'n tafelgenoten waaronder Kim en Patrick voor dat laatste (inclusief Duveltje).  Voor de tweede lus leidde baankapitein Dirk ons richting Heist en Zeebrugge.  Om 17u30 kwamen we aan The Boat House waar we een caférust hadden. Ik dronk er een Duveltje en in de viswinkel (Westhinder) verderop kochten Patrick en ik er elk 500gr wulloksen.  Om 19u zat de tocht erop, treinde ik huiswaarts en eenmaal thuis genoot ik met Peter tijdens FC De Kampioenen van de héééérlijke Wulloks...

Net als vorig jaar werd de Aalterse Marathon gisteren eentje dat je zelf moest samenstellen d.m.v. lussen.  Deze keer treinde ik erheen om op m'n eentje de maximumafstand van 46 km af te leggen.  Stuk 1 (8,6km) : Ik startte om 8u35 vanuit de startzaal in Aalter richting Maria-Aalter.  Het werd een mooi stukje parcours doorheen het prachtige bosrijke domein Hooggoed.  Ik was er getuige van een kleurige regenboog (zie foto) en doorheen de zware rukwinden bereikte ik de rustpost.  Stuk 2 (9,2km) : Ik begon meteen aan Lus B (omdat die de langste was).  Deze deed het 220ha grote Vagevuurbos aan.  Stuk 3 (9km) : Na het nuttigen van een kommetje heerlijke tomatensoep begon ik aan Lus A. Ook hier stapte ik doorheen een bosrijk stuk, maar helaas kreeg ik deze keer een fikse regenbui over mij heen.  Gelukkig werd de lucht nadien steeds blauwer en droogde ik langzaam op. Ik kwam terug in dezelfde startzaal en besloot nog een kommetje soep te eten.  Deze keer hadden ze lekkere preisoep.  Stuk 4 (9km) : Er was nu zelfs plaats voor een beetje zon en ook de wind ging langzaam liggen. Via de bossen van Bulskampveld wandelde ik terug richting Aalter.  Rond 15u bereikte ik de startzaal van deze morgen, maar de tocht was nog niet volbracht, maar eerst genieten van een heerlijke Westmalle Tripel.  Tenslotte begon ik aan de laatste plaatselijke lus.  Stuk 5 (10km) : Ik herkende de lus van een eerdere wandeltocht.  Ze trok doorheen het centrum van Aalter en een villawijk.  Tussenin lag nog een controlepost waar ik een boterhammetje kocht.  Om 17u10 bereikte ik de finish.  Nog even een kopje koffie en op naar het station.  Lang geleden dat ik zo genoten heb van een eenzame wandeltocht ! 

2011 werd goed ingezet met een wandeltocht, namelijk de Katertocht in Torhout en dit in het gezelschap van Peter.  Deze tocht is eveneens altijd een leuke gelegenheid om vele bekenden het beste toe te wensen voor het nieuwe (wandel)jaar.  Het witte tapijt is nu wel overal gedooid en het is plezierig om weer zoveel kleur in het landschap te mogen aanschouwen.  Doorheen onze trektocht lijkt het duidelijk dat niet alle feestvierders al een punt hebben gezet achter de overgang naar het nieuwe jaar.  Vanuit een hangar klinkt luide muziek en aan een parking met verschillende kotsplasjes te zien, is het niet iedereen even goed bevallen.  Wij trekken fris verder.  Na een goeie 8 km komen we in de controlepost in de voetbalkantine van K.M. Torhout.  Bij gebrek aan soep bestellen we een warme chocomelk.  Jawel, de Duvels behouden we voor de volgende stop.  Daarvoor ligt nog een exclusieve lus voor de 21 km die doorheen 't Hoge en Don Bosco trekt en een stukje spoorwegbedding aandoet.  En na twee Duvels volgt nog een laatste stukje van 5,5 km.  Gelukkig zijn we met de trein want op het einde hebben we nog een jeneverke te goed en ja, nog een laatste Duveltje.  Feesten mag, want het is immers Nieuwjaar...

Ik eindig het wandeljaar met m'n kortste wandeltocht : Kortrijk Feeëriek van WSK Marke.  Het was de tweede keer dat ik aan deze tocht deelnam.  Het verslag van vorig jaar kan je hier lezen.  Peter en ik startten onze wandeling rond 16u30, dus het was de bedoeling dat de tocht doorheen het nachtelijke Kortrijk ging.  Het parcours leek op het omgekeerde van vorig jaar, dus trokken we eerst naar de Leie waar we een tweetal bruggen aandeden (en eventjes misliepen) en zo richting broeltorens stapten.  Enn wat zou Kortrijk Feeëriek niet zijn zonder een sightseeing doorheen het mooie begijnhof (met een gratis jeneverke) en de Grote Markt met z'n mooi verlichte kerstboom.  Halverwege hadden we een rustpost waar we een Panos-broodje aten en een kommetje soep en een Duvel dronken. 

Het tweede stuk leidde ons doorheen de Groeningelaan en trok naar de buitenwijken van Kortrijk.  Het laatste stuk liep langs de spoorweg en zo terug naar de eindmeet.  In de zaal zaten vele bekenden waaronder Danny, Walter, Monique, Roland en Jefke.  JP stond dan weer in voor de bediening van Chimays en Duvels.  En ja, het was er goed zitten, want we zijn er nog lang blijven plakken...  Maar gelukkig waren we met de trein en stond de auto op stal.

De Wafelentocht van Egmont Zottegem is er eentje die jaarlijks op mijn wandelkalender staat.  En het is leuk om nog eens met Joost af te spreken om samen te gaan stappen.  De trein had een kwartier vertraging en op de parking aan de startzaal geraakte Joost met z'n auto de spekgladde berm niet op.  Maar geen probleem, om 10u konden we starten.  In Zottegem lag er nog veel meer sneeuw dan daags voordien in Beernem.  Zoals te zien is op de foto's hieronder kon je op sommige plaatsen tot 50 cm diep in de sneeuw zakken.  Net als gisteren lag het er soms gevaarlijk glad bij en was het uitkijken geblazen.  Maar geen paniek, een avontuurlijk parcours bracht ons richting Strijpen en Velzeke, waar we telkens 2x konden genieten van een rustpost.  En ja, er sneuvelden twee frisse Sloebers, een biertje van Roman dat in een Duvelvormig glas geserveerd wordt.  Op het einde van de wandeling kregen we nog een glühwein of water aangeboden.  Hier koos ik voor het laatste.  Er volgden nog enkele kilometers en om 16u bereikten we de finish.  Uniek om eens doorheen een wit landschap te wandelen !

De Kermistocht in Beernem is een ideale tocht om de feestmaaltijd (en bijhorende Duvels) van kerstavond te verteren.  Rond 10u30 vertrokken Peter en ik vanuit de startzaal Reigerlo de wijde en gladde natuur in.  Sommige straten lagen er letterlijk spiegelglad bij, dus voorzichtigheid geboden.  Het besneeuwde landschap lag er mooi witjes bij alsof je doorheen een kerstkaartje loopt en met de blauwe lucht is het zo van die winterdagen waar je vollop kan van genieten.  Na 5,5 km kwamen we aan de gemeentelijke werkplaats die twee keer als rustpost zou dienen.  Toch voor de langere afstanden die een plaatselijke toer maakten die deels langs het kanaal liep doorheen het natuurreservaat Gevaerts-Noord.  Ook na het nuttige van een Westmalle liepen we nog een stuk langs het kanaal richting Sint-Joris.  Ook daar genoten we van een trappist en liepen er enkele bekenden tegen het lijf waaronder Luc Poublon.  De laatste 4,4 km trok via gladde wegen terug naar zaal Reigerlo.  Het was weeral een mooi verzorgde tocht door WSV Beernem en ideaal om enkele mooie kiekjes te maken. 

Een tocht die elk jaar sowieso op m'n wandelkalender staat is deze : Brugge Binnenste Buiten in Kerstsfeer van de Brugsche Globetrotters.  Dat de tocht binnen de Brugse Vesten blijft, maakt ze heel uniek en net daarom trekt ze jaar na jaar heel veel wandelaars.  Het witte sneeuwtapijt mag dan wel een extra sfeertje brengen, ze zal vandaag hoe dan ook een kleine deuk gegeven hebben in het wandelaarsaantal.  Het parcours was glad, heel glad zelfs op sommige plaatsen, dus was het uitkijken geblazen.  En zo af en toe een Brugse Zot, Duvel (of voor sommigen glühwein) mag in een decor van kerst niet ontbreken.  Leuk is dat je altijd tal van bekenden ziet opduiken zoals vandaag.  Wie hier niet bij was, heeft ongelijk en schrijft deze tocht alvast maar in z'n agenda van 2011 ! Bedankt, Globetrotters !

Deze morgen trok ik met fiets richting Loppem.  Na zo'n 7 km fietsen schreef ik mij in voor de Wintertocht van de Rudder- voordse Godelievestappers, een wandeling die grotendeels doorheen de natuur trok.  Wie nog nooit eerder gehoord heeft van 'Toekomst', 'Kuipen' of 'Pierlapont', weze gerust.  Tot vandaag kende ik deze Loppemse woonwijken ook nog niet.  De eerste rustpost te Merkemveld lag op 5,3 km en ook al was ik samen met enkele andere wandelaars eventjes verkeerd gelopen, het stuk leek volgens mij een heel stuk langer.  Voor de maximumafstand van 22km was er een plaatselijke lus van 3,6 km die vrijwel volledig doorheen het plaatselijke bos trok.  Tijdens de tweede rust genoot ik van een kommetje soep en m'n boterhammetjes.  Genoeg kracht voor het volgende stuk van 7,2 km dat richting Heidelberg ging.  Een beetje vervelend was dat er ook een mountainbikerit plaatsvond die grotendeels hetzelfde parcours volgde als die van de wandelaars.  Wederzijds respect en geduld is hier zeker een mooie deugd.  Uiteindelijk kwam de priorij van Bethanië in zicht waar de derde controle wachtte, die helaas naar de kleine kant was met al dat volk.  Hoe dan ook maakte ik tijd voor een frisse Duvel.  Erna volgde ik de laatste 6,5 km wat de totale werkelijke afstand op 22,6 km bracht.  Een mooie tocht, het moge gezegd worden en op naar de volgende !

De weersvoorspellingen waren er niet naar : sneeuw en berekoud.  Toch trokken gisteren een goeie 40-tal wandelaars naar Gits waar de meesten opteerden voor de maximumafstand van 50 km (=2 lussen van 25 km).  Gits en omstreken betekent "platteland", dus weinig wegen waarbij je kunt schuilen tussen de huizen.  En inderdaad, tijdens de eerste lus stond de wind goed strak.  Een ferme sneeuwbui zorgde voor een gevoels- temperatuur dat diep onder nul zakte.  Als zelfs de weelderige haardos van m'n broer Joost hem niet meer tegen de kou kan beschermen, dan is dat ferm !  Een koffietje (of voor sommigen glühwein) aan de eerste wagenrust bracht een beetje verwarming.  Na 13 km was er een caférust in Kortemark en daar koos ik voor een Duveltje.  Het sneeuwen was opgehouden en tijdens de rest van lus 1 bleef het gelukkig droog. 

Het middagmaal bestond uit lekkere spaghetti (à volonté).  Twee borden (en een Duveltje) om ons te behoeden tegen de koude van lus 2.  Maar in het begin viel dat goed mee.  Na een goeie 6 km stond er terug koffie en glühwein te wachten en dus namen we weer een vijftal minuten de tijd om ons op te warmen.  Pakken sneeuw op de grond en geniepige gladde stukken maakten de tocht knap zwaar.  Temeer omdat je ook andere spieren gebruikt.  Op naar Lichtervelde.  De zon ging onder en het begon te regenen, waardoor sommige stukken slijkerig werden.  Eénmaal donker genoten we nog van een caférust (met Orval) in Lichtervelde.  Tijdens het laatste stuk begon het terug hevig te sneeuwen.  Na 10 uur stappen kwamen we om 19u toe, waarna ik samen met Luc, Willy en Rudolf de trein in Lichtervelde nam.  Dank aan de goeie organisatie !!

Even m'n wandelboekje erop naslaan en ja, het is de vierde keer dat ik de Lippensgoedtocht ging stappen bij WSV Beernem.  Het is dan ook een van de favorieten, want ze trekt volledig door de bossen van Beernem en Hertsberge.  Doorheen een decor waar de herfst helemaal is ingetreden.  Bovendien vond ik het leuk dat Peter mij voor de eerste keer tijdens deze tocht wou vergezellen.  We vertrokken rond 9u35 vanuit het P.C. Sint-Amandus van Beernem.  De dichte nevel creëerde een bijzonder sfeertje, maar langzaam trok ze weg.  Dat de tocht populair is, bleek snel duidelijk, want we waren nooit alleen.  Velen hadden dezelfde gedachte : Genieten van de laatste glimpen van de kleurrijke herfst...  De rustpost in Hertsberge was dan ook een ware overrompeling en tussen de stoelen van een tribune konden we genieten van een kommetje soep.  De tweede rust lag op zo'n 300 meter van de eerste, maar daartussen lag nog een boslus van 8 km.  Na een Westmalle Tripel wandelden we via het domein Lippensgoed-Bulscampveld terug naar het P.C. Sint-Amandus.  Ook daar genoten we na met een lekkere Westmalle.  Peter zei me nadien dat ik groot gelijk had toen ik zei dat dit een parel van een tocht is !!

De heftst in al haar glorie...

...met haar kleuren en typische geuren !

Blaadjes dwarrelen en maken langzaam plaats voor de winter.

Gisteren trok ik naar Oosterzele waar het Land van Rhode de 23ste Pannenkoekentocht op haar agenda had staan.  Lang geleden trouwens dat ik nog eens bij deze wandelclub ging wandelen.  Wie niet van modder houdt, blijft na deze zware regenval beter thuis, ook al viel het eigenlijk best nog wel mee.  Op enkele slibberige blubberstroken na natuurlijk.  Het eerste stukje van de tocht dat riching Gijzenzele trok, was de regenjas een "must have".  Heel leuk aan het traject (en eerlijk gezegd : da's een tijdje geleden) was dat het parcours grotendeels autoluw bleef.  Fijne boerebaantjes, graspaden, zand(modder)strookjes en dit alles in een mooi natuurdecor.  Ik kreeg al vlug honger, want ik was pas om 11u vertrokken.  Waar bleef die rustpost toch ?  Er ging een uur voorbij en zelfs een tweede uur.  Ik begon langzaam maar zeker te beseffen dat ik de controle voorbij gewandeld ben.  En inderdaad.  Toen ik voor de tweede maal in Oosterzele dorp kwam (15km), zag ik de controle waar ik een goed uur geleden ook gepasseerd was.  Een medewerker zei me dat er nog mensen gemeld hadden dat de rust niet opviel.  Eindelijk de honger stillen met een kommetje soep, m'n boterhammetjes en een hoegaarden.  De laatste 6km was er ook eentje met modder (zie laatste foto).  Alleen het laatste stukje langs de N42 was minder, maar ik vermoed dat dit iets te maken had met een ondergelopen stuk parcours.

Bruges By Night is een jaarlijkse traditie geworden en ook deze keer is Peter mee.  Na het inschrijven in de refter van het KTA gaat het via het station richting vestingen en passeren we de recent geschilderde Smedenpoort (zie foto).  Zo stappen we naar de Bloedput met het Graaf Visartpark, waarna we het stadscentrum in trekken en allerlei typische Brugse straatjes dwarsen.  De reitjes mogen hier niet ontbreken.  Zo wandelen we langs de Spinolarei, de Verversdijk en de Sint-Annarei.  Na 5,5 km komen we aan de eerste rustpost en tijdens het degusteren van een Brugse Zot maken we een praatje met Willy Sabbe.  Een kilometer verderop houden we halt in een onbekend cafeetje : 't Kroegske, waar een heerlijke Duvel vloeit.  En daarna gaat het verder richting Langerei waar het parcours van de 12 km een hoek afsteekt.  Intussen is het al pikkedonker en de regen is gelukkig niet al te hevig.  Maar hevig of niet, schuilen gaan we, ook al is dat maar een excuus.  In een leuk volkscafé (De Bron) genieten we van een tweede Duvel.  Tja, een avondwandeling is dan ook een beetje kroegentocht hé.  Via de Langerei wandelen we door de Oliebaan en zo verder naar de molens.  We lopen nu langs de vestingen verder naar de Gentpoort waar we doorheen het Astridpark gaan.  We hebben er al een goeie 12 km opzitten wanneer we aan de Vismarkt komen waar de tweede officiele rustpost is.  We maken er twee Duvels soldaat en beseffen plots dat we tijdig de avondbus moeten halen.  De laatste 3 km gaat via het Minnewaterpark en zo terug naar het station en de refter van het KTA.  Mooi op tijd dus voor de belbus.

Zowel in 2006 en 2007 nam ik deel aan de Mars Leger-Natie, een jaarlijkse wandeltocht die georganiseerd wordt door het leger.  Tijdens de vorige edities leidden ze de wandelaars doorheen het natuurgebied aan de watersportbaan in Gent richting Drongen en deels langs de Leie...  Deze keer startten Joost en ik in Oostakker, vlakbij het bedevaartsoord waar de tocht ons richting Destelbergen en Lochristie zou brengen.  In tegenstelling tot de vorige edities deden we minder natuur aan maar veel woonwijken... Jammer, maar voor elke organisatie die eens op een andere plaats wil starten, is dat een beetje een risico.  Tijdens de tweede rust maakte ik even kennis met Kathy en Joris van Walking Bears.  En na een sightseeing doorheen Lochristi met het Lobos (weliswaar zonder bos) kwamen we aan een caférust waar Joost en ik genoten van een Duveltje.  De 40km moest er een extra lus maken van een kleine 7 km die Joost en ik gedeeltelijk al joggend aflegden om zo rapper weer aan het café te zijn, waar (natuurlijk) nog een Duveltje gedegusteerd werd.  In de laatse controlepost kon je flessen melk meenemen en we namen elk een fles mee.  Joost dronk ze al helemaal leeg.  Eénmaal aangekomen bleek dat ik m'n fles melk voor niets heb meegezeuld, want ook daar kon je melk meenemen.  We stempelden af en Joost nam maar liefst 8 flessen mee.  Vervaldatum : 8 nov 2010.  Melk zal hij in ieder geval dus mogen drinken.  Mijn fles is reeds omgezet in vanillepudding (en ja, hier naast m'n pc staat een leeggegeten potje). 

Vanuit Sint-Michiels vertrok vandaag De Zilveren Vloot, een wandelhappening die georganiseerd werd door S-Sport.  Peter vergezelde mij op deze tocht die doorheen een decor van herfst trok.  Eerst stapten we doorheen Sint-Michiels en erna door Sint-Andries en da's altijd een beetje jeugdsentiment.  De voetbalvelden van Jan Breydel, de Koude Keuken met z'n sportdomein en vijver, de "nieuwe" gevangenis en een pad langs de E40 waar natuur plaats geruimd heeft voor winkelketens.  De eerste rustpost (Rode Kruis) lag een beetje verder en toen hadden we al 9 km in de benen.  We zagen er o.a. Freddy en Hervé.  Na een kommetje soep, een boterham en een blonde Sint-Idesbald trokken we verder richting Kristus-Koning en Sint-Pieters, een deelgemeente die op het gebied van natuur eigenlijk niet zoveel te bieden heeft...  Daarna kwamen nog Sint-Jozef en Sint-Kruis aan de beurt, gevolgd door de tweede controlepost in hartje Brugge (Bilkske).  Er lagen nog 7,9 km voor ons.  Op naar het Astridpark en wat zou de wandeltocht niet zijn zonder een stukje parcours doorheen Assebroek.  Via de voetgangersbrug over het kanaal stapten we richting Brugeoise en zo terug naar Sint-Michiels.  We eindigden met een laatste Sint-Idesbald.

Vandaag trok ik met de trein naar Kortemark waar wandelclub Michiel Mispelonvrienden de 16de Handzaamsetocht organiseerden.  Ik herkende de startzaal van de Hapkintocht.  De lucht was relatief blauw, toch zeker in 't begin.  Zoals de naam van de tocht luidt, leidden de rode pijltjes mij naar Handzame.  De eerste (en tweede) rustpost lag in de deelgemeente Edewalle.  De wandelafstanden van 18 en 28 km maakten immers een plaatselijke lus doorheen het landelijke decor van Koekelare en Ichtegem.  Bij de tweede rust at ik m'n boterhammen op en genoot ik van een frisse Hapkin in het gezelschap van enkele medewandelaars.  Erna volgde een stuk van 8 km, alhoewel die volgens m'n tijdsberekening een goeie kilometer korter leek.  Na een kommetje soep in het plaatselijk cafeetje waar de controle plaatsvond, trok ik op pad voor het laatste stuk.  Voor me was de hemel pekkezwart (zie foto's), maar op vijf druppels na heb ik tijdens de wandeltocht geen regen gehad.  Toen ik na de terugrit per trein de bus naar huis nam, lag het in Brugge wit van de hagel.  Ik heb blijkbaar heel veel geluk gehad vandaag !

Zaterdag was het nog eens tijd om een Euraudax-wandeltocht af te leggen.  Leuk is dat het om een lijn-wandeling ging die vanuit het station van Dendermonde vertrok.  Baankapitein Kim had zoals gewoonlijk voor ons een heus stukje natuur in petto.  Om te beginnen stapten we door het bus van Buggenhout.  Ik kende dat bos enkel van tijdens de Dodentocht.  De herfst had er al goed zijn intrede gemaakt, maar de zon zat uit en die gaf heus wel wat warmte.  Na een wagenrust aan het station van Lebbeke volgde een caférust met een heerlijk Duveltje.  Maar de zon maakte plaats voor regen en dat was een heel stuk minder aangenaam. 

De middagrust vond plaats aan het station van Londerzeel, ook een deelgemeente die we met de Dodentocht aandoen.  Gelukkig had ik een zelfgemaakt boterhammetje met kaas mee en een peperkoek om de opkomende honger te stillen.  De herfstzon was intussen omgezet in een kille wind.  M'n pull zou vanaf dan ook niet meer uitgaan.  In Tisselt hadden we terug een caférust en broer Joost en ik geraakten aan de praat met twee plaatselijke inwoners die veel bewondering hadden voor de lange afstandstappers.  En zo stapten we verder naar ons eindpunt : Mechelen en dit via het bosrijke natuurreservaat Robbroek en Vrijbroek met z'n prachtige rozentuin.  Even voor 19u bereikten we de eindmeet : station Mechelen.  Ik kocht nog een pastaslaatje in een automaat in het station en in het gezelschap van heel wat medewandelaars (waaronder Joost) treinde ik terug naar huis.  Beste Kim en organisatie (Linda, Charel,...) weer goed gedaan, waarvoor dank !!

Vandaag trokken Joost en ik naar Zele waar de 6de Midweektocht van de Durmestappers op de kalender stond.  Het werd een wandeltocht met heel veel natuur en dit richting Waasmunster en Hamme.  Heel mooi zijn de reservaatzones met de vestingen rond de Moerasput en de Oude Durme.  De 21km deed bovendien de Reservaatzone Durme-Meersen aan.  En wat zou een wandeltocht niet zijn zonder een fris Duveltje in een rustpost.  Bij de tweede controle genoot ik eveneens van een tomatensoepje met superveel balletjes.  Erna volgde een laatste stukje van een goeie 5km waarna we ons wandelboekje afstempelden en terug huiswaarts keerden.

Reeds vroeg in de morgen treinde ik naar Geraardsbergen waar ik opgepikt werd door de organiserende wandelclub : De Padstappers.  Als je weet dat het de voorbije nacht en dagen ferm geregend heeft, kan je alvast één ding zeker verwachten : Modder !!!  Gelukkig had ik hieraan gedacht en had ik een oud -en nog niet helemaal versleten- paar wandelschoenen aangetrokken.  Zo rond 9u27 begon ik aan de tocht en kreeg ik meteen een hevige regenbui over het hoofd.  Het parcours van de 32 km maakte een aparte lus doorheen een bos.  Terwijl de hemelsluizen open stonden volgde ik een avontuurlijk paadje en op een zeker moment moest ik een klein waterstroompje over.  Ik hield me vast aan een tak van een boom, maar die knakte af met als resultaat dat ik met m'n voet in het water zakte.  Ik voelde m'n schoen helemaal vollopen met water.  Een man met een groene paraplu volgde mij.  Een poos verder besloot ik om even te zitten op een dikke boomstam om m'n kous uit te wringen.  Vreemd genoeg was de wandelaar mij niet meer gevolgd...  Na een goeie 7km kwam ik aan de eerste controle en besloot om even m'n voet te laten drogen en te genieten van een kommetje verse soep.  Erna stapte ik verder doorheen enkele blubberige modderstroken.  Op een zeker ogenblik kwam ik aan een volledig ondergelopen pad (foto hierboven).  Ik bleef enkele minuten staan, want ik wist hier echt niet wat ik moest doen.  Hier geraak je gewoon niet door !!  Toen ik enkele wandelaars zag naderen stonden ze net als ik te kijken naar het stromende water.  Met een andere wandelaar besloot ik erdoor te gaan.  Met beide voeten tot aan de enkels in het water.  Mijn schoenen liepen volledig vol...  Jakkes !!  En alsof dit niet genoeg was volgden hier ook enkele paden met blubberige modder. 

Controlepost 2 en ook hier nam ik even pauze.  Met een Blonde Tongerlo in de hand liet ik m'n voeten even drogen en wrong ik m'n sokken uit.  Gelukkig was de lus die hierop volgde ene zonder al teveel modder...  Behalve dan het laatste stuk dan weer.  Ik stapte meteen door want ik had al zoveel tijd verloren tijdens de eerste controles en wou op tijd zijn vooraleer Peter en z'n vader mij zouden komen oppikken. 

De terugweg richting eerste controle in Viane bleef niet zonder modder en motregen.  Ik slibberde en schoof doorheen de blubber.  Dit is echt avontuur.  Gelukkig had ik niet zoveel last meer van m'n natte voeten.  Zo bereikte ik uiteindelijk de laatste rustpost waar ik ook meteen doorstapte.  Er lag nog 5,9km voor me.  Om 15u56 bereikte ik de finish en was daar niet rouwig om.  Met de hevige regen en de vele modderstreken was het geen makkie, maar als je bij de Padstappers komt wandelen, dan moet je natuurlijk tegen een stootje kunnen en dat geeft dan weer voldoening !  Met een Tongerlo in het gezelschap van Peter en z'n vader genoot ik na.  Met weeral een zak vol mattentaarten trok ik nadien huiswaarts.

Een wandeltocht van 150km is niet nieuw.  Het is dan ook de zesde keer dat ik aan een dergelijke wandeltocht deelneem.  Belangrijk is dat je hiervoor goed uitgerust bent, zodus zat ik vrijdagavond omstreeks 20u45 in m'n bedje.  Wegens nachtelijke hoofdpijn bovendien niet zo goed geslapen.  Zou het stress zijn ? 

De wandeltocht vatte zaterdag aan om 11 uur stipt.  Polleke gaf het startschot en 42 wandelaars hadden zich net als ik voor de volledige afstand ingeschreven.  Daarnaast waren er verschillende mensen die zich voor een kleinere afstand hadden ingeschreven, zoals broer Joost voor de 50 km.  De eerste lus van 25 km ging naar Dederleeuw met een café- en een wagenrust.  Na een bordje Haalterse waterzooi trokken we omstreeks 16u terug op pad voor de tweede lus met Aaigem en Heldergem.  Als je regelmatig Euraudax loopt, ken je al vele wandelaars en het is altijd aangenaam babbelen met ondermeer Wim, Frank, Patrick, Kim, Jos, Fré, Luc en zovele anderen.  Om 21u kwam daar Helga bij en zo miaauwden we gedurende de nacht terug bij.  Ik was m'n MP3-speler vergeten en mocht er eentje van Wim gebruiken.  Gelukkig maar want tijdens de vierde lus had ik last van slaap.  Een beetje muziek helpt altijd om te vechten tegen het slaapwandelen.  Da's iets wat ik uiterst vervelend vind ! 

Na 100km stappen wisselde ik van schoenen met nieuwe inlegzolen die ik vorige week bij Decathlon Luik had gekocht.  M'n hiel die reeds pijn deed voelde opnieuw zacht aan.  Intussen werd het dag, maar de voorspelde zon leek helaas eerder afwezig...  Polleke leidde ons naar Erondegem en Lede.  Gelukkig had ik nergens last van pijnlijke of stijve spieren, alleen de voetjes voelden ietwat verhit.  12u en er stond een bord spaghetti op het menu.  Ik haalde de laatste paar kousen uit m'n sporttas.  Nog 5 uur te gaan !  Er volgde een lang stuk van 9km en een wagenrust.  Aftellen, nog een kleine drie uur te gaan !  De laatste stop bestond uit een caférust in Haaltert-Dorp en ik vond dat ik best al eens een lekkere Duvel verdiend had.  Erna stonden er nog een drietal kilometer op het programma en even voor 17 uur kwam de zaal in zicht.  Peter en z'n vader kwamen ook toe om mij op te pikken, maar dit niet zonder een goeie Duvel.  Marion behaalde hiermee haar vijfde Gouden Arend (foto) en Luc Poublon zijn zesde (foto).  Toen ik m'n Duvel dronk besefte ik : 30 uur stappen, het lijkt zo lang, maar eenmaal je neerzit lijkt alles in een knip voorbij.  Weeral een brevetje binnen !  Voldaan kroop ik om 20u35 in m'n bedje.  Doodop, maar wat geeft zo'n tocht massa's voldoening ! Ongelofelijk !  Bedankt Polleke, Marleen en organisatie !  De laatste lange afstand (100km of meer) van 2010 zit erop.