03-02-14

Dubai Marathon : 42,195 km

Marathon Dubai2.jpgJa, ik weet het, ik ben er weer vrij laat mee.  Maar ja hoor, we did it !! Op vrijdag 24 januari omstreeks 5 uur in de morgen (ja, in Belgische tijd is dat 2 uur) stond ik op, deed ik mijn loopkleren aan, at ik al rechtstaand een paar boterhammen waarna Wouter mij naar de start voerde.  Niet zo simpel, want de file richting startzone was enorm.  Vele lopers sprongen uit hun taxi en legde te voet de rest af.  Gelukkig vonden we toch een parkeerplaats.  Brrr, ik rilde in mijn t-shirt, want het was vrij fris zo vroeg in de morgen.  Verdorie, ik moest naar het toilet.  Ja, als je stress hebt, voel je je darmen en blaas in beweging komen.  Niet zozeer stress voor het lopen, maar voor het op tijd geraken ! De toiletten waren ergens in de verte en er waren zo'n duizend lopers (zowel voor de marathon als de 10km) voor mij.  Dan maar achter een kraam kruipen en pipi doen in het zand.  De rest moesten we ophouden.  Shit ! Letterlijk dan...

Dan direct naar de startzone van de marathon waar ik samen met zo'n drieduizend andere lopers wachtte op het startschot om 7 uur.  Ik nam afscheid van mijn broer Wouter en weg was ik.  De eerste kilometer was drummen en zo kon ik nog niet op mijn geplande snelheid van 5m20/km komen.  Gelukkig ging het even later vlot en zonder in het rood te komen zat ik boven mijn geplande snelheid. 

Moeilijk was het parcours niet.  Rechtdoor de grote baan en de massa lopers volgen.  Ik hield mijn snelheid en dronk voldoende water.  In de draai zag ik wat verder marathonman (Stefaan Engels) die ongeveer twee kilometer achter mij zat maar geen plannen had om records te breken.  De avond voordien waren we trouwens samen en met nog anderen spaghetti gaan eten.  Ik had last in mijn knieschijf, maar gelukkig ging dat na een tijd terug over. De zon begon al hoog te komen en ik voelde de temperatuur stijgen.  De opkomende hitte maakte het lopen lastiger.  Vanaf kilometer 25 begon ik het wat lastiger te krijgen.  Ik greep naar iets wat me door een medewerker toegestoken was.  Het bleek twee stukjes Mars te zijn.  Jakkes, nog nooit eerder heb ik tijdens een loopwedstrijd (half gesmolten) chocolade gegeten.  De darmkrampen kwamen terug op en ik moest alweer pipi doen.  Maar de toiletten waren niet rijkelijk bezaaid langs het parcours, dus nog wat volhouden maar.  Ik passeerde het startpunt en zag vanaf dan snellere lopers naar de aankomst lopen.  Op kilometer 35 zag ik een WC-cabine.  Eindelijk pipi doen, maar toen bleek dat er geen papier lag, moest ik noodgedwongen wachten met het andere :-).  Maar ik voelde onmiddellijk dat het deugd gedaan had om die halve minuut even neer te zitten.  De stijfheid was voor even verdwenen.  Ik maakte de tweede draai en kwam aan kilometer 38.  Ik voelde me beter worden, maar de stijfheid begon terug te komen.  Mijn snelheid minderde.

Op kilometer 40 moest ik even stretchen aan de dranktafel en dat deed enorm deugd.  Nog twee kilometer en in mijn Ipod begon mijn lievelingsloopnummer ! Alles geven en ik kreeg energie voor duizend man ! De snelheid trok omhoog, ik stak mijn armen in de lucht en liep al dansende verder ! Ik zag kilometerpaal 41 en wat verder de tribunes naderen.  Ik danste, de adrenaline schoot door me heen.  Rond me waren weinig of geen anderen en doordat ik danste en juichte brak in de tribunes een joelend applaus los.  Dat gaf nog een grotere kick ! De meet in zicht en ik keek naar mijn Garmin ! Personal record !! Ik klokte af op 3u41min50sec en bereikte hier de 441ste plaats van de totale >3.000 lopers en 81ste vrouw van de 480 vrouwen !

Ik had met mijn broer Wouter op een bepaald punt afgesproken, maar dat bleek aan de overkant van het parcours te zijn.  Ik schreef een sms en ging erna in het gras liggen.  Een banaan eten en bekomen, want 't was nodig.  Jaja, mijn zesde marathon is een feit en nummer 7 staat reeds op de planning !

lopen,marathonlopen,marathonlopen,marathonlopen,marathon

18:54 Gepost door Maya in Lopen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: lopen, marathon |  Facebook |