Maya's Leven

We zijn alweer een maandje verder en deze keer is het de beurt aan Chanel om eens in de kijker te staan.  Chanel is de hond van Christian Debackere.  Dit prachtig beestje is op 30 mei 1 jaar geworden.  Helaas heeft ze geen al te prettig verleden en kreeg ze wellicht slaag van haar vorige baasje.  In het begin had ze dan ook veel schrik, maar gelukkig kan ze het nu goed vinden met Christian die overigens goed voor haar zorgt.  "Woef, wat vinden jullie van mij ? Woef."

Heb je ook een lief huisdier die je graag eens in de bloemetjes wil zetten, stuur dan een tweetal foto's met beschrijving door naar mayawandelt@gmail.com en hou deze blog goed in de gaten.  Alle dieren zijn welkom : Honden, katten, konijnen, vissen, vogels, vee, reptielen,...  Wees gerust, je dier komt zeker aan de beurt en je krijgt een mail terug.

Dag 3 : Diksmuide. Al elk jaar zeg ik bij mezelf : Ik zal eens alle vier de dagen meewandelen, maar dat was dit jaar dus ook niet het geval.  Zaterdag stond al een fitnessbeurt op het programma en een afspraak met vrienden.  Misschien volgend jaar...  Hoe dan ook nam ik vrijdag een dagje verlof om er de sfeer op te snuiven.  Ik sprak af met Joost en zo konden we eindelijk nog eens een wandeltocht samen stappen.  Het begon niet subliem, want er trok een zware regenbui over de duizenden wandelaars.  Na wat schuiven in de massa, konden we na de splitsing wat sneller stappen.  Verderop kregen we een blikje Ice-tea, een gratis bevoorrading die hier bekend staat als "Sampling".  Verderop stapten we door het mooie Vrijbos en na het bordje van 15 km genoten Joost en ik van een terrasje in het gezelschap van Marnik die maar liefst twee braadworsten kocht.  Een Orvalleke later en vijf kilometer verder kwamen we in Zarren die bekend staat om zijn mooi onderhouden Couchez-molen.  En het leuke was dat we deze mochten bezoeken (zie foto's).  Het tralieterras was echt griezelig !! Zelfs wie geen hoogtevrees heeft (zoals ik), moest toch een beetje angst zien te overwinnen om tot aan de reling te stappen.  Bovenaan draaiden de wieken en de eigenaar vertelde dat de buitenkant ervan een snelheid heeft van ongeveer 80km/u.  We kochten er een blikje bier en stapten verder.  Op naar de 25km waar we even halt hielden om een Duvel te nuttigen.  Het laatste stuk liep zoals vorig jaar langs het water.  Een eindeloos stuk waarbij je de kerk- en de ijzertoren maar langzaam ziet naderen.  Om 16u05 kwamen we dan uiteindelijk toe en ik besloot meteen de trein te nemen.  Een geluk dat het na de ene regenbui van deze morgen droog bleef.

Het is altijd plezant om een stad te ontdekken d.m.v. een georganiseerde wandeltocht, dus kozen we voor de Zimmertocht van de Kleitrappers.  Toeval wil dat de startzaal op dezelfde steenweg ligt als de B&B.  De tocht maakt eerst een lus doorheen het groene landschap en enkele kilometers verder wordt ik al gebeten door een daas.  De jeuk negerend stappen we verder en na 8,4 km komen we terug in de startzaal.  Na een vlugge ice-tea gaan we richting stad.  Peter en ik passeren o.a. het hotel waar we in februari hebben overnacht (zie HIER) en een groot deel van de stadsvestingen.  De zon brandt en op een gegeven moment lijken we wel uitgedroogd, maar de controlepost brengt redding en twee frisse pintjes.  Hier doet de 30 km een exclusieve lus en alhoewel deze ook veel groen aandoet, is dit het minst mooie stukje van de wandeltocht.  Op de terugweg komen we een drankautomaat tegen en kopen we allebei een flesje frisdrank.  Erna genieten we in de controle die we voor de tweede keer aandoen van een broodje smos en een lekkere Duvel.  Erna stappen we terug richting vesting en na een goeie 3 km komen we aan de volgende stop.  Aan de bonnetjestafel zit Kim Geudens die ons wat later komt vergezellen.  Het laatste stuk is er eentje van een goeie 5 km.  Aangezien we toch niet ver van de B&B zitten, kunnen we deze mooie tocht afsluiten met een Duveltje.

Dit weekend trokken we er op uit.  Zaterdag stond de 16de editie van Maanrock Mechelen op het programma, een gratis festival in hartje Mechelen met ondermeer Freaky Age, Buurman en Arbeid Adelt!  Het weer was dan ook perfect, heel wat anders dan Pukkelpop de donderdag voordien.  Daar waren we in 2009 en als je er geweest bent, dan leef je automatisch mee met het drama dat zich daar heeft voorgedaan.  Hoe dan ook was Maanrock heel druk, je kon er over de koppen lopen !  Ik kwam er ondermeer Eric en Anita tegen van Wandelmee !  Leuk om hen na 5 jaar nog eens terug gezien te hebben !

De zondag reden we naar Lier om er de mooie Zimmertocht te stappen.  Daarover zal je meer lezen in een volgend blogberichtje.  Na het wandelen hadden we dankzij een Flair-bon een overnachting voorzien in B&B Pure Lier (foto), maar dit niet zonder een lekker hapje eten (inclusief Duvel) in het gezellige centrum van Lier.  Na een lekker ontbijt trokken we de maandag naar onze favoriete stad Antwerpen.  Echter helaas komen aan alle mooie liedjes een einde en moesten we 's avonds terug huiswaarts.  Het weekend zit er weeral op, maar het wandelverslag heb je alvast nog tegoed !

Als de Dodentocht eraan komt, denk ik altijd : Amaai, wat vliegt de tijd.  Met medaille 7 in gedachten stond ik met meer dan 10.000 wandelaars terug aan de start.  Samen met Joost hadden eerst afgesproken met Marleen (foto) in het Land van Bornem.  Spaghetti en drie Duvels later trokken we naar de start.  Echter, het indienen van de bagage verliep zeer moeizaam door softwareproblemen. Na een vertraagde start was het dan ook de de eerste keer dat ik kilometers lang moest schuiven in de massa en zo veel tijd verloor.  Vlak voor de Nutricia (17,32km) kwam ik Joost terug tegen en we kochten elk een blikje bier.  Op naar Ruisbroek, Puurs en den Duvel.  De rustpost aldaar lag niet langer in de brouwerij, maar gratis Duvels waren er gelukkig wel.  Ik dronk er drie en kwam er Alex tegen die zelfs z'n lege flesje water met Duvel opvulde.  Na de controle stapten we via de brouwerij terug naar Breendonk dorp, alwaar ik aan een kraampje nog een Duvel bestelde.  Op naar Palm, halverwege. Ik wisselde van kleren en schoenen en at m'n boterhammen op. 

Onderweg naar Merchtem kreeg ik de klop van de hamer.  Ik ging in de controlepost geeuwend op een stoel zitten tot ik telefoon kreeg van Peter.  Hij meldde me dat mijn scanning niet werkt.  Volgens de tracking was ik zelfs nog niet gestart !! Ontgoocheling alom ging ik dit vlug melden bij de medewerkers.  Ze zeidden me dat er veel problemen waren met de scanning en dat ik in Buggenhout een kaart moest vragen.  Eenmaal daar aangekomen waren de kaarten al op en stelden ze me gerust.  Toch niet plezant als je iedereen je startnummer gemaild hebt om me te kunnen volgen...  Dan maar vlug even online op facebook gemeld waar ik zat.  Richting Puurs had ik m'n Ipod op en kreeg ik opnieuw een klopje.  Ipod af dus en in Puurs even uitrusten.  Het begon hevig te regenen.  Ik nam van elke scanning een foto als bewijs dat ik er wel effectief was. Richting Oppuurs kwam ik Sylvia (en haar vader) tegen die ik had leren kennen tijdens de 100km Euraudax Zelzate.  In Oppuurs liet ik hen los omdat ik wilde doorstappen. 

Naar traditie hield ik in Sint-Amands mijn laatste rust.  Nog een bekertje water en een koekje en hop, richting dijk.  Vanop een terrasje zwaaide André De Leener (Euraudax) naar me.  Ik wilde zo vlug mogelijk de finish bereiken, temeer vanwege de scanproblemen.  Vreemd genoeg was ik niet erg stijf en had ik eigenlijk niet zoveel last van mijn voeten.  Alleen de hevige wolkbreuken die we moesten trotseren maakten alles nat.  In Branst deed ik voor een laatste keer melding van de scanproblemen.  Iemand van de organisatie nam m'n chip van de schoen en ontplooide deze met als resultaat dat hij werkte !!! Ik werd voor de eerste keer gescand :-). Een andere medewerkster zei dat deze chips niet meer voor herhaling vatbaar zijn.  Teveel wandelaars met problemen... Ik griste een Fristi mee en begon aan de aftelling van de laatste 5km.  En de laatste 500 meter, daar doen we het voor !  Zelfs als ervaren wandelaar blijft het een kick geven.  Peter en z'n vader zwaaiden naar me en de afgifte van m'n medaille en diploma gaven gelukkig geen problemen.  Ook daar wisten ze van de slechte chipstroken.  Oef !  En wat doen we na aankomst ??? Duvelen ! Ik maakte 2 exemplaren soldaat. Medaille 7 is een feit, op naar nr 8 ! Bedankt aan de organisatie, de supporters en proficiat aan allen.

Het is van 2008 geleden dat ik in Puurs deelnam aan de Duveltocht van WSV Ibis.  Tijd dus om nog eens richting Puurs te treinen zodat ik exact om 8u47 de wandeltocht kon aanvatten.  Behalve enkele kleine wijzigingen leek het parcours heel goed op dat van 2008 waarvan je HIER het verslag kunt lezen.  Via Lippelo trok ik naar Opdorp, twee dorpen die de Dodentocht van volgende week ook zullen aandoen.  Ik stapte op een mooi tempo door en nam mijn eerste rustpauze in Opdorp op 17 km waar ik m'n boterhammen opat.  Eénmaal terug in Lippelo liepen de meeste afstanden samen en zo was ik niet langer eenzaam op mijn pad.  Op naar den Duvel !!! En ja, wat zou de Duveltocht zijn zonder het degusteren van enkele frisse exemplaren.  In de brouwerij bleef ik maar liefst een uur plakken om er drie soldaat te maken.  Na twee Duvels wees Jos, die er met zijn vriendin was, mij erop dat m'n controlekaart recht gaf op een gratis Duvel, dus...  De volgende rustpost lag een kleine 5 km verder en aangezien ik de smaak toch al te pakken had bestelde ik mij nog een Duvel.  Intussen dreigde er een zwarte wolk aan de horizon, maar het bleef gelukkig droog. De laatste rust voor het einde was traditioneel het fort van Liezele.  Ik had intussen honger gekregen maar alles was uitverkocht.  Aangezien het einde 1,4 km verder lag, bestelde ik aldaar een bakje frietjes alvorens terug huiswaarts te treinen.  De laatste training voor den "Doto" zit erop. 

Net als de tocht van zaterdag in Zottegem is de Brugsche Poorterstocht in Assebroek van De Frisse Stappers van gisteren geen onbekende.  Voor mij een "thuismatch" aangezien ik maar een tiental minuutjes hoef te fietsen naar de startzaal.  Het parcours leek goed op dat van vorig jaar maar dan in tegengestelde richting.  Erg vind ik dat niet, want ze doet heel wat mooie stukken aan zoals het natuurgebied Gemene Weidebeek, de oude spoorwegbedding en Ryckevelde waar ik vaak ga lopen, het kasteel van Male en de villawijken van Sint-Kruis. Dit jaar was er een nieuwe verzorgde controlepost en ik genoot er van een mattentaart (nog van zaterdag) en een ice-tea.  Eigenlijk had ik ergens wat spijt dat ik voor deze tocht niet eens uitzonderlijk m'n loopschoenen had aangetrokken, maar dan had ik misschien wat minder genoten van de prachtige natuur.  Toen ik aan de aankomst kwam vond een historisch moment plaats, namelijk liet ik voor de laatste keer Wandelboekje 2 afstempelen.  Zie hier de statistiek van dat wandelboekje :