Maya's Leven

De Wandeling Ten Berg van WSV Egmont Zottegem staat elk jaar op het programma.  Vorig jaar stapte ik ze met Joost, vandaag in het gezelschap van Peter.  Het parcours is elk jaar wel ongeveer hetzelfde maar de streek rond Zottegem en Herzele geraak ik niet snel beu.  Het golvende landschap en de vele aarden weggetjes zijn telkens opnieuw een genot voor menig wandelaar.  We stapten eerst richting Herzele waar je op het hoogste punt (Ter Rijst) een mooi uitzicht hebt.  De controlepost die we tweemaal aandeden lag in Oombergen.  Ook de plaatselijke lus van de 18 en 21km is geen onbekende.  Deze laat ons o.a. het mooie Kottem zien.  Na een tweede Sloeber ging het laatste stuk van 7,7 km terug richting Grotenberge en zo zat mijn 5de keer "Ten Berg" erop.  Volgend jaar steevast opnieuw :-).  Werkelijke afstand : 22,2 km.

Na twee dagjes Antwerpen trokken we zondag naar Edegem, eigenlijk helemaal niet zo ver van ons hotel.  De Dauwstappers hadden er hun Oogsttocht op het programma staan.  Peter en ik startten de tocht even voor 10u en na enkele straten trokken we de natuur in.  We passeerden een kranige wandelaarster met twee stokken en toen we even later pittige beklimmingen moesten ondergaan vroegen we ons af of dat vrouwtje dat wel zou aankunnen.  De eerste controle lag in Kontich.  Het was een soort binnenspeeltuintje voor kinderen.  We genoten er van een Duvel en stapten erna een plaatselijke lus die eveneens volledig door de natuur trok.  Op de terugweg zagen we de moedige wandelaarster naar de rustpost stappen.  In de zaal kwamen we Linda Thys tegen in het gezelschap van haar hond.  Het volgende stuk ging richting Wilrijk waar we zowel Fort 6 als Fort 5 (Edegem) passeerden.  Meer info over alle forten in de omgeving vind je HIER.  Na een laatste rust aldaar stapten we terug naar Edegem waar we afsloten met een frisse Duvel.  Peter en ik waren het erover eens : Een top-tocht !!! Zo dicht bij Antwerpen en zoveel groen.  Chapeau aan de organisatie voor dit prachtige autoluwe parcours dat bijna volledig liep over onverharde paden !

Niets is zaliger dan te vertoeven door een openluchtmuseum.  Het Middelheimpark te Antwerpen is sinds 2000 helemaal vernieuwd en tot 25 september kan je er de prachtige werken van Erwin Wurm aanschouwen, een Oostenrijks kunstenaar (°1954) die misschien liever schilder was geworden. Echter, door toeval werd hij beeldhouwer en dat hij er iets van kan, is al meteen duidelijk te merken.  Zijn uitgangspunt ligt in het toevoegen of wegnemen van volume.  Dus ook van lichaamsgewicht of het dragen van vele lagen kleding of het uittrekken ervan.  Daarnaast tovert hij in zijn kunst weinig bijzondere meubeltjes om tot nieuwe meubels met een heel andere functie door ze bijvoorbeeld eenvoudigweg te draaien.  Op de foto werd een kast omgevormd tot een kunstzinnig zeteltje.  Maar naast Wurm zijn talloze andere werken te bezichtigen van verschillende kunstenaars in diverse stijlen.  Het Middelheimpark is zeker een bezoekje waard.  Je kan er uren in rondkuieren.

We trokken vorige vrijdag met een Flair-bon naar Antwerpen en verbleven er in Crown Plaza Hotel, niet zover van de Singel en de afrit Antwerpen Het Zuid.  Na enkele uren shoppen doorheen de Meir en Co trokken we naar het MAS, Museum aan de Stroom.  Hadden we meer tijd, dan hadden we het museum erbij genomen, maar dat zal voor een volgende uitstap zijn.  Alleen de architectuur van het MAS is al heel indrukwekkend.  Elke verdieping is een kwartslag gedraaid en zo bereik je spiraalvormig de toren die zo'n zestig meter hoog is. Lange roltrappen brengen je naar de top die je een mooi uitzicht biedt over Antwerpen City.

Het was twee uur en een half treinen naar Verviers, maar voor een dergelijke mooie wandeltocht moet je iets over hebben.  Eénmaal aangekomen in het station bestelde ik om 8u30 uit pure gewoonte een Orval.  Oeps, ietsje te vroeg op de morgen, maar eens vertrokken was ze al vlug uitgezweet.  De streek richting Luik is er eentje met pittige klimmetjes maar we werden telkens beloond met prachtige vergezichten.  We trokken richting Pepinster waar we een eerste wagenrust hielden.  Erna stapten we met ons groepje van 24 wandelaars verder richting Banneux, bekend als bedevaartsoord en da's onmiddellijk duidelijk te merken aan de vele winkeltjes met kaarsen, Mariabeelden en pullen om met gewijd water te vullen.  We waren inmiddels al 13 km ver en maakten een half uur tijd om iets te eten.  Voor mij werd dat een spaghetti, een pintje en een vers fruitslaatje in het gezelschap van Willy Sabbe.  Eénmaal gegeten leidde baankapitein Jacky ons doorheen Dolembreux.  Er volgden 2 wagenrusten met cola, limonade, grenadine of water en telkens een koekje of wafeltje.  Vlak voor de caférust in Esneux begon het hevig te regenen.  Hubert en ik kozen een cafeetje waar we heerlijk Duvelden.  Maar na het Duvelen bleef het regenen en het was 8 kilometer richting Tilff waar er eveneens een caférust op het programma stond.  Opnieuw genoten Hubert en ik van een frisse Duvel, even nat als de regen buiten.  Een jong koppel dat hun eerste euraudax-ervaring opdeed, moest er helaas mee stoppen.  Best te begrijpen als je in deze omstandigheden een vrij zware tocht uitkiest.  Met 22 wandelaars trokken we verder richting Sart-Tilman.  Daar stond een laatste wagenrust ons op te wachten.  Het laatste stuk gingen we bergaf richting Luik-stad doorheen een prachtig groot bos.  We kwamen aan om 18u55 in café L'aigle d'Or.  En dan de keuze tussen het afstempelen van het wandelboekje of het risico om de trein te missen.  Ik koos voor het tweede en zette een ware spurt in richting station.  Eénmaal boven de trap zag ik de deuren van de trein sluiten.  Shit ! Maar toen zag ik een sympathieke treinbegeleider teken doen dat ik nog mocht instappen.  Ik had nu twee uur tijd om uit te blazen en om m'n stinksokken te laten drogen.  Dankzij de sorry-pas van de NMBS kon dit in eerste klasse.  Dank aan de organisatie.  De tocht Verviers-Luik is altijd opnieuw een topwandeling !!

Hiernaast zie je Laika, de hond van Ri@ Boonen.  Laika is geboren op 20/12/2002 en toen hij 5 maand oud was kwam hij bij Ri@ wonen.  Echter, in die 5 maanden zat hij altijd opgesloten in een hokje en dat heeft een beetje zijn aard bepaald.  Niettegenstaande Laika heel aanhankelijk is, is hij soms nog altijd bang en nerveus en alles wat nieuw is maakt hem ongerust, maar gelukkig is dat toch al ietwat verbeterd...

Laika is eigenlijk een meisjesnaam maar hier gaat het om een reu.  Volgens wikipedia betekent Laika "blaffer" en aangezien hij dat best wel kan, is de naam ook wel passend.  "Waf, waf, de zondag ga ik altijd mee wandelen, waf.  Dan sta ik paraat". En hij eet alles !  Buiten zijn eigen voeding verwacht hij een restje van de maaltijd van zijn baasjes.  "Waf, vooral aardappelen zijn lekker.  Mmm, puree en stoemp, waf".  En terwijl Ri@ de afwas doet, gaat het ventje met Laika op stap.  "Wat vinden jullie van mij, waf ?"

Heb je net als Ri@ een lief, aanhankelijk huisdier (poes, hond, vis, vogel, kip, koetje, konijn, cavia...) dat het verdient om eens in de kijker te staan, stuur dan zeker een tweetal fotootjes met beschrijving door naar mayawandelt@gmail.com.  De eerste zending krijgt een plaatsje in oktober.  Wees er vlug bij.  Alle diertjes zijn welkom !  Zeker en vast doen !

Gisteren zijn we naar de Gentse Feesten geweest.  Twee minpuntjes deze keer : Nummer één is het weer (verschillende wolkbreuken) en nummer twee is het verdwijnen van het Duveldroomschip.  Maar er was ook veel positiefs, zoals deze : Na Bataclan en Batakamp is er nu ook Batamatiq.  Je moet eventjes geduld uitoefenen wanneer je moet aanschuiven om je scanningschip te bemachtigen om je in- en uit te scannen.  Maar die scanning heb je ook binnen nog nodig, zoals voor het toilet.  Deze foto hieronder kon ik jullie niet onthouden :-).

Wie Zelzate zegt, denkt stevast aan industrie zoals ArcelorMittal (het vroegere Sidmar) en het lange kanaal Gent-Terneuzen.  Ja, het kanaal hebben we dikwijls gezien en er langs gelopen en de Zelzatebrug stond tot drie maal toe open (zie ook de site van Guy HIER) maar Zelzate bevat zoveel meer...  De stad ligt op twee kilometer van Nederland en we maakten kennis met de wijken zoals De Katte (wat een koddige naam trouwens) en de grensgemeenten Sint-Kruis-Winkel, Ertvelde en Assenede.  In ieder geval is er rond Zelzate ook heel veel natuur zoals de kreken en het mooie Kloosterbos dat we twee keer dwarsten.  De organisatoren Guy en Frank hadden er een mooi parcours uitgestippeld.  In totaal waren er een goeie 70 wandelaars, waarvan er 43 net als ik gekozen hebben voor de volle afstand van 100km.  Het was leuk om vele bekenden terug te zien zoals René, Guy, Koen, Frans,...  Onderweg genoot ik van enkele hele toffe babbels die de tocht in een knip deden voorbijgaan.  En tenslotte waren er enkele Gouden Arenden die gevierd werden tijdens de laatste wagenrust : Guy (1ste), Erik (1ste), Alex (1ste), Jeannette (43ste !) en Frank (57ste !).  Proficiat aan hen en aan de volledige organisatie !!! Het was een tocht om U tegen te zeggen !

Ik had me al de hele week verheugd op deze tocht, want het is de eerste 'gewone' vrije tocht sinds m'n examen.  Lang geleden dat ik zo stressloos de natuur kon intrekken en ik heb er dan ook met volle teugen van genoten.  De gele pijltjes leidden de wandelaars vrijwel meteen de natuur in, met vele aarden weggetjes die dwars door het golvende landschap trokken.  Aan de eerste rustpost maakte ik kennis met een sympathieke wandelaarster (Heidi) die ik aan de inschrijftafel al had gezien.  We passeerden een overhéérlijke (!) karnemelk-bevoorrading, rechtstreeks van de koe (foto).  Aangezien Heidi de 10km-route volgde, scheidden onze wegen en trok ik op m'n eentje verder richting Deftinge (Lierde).  Eénmaal daar aangekomen at ik m'n 'stuutjes' op met een bijhorend pintje.  Erna begon ik aan een lus die enkel voor de 32 km uitgestippeld was.  Ze begon langs een grote baan en ik vreesde even voor een kilometervreterlus, maar niets werd minder waar, want ook hier trokken we de natuur in.  Het werd een stuk van 8,6 km en ik kreeg enorme dorst.  Terug in de rustpost nam ik tijd voor een ice-tea en een pintje.  Genoeg vloeistof om de volgende 5,8 km te trotseren.  De laatste controle was gelegen te Hemelveerdegem.  Ik nam nog een korte zitpauze in het gezelschap van twee vriendelijke wandelaars en een lieve hond die last had van de warmte en enkele potjes water uitslobberde en erna : Op naar de finish.  Op een kilometer voor het einde claxonneerde er een auto en jawel, het waren Peter en zijn vader die me kwamen oppikken.  Maar dit niet zonder het proeven van een plaatselijke specialiteit : Een blonde Witkap van 't vat.  De werkelijke afstand was 32,9 km en de tocht is een echte aanrader !!  Dank aan CSC Lierde.