Maya's Leven

Dit zijn Joke en Janna, twee boxers van Kevin en Elly.  Ze waren al een tijdje van plan om een hond in huis te nemen en in oktober vorig jaar hebben ze de knoop doorgehakt.  De ouders van Kevin hebben al een boxer en zo was de keuze snel gemaakt.  En alleen is maar alleen als beide baasjes uit gaan werken, dus besloten ze meteen om maar liefst twee vriendinnetjes aan te schaffen.  Via een website vonden ze deze rasechte boxers : Joke (zwart-wit) en Janna (bruin gestreepte) zijn intussen goede wandelaars geworden.  Toen ik eind januari hun mailtje kreeg konden ze al tot 13 km wandelen en wie denkt dat ze erna moe zijn heeft het mis, want ze ravotten alsof er niets aan de hand is.  "Wat vinden, woef, jullie van ons, woef ?"

Heb je ook zo'n leuke woef (of eender ander huisdiertje), stuur dan zeker en vast een mail met beschrijving en een tweetal kiekjes naar mayawandelt@gmail.com.  Zeker doen, alle beesten zijn welkom : honden, katten, vogels, vissen, paarden, konijnen, ratjes...  Niet aarzelen, maar zet ze in de bloemetjes, die beesten !!!

Wegens omstandigheden (o.a. examen en Nacht van West-Vlaanderen) heb ik een goeie drie weken niet kunnen lopen. Maar aangezien ik me reeds lang geleden had ingeschreven voor de 10 km Carrefour-Run te Oostende voelde ik me ietwat verplicht om nu ook mee te doen.  Ik had mezelf dus geen tijdslimiet voorop gesteld, maar had deze looptocht gewoon beschouwd als een training.  In 2010 was ik ook van de partij.  Toen vond de loopwedstrijd in april plaats en was het er redelijk frisjes.  Gisteren begon de dag bewolkt, maar een kwartiertje voor de start trokken alle wolken weg en begon de zon fel te schijnen met als gevolg een branderige warmte.  Klokslag om 15u werd het startschot gegeven.  De eerste kilometer ging vlotjes, maar vrijwel meteen daarna voelde ik dat ik me niet mocht forceren.  Dan maar op 't gemak lopen, alsof ik op m'n eentje in het bos zou gaan lopen.  De vermoeidheid van de afgelopen weken zat duidelijk nog in m'n lichaam.  Via het station liepen we richting dijk en even voor het bordje van de 6km stond Peter foto's te maken (zie foto 2 en 3).  De tweede waterbevoorrading kwam pas aan de 9de kilometer, wat ik persoonlijk vrij laat vond en uiteindelijk naderde ik de finish.  De werkelijke afstand was 10,2 km en ik klokte af na een kleine 55 minuten.  Niet meteen de beste tijd, maar gezien de omstandigheden kon het ook slechter. 

Eindelijk, het examen is achter de rug !  Terug tijd om te wandelen en daar was de 32ste Nacht van West-Vlaanderen ideaal voor.  Ik sprak af met Peter in Torhout om samen een spaghetti te eten.  Toen de start naderde namen we afscheid en helaas was Joost (wegens abces aan bil) niet van de partij, dus zou ik de nacht trotseren in het gezelschap van m'n Ipod en toevallige gesprekspartners.  Er waren dan ook vele bekenden die ik af en toe in de rustposten tegenkwam zoals Lucia en Geert, Patrick en z'n wandelkameraad,...  Af en toe dreigde een miezelbuitje en waren er felle rukwinden.  Rond 4u45 bereikte ik de mijlpaal van 50 km en genoot ik van enkele lekkere broodjes met koffie in de bagagerust te Beernem.  Op naar Moerbrugge en dan... Ja, na de volgende controlepost op 62,4km passeerde ik mijn eigen huis.  Ik had de pijltjes al zien hangen eerder in de week.  Een frisse Duvel drinken in eigen zetel (foto) en weten dat je nog 38,6 km moet stappen.  Pffff, ik had op dat moment liever in m'n zetel blijven liggen, maar ik kreeg vanaf dan het gezelschap van niemand minder dan Peter !!  Hij had een rugzakje met boterhammen klaargemaakt, want ja, zonder buiknummer uiteraard geen bevoorrading voor 't ventje. 

Samen trokken we via het Minnewaterpark naar het Boudewijnpark.  Op weg naar Zedelgem begon het weer ons echt parten te spelen.  Naar jaarlijkse traditie zou m'n vriendin Marijke en haar dochtertje Elize (foto) me opzoeken in De Groene Meersen in Zedelgem (85 km).  Onderweg moesten we enkele keren schuilen voor enkele hevige wolkbreuken en een fikse hagelbui.  Daardoor tien minuten later dan voorzien zagen we Marijke en Elize en ze hadden lekkere pintjes mee.  Nog even schuilen en op naar Aartrijke.  Altijd een vervelend stukje en deze keer met een strakke stormachtige wind.  In de voetbalkantine van Aartrijke genoot Peter van een Duvel, ik hield het bij een pintje en een beker Aquarius.  Nog twee korte stukjes, dus het einde kwam in zicht.  In de laatste rustpost te Wijnendale dronk ik vlug een bekertje ice-tea en stapten we meteen verder.  De oude spoorwegbedding, het typische laatste stukje van de 100km (eigenlijk 101km)...  Om 16u23 kon ik eindelijk aan de "finish-bel" trekken.  Het zat erop en we bezegelden de tocht met 2 frisse Duvels.  Na de treinrit in Brugge mocht Peter nog eens 4,5 km stappen om de auto te halen.  Dus ook voor hem chapeau met z'n 42,5 km !!!

De organisatie is zoals elk jaar op en top !!  Het parcours prachtig, de bevoorrading super.  Het was een moeilijke tocht door het zeer slechte weer.  Ook bij deze dank aan Peter.  Zijn gezelschap maakte de tocht een heel stuk minder zwaar.  

De 8ste Handsbeekse Feestentocht van vzw Hansfeest stond reeds geruime tijd in m'n studieschema gepland, want ze is de allerlaatste wandeltraining voor de Nacht van West-Vlaanderen op 17 juni.  Ik nam de trein naar Hansbeke en kon de wandeling om 12u15 aanvatten en wat moet een mens nog meer dan een stralende zon !!  Ik vond het persoonlijk een beetje spijtig dat er zovele asfaltbaantjes in het parcours zaten.  De mooiste stukjes waren voor de langste afstanden en dat is meestal andersom.  De controleposten waren daarentegen heel goed georganiseerd en de wandelpijltjes heel duidelijk.  Met de weinige wandeltochten van afgelopen maanden, zou een mens soms vergeten hoe zalig het is om stapvoets de natuur te trotseren.  Wat verlang ik ernaar om na het examen terug vaker de wandelschoenen boven te halen !!  In de laatste rustpost kwam net een ambulance aangereden.  Gelukkig bleek er niets ernstigs aan de hand te zijn.  Een man had blijkbaar een zonneslag of zo opgelopen.  Toen ik de finish bereikte zag ik dat ik net nog m'n trein kon halen, anders had ik zeker nog nagenoten met een lekkere Duvel.  Bij deze zal ik deze subiet hier thuis soldaat maken.