Maya's Leven

Eindelijk, het examen is achter de rug !  Terug tijd om te wandelen en daar was de 32ste Nacht van West-Vlaanderen ideaal voor.  Ik sprak af met Peter in Torhout om samen een spaghetti te eten.  Toen de start naderde namen we afscheid en helaas was Joost (wegens abces aan bil) niet van de partij, dus zou ik de nacht trotseren in het gezelschap van m'n Ipod en toevallige gesprekspartners.  Er waren dan ook vele bekenden die ik af en toe in de rustposten tegenkwam zoals Lucia en Geert, Patrick en z'n wandelkameraad,...  Af en toe dreigde een miezelbuitje en waren er felle rukwinden.  Rond 4u45 bereikte ik de mijlpaal van 50 km en genoot ik van enkele lekkere broodjes met koffie in de bagagerust te Beernem.  Op naar Moerbrugge en dan... Ja, na de volgende controlepost op 62,4km passeerde ik mijn eigen huis.  Ik had de pijltjes al zien hangen eerder in de week.  Een frisse Duvel drinken in eigen zetel (foto) en weten dat je nog 38,6 km moet stappen.  Pffff, ik had op dat moment liever in m'n zetel blijven liggen, maar ik kreeg vanaf dan het gezelschap van niemand minder dan Peter !!  Hij had een rugzakje met boterhammen klaargemaakt, want ja, zonder buiknummer uiteraard geen bevoorrading voor 't ventje. 

Samen trokken we via het Minnewaterpark naar het Boudewijnpark.  Op weg naar Zedelgem begon het weer ons echt parten te spelen.  Naar jaarlijkse traditie zou m'n vriendin Marijke en haar dochtertje Elize (foto) me opzoeken in De Groene Meersen in Zedelgem (85 km).  Onderweg moesten we enkele keren schuilen voor enkele hevige wolkbreuken en een fikse hagelbui.  Daardoor tien minuten later dan voorzien zagen we Marijke en Elize en ze hadden lekkere pintjes mee.  Nog even schuilen en op naar Aartrijke.  Altijd een vervelend stukje en deze keer met een strakke stormachtige wind.  In de voetbalkantine van Aartrijke genoot Peter van een Duvel, ik hield het bij een pintje en een beker Aquarius.  Nog twee korte stukjes, dus het einde kwam in zicht.  In de laatste rustpost te Wijnendale dronk ik vlug een bekertje ice-tea en stapten we meteen verder.  De oude spoorwegbedding, het typische laatste stukje van de 100km (eigenlijk 101km)...  Om 16u23 kon ik eindelijk aan de "finish-bel" trekken.  Het zat erop en we bezegelden de tocht met 2 frisse Duvels.  Na de treinrit in Brugge mocht Peter nog eens 4,5 km stappen om de auto te halen.  Dus ook voor hem chapeau met z'n 42,5 km !!!

De organisatie is zoals elk jaar op en top !!  Het parcours prachtig, de bevoorrading super.  Het was een moeilijke tocht door het zeer slechte weer.  Ook bij deze dank aan Peter.  Zijn gezelschap maakte de tocht een heel stuk minder zwaar.