Maya's Leven

Vorige maand stond Sloefie in de kijker, maar deze lieve kater heeft een vriendinnetje, namelijk Fiona.  Deze mooie lapjeskat (dus het betreft hier een kattin) is geboren in 2006 en woont eveneens bij mijn tante Maria.  Ze trippelt overal achter haar aan en als Maria bij de buren op bezoek gaat, tuurt ze door het venster.  Zo wacht zij haar op en wanneer ze aldaar vertrekt en volgt ze haar terug naar huis.  De buren zijn ook grote poezenliefhebbers en soms krijgen de poezen daar iets te eten.  "Enne, miaaaauw, 's nachts slaap ik op het bedeinde van mijn bazinnetje, miaaaauw".  Fiona is echt een sloeber van een poes !!

Wil je ook graag je huisdier in deze rubriek zien verschijnen ?  Aarzel niet en stuur zo spoedig mogelijk een tweetal foto's met beschrijving door naar mayawandelt@gmail.com.  De eerste inzending verdient een plaatsje in juli.  Alle diertjes zijn welkom !! Honden, katten, vogeltjes, vissen, muisjes, konijntjes, schildpadjes,... (teveel om hier op te sommen).  Ze verdienen het ook eens om in de kijker te staan.

Ik trok deze ochtend de loopschoenen aan en met een riem vol waterpulletjes trok ik op pad.  Omdat ik eens iets anders wou dan het Ryckeveldebos, besloot ik om deze keer via het Interbos richting Brugse Vestingen te lopen.  Het viel me op dat, met 'Dwars door Brugge' in aantocht (waarvoor ik ook ben ingeschreven), hier veel lopers aan het trainen waren.  Helaas waren er op mijn weg ook verschillende stukken trottoir te overbruggen en verkeerslichten die veel te lang op rood bleken te staan.  Dan maar ter plaatse wat trappelen om in beweging te blijven.  Ik naderde het station en liep naar het Minnewaterpark waar menig toerisme zich groepeerde.  Uiteindelijk bereikte ik terug thuisgemeente Assebroek en volgde het kanaal Gent-Oostende via de Brugeoise (Bombardier).  Aan het rond punt aan Steenbrugge stak ik de straat over en zo bereikte ik het beginpunt van de oude spoorwegbedding richting Sijsele.  Ik eindigde zoals mijn andere looptoer eindigt en bereikte na 1uur en 40 minuten terug aan m'n huis.  Ik beschik niet over een GPS, dus ik schat de afstand op zo'n goeie 18km.  Deze middag kreeg ik van Peter een vroegtijdig verjaardagscadeau in de Decathlon, namelijk een Polar hartslagmeter.  Eens benieuwd hoe het zal zijn om op hartslag te kunnen lopen :-)

Zaterdagochtend even voor 8u kwam ik Mark al tegen in het station van Brugge.  Samen namen we de trein naar Brussel waar we Hugo zagen en met z'n drieën treinden we naar Doornik waar we ons inschreven.  Om 11u startten we de tocht met zo'n 40-tal wandelaars.  Er waren maar enkelingen bij die zich hadden ingeschreven voor de volle 150 km.  Ik schreef me in voor 100km.  De eerste lus van 50 km trok deels doorheen het Franse grondgebied met een uitloper tot in Péronnes.  Het werd lus met heel veel bos en op foto 2 zie je een menhir.  Deze menhir, die zich in het dorpje Hollain bevindt, is één van de oudste (35 eeuwen oud) en ook één van de meest mysterieuze exemplaren van België.  Ze is 4,25m hoog en weegt maar liefst 23 ton.

Na 26,5km stappen hielden we een rust in Maubray (Antoign).  Tijdens het nuttigen van een broodje en Duvel genoten we van opstijgende en landende zweefvliegtuigjes.  Erna trokken we terug op pad en liepen we een poosje langs een breed kanaal met sas (foto onderaan) die uitkomt op de waterplas 'Grand Large'.  Het tempo op de terugweg naar Doornik lag erg hoog en ik had last van krampen in m'n benen.  Rond mij kloegen anderen ook over de snelheid die wellicht veroorzaakt werd door een wandelaar die baankapitein Daniel 'vooruittrok'.  Ik was blij dat ik kon rusten toen we rond 20u15 aan de zaal kwamen.  Ik smeerde mijn verkrampte benen in met Aloë Heat Lotion en genoot van de hoofdmaaltijd die bestond uit soep, vol-au-vent en puré met groenten en een fruitslaatje.  Als extra toetje hoorde daar een Chimay Bleu bij.  Luc behaalde hier zijn tweede schelp en trok naar zijn auto om er een dutje te doen.

Wij trokken intussen de nacht in. Ook hier bleef het tempo vrij pittig.  We wandelden naar Saint-Maur, een stadje dat sinds 1977 bij Doornik hoort. Ook Orcq waar we een tweede wagenrust hielden, onderging in hetzelfde jaar dezelfde inlijving bij de stad Doornik.  Rond 1u30 kwamen we terug in de zaal waar een koude schotel geserveerd werd.  We namen afscheid van Lucia, Geert en Conny.  Luc had een beetje geslapen en vergezelde ons tijdens de volgende lus.  Mijn benen waren er beter aan toe dan 25 km geleden dus ook dat gaf me nieuwe hoop.  Tijdens de laatste lus (voor mij en vele andere wandelaars althans) leidde Daniel ons naar Havinnes en Kain.  De groep strekte zich op een bepaald moment uit over een kilometer.  Ik kreeg bezoek van de man met de hamer en op zulke momenten helpt een MP3-speler niet meer.  Gelukkig kwam Frank naast me lopen en toen ik zei dat ik slaap had, bleef hij een tijdje bij mij om me te laten luisteren naar één van zijn boeiende verhalen.  Zo werd ik terug frisser. 

De laatste wagenrust...  Ik hoorde Mark (met wie ik op de trein zat) zeggen dat hij zijn brevet van 150 km zou ingeven als het tempo niet een beetje zou afzwakken.  We stapten inderdaad nog stevig door.  Ik zei nog tegen medewandelaar Koen dat ik bij aankomst zou genieten van een blauwe Chimay, maar we kwamen al om 6u18 toe.  Hugo (die zich ook voor 100km had ingeschreven) en ik besloten om onmiddellijk de trein te nemen.  Toen we op de trein stapten, kwam ook Mark toe.  Hij had blijkbaar de daad bij het woord gevoerd en had z'n brevet ingediend.  In het station van Brussel-Zuid kocht ik 2 boterkoeken en een blikje bier en zo treinde ik samen met Mark terug naar Brugge waar Peter mij aan het station kwam oppikken.  Dank aan de organisatie !!  Het tempo lag hoog, maar kritiek geven is altijd gemakkelijk.  De parcours en de bevoorrading waren op en top.  Dat mag best ook vermeld worden.

Eindelijk, het zonnetje komt langzaam terug tevoorschijn achter een lange, lange winter.  Maar vergeet niet dat dit heerlijke zonnetje ook schadelijk kan zijn voor de huid.  We willen zo graag een kleurtje, maar zelfs met wat goeie (!) zonnecrème krijg je stevast dat mooie tintje.  Belangrijk is dat ze niet vettig is, goed opgenomen wordt door de huid en tergelijkertijd beschermt tegen de gevaarlijke UV-stralen.   Forever Living biedt je de keuze tussen de handige tube of de waterproof spray.  Beiden bevatten krachtige aloë vera die de huid extra soepel houdt.

De Spray (productnr 319) en de crème (productnr 199) kunnen beiden online besteld worden in Maya's Shop.  Je kunt ze ook altijd via mij bestellen op bestel@mayas-shop.be.  In dit geval kan ze op afspraak bij mij afgehaald worden (Assebroek).  Bestel je beide producten samen via mij en dit voor einde april 2011, dan krijg je er gratis een lipstick bij ter waarde van 4,33 euro.

Even 35 spinnewebben verwijderen en de banden oppompen (weliswaar door Peter) trokken we na het avondeten samen met de mountainbike op pad.  We kozen voor de Blosoroute Brugge-Damme, rode lus Sijsele.  In het begin misten we een pijltje, maar geen nood, want na even omrijden kwamen we al vlug terug op de route, die overigens vrij recent is uitgestippeld.  De tocht trekt grotendeels over de kasseien en onverharde weggetjes en door het dagelijkse fietsen van en naar het station bleek mijn fiets-conditie best in orde te zijn.  Op de kilometerteller stond 36,6 km, een leuke opwarming voor mijn tweede spinningles voor komende zondag.

Zo rond 12u40 vatte ik de 10de Bursitiatocht aan, een organisatie van het Land van Rhode, een wandelclub die garant staat voor een mooi parcours en dat werd het ook.  Lang geleden dat ik zo weinig auto's aan mij zag voorbijgaan.  Misschien lag dat ook aan de Ronde van Vlaanderen, maar hoe dan ook stonden er vele onverharde wegen op het programma.  Ik herkende stukjes parcours van de Bacchustocht die ik begin maart had gestapt.  Ook deze keer trokken we dus naar Zonnegem en Sint-Lievens-Houtem.  De startzaal van toen deed deze keer dienst als controlepost.  De grote afstanden maakten hier een extra lus.  De voorspelde regengoden bleven in ieder geval uit en het was dan ook de eerste keer dat ik in een t-shirt kon wandelen.  Heerlijk !!  Bij de tweede stop genoot ik met een pintje van een stukje van de koers.  Cancellara en Chavanel reden op kop richting Muur.  Gelukkig had ik mijn MP3-player met radiootje bij de hand om de koers tijdens het wandelen verder te blijven volgen.  Wel riskant om verkeerd te lopen, zo heb ik eventjes ondervonden.  Spannend was het in ieder geval wel.  Zo'n 6,9 km later kwam ik aan de finish waar Peter en zijn vader mij opwachtten.  Ik genoot nog na met twee heerlijke, frisse Duvels.