Maya's Leven

Zaterdagochtend even voor 8u kwam ik Mark al tegen in het station van Brugge.  Samen namen we de trein naar Brussel waar we Hugo zagen en met z'n drieën treinden we naar Doornik waar we ons inschreven.  Om 11u startten we de tocht met zo'n 40-tal wandelaars.  Er waren maar enkelingen bij die zich hadden ingeschreven voor de volle 150 km.  Ik schreef me in voor 100km.  De eerste lus van 50 km trok deels doorheen het Franse grondgebied met een uitloper tot in Péronnes.  Het werd lus met heel veel bos en op foto 2 zie je een menhir.  Deze menhir, die zich in het dorpje Hollain bevindt, is één van de oudste (35 eeuwen oud) en ook één van de meest mysterieuze exemplaren van België.  Ze is 4,25m hoog en weegt maar liefst 23 ton.

Na 26,5km stappen hielden we een rust in Maubray (Antoign).  Tijdens het nuttigen van een broodje en Duvel genoten we van opstijgende en landende zweefvliegtuigjes.  Erna trokken we terug op pad en liepen we een poosje langs een breed kanaal met sas (foto onderaan) die uitkomt op de waterplas 'Grand Large'.  Het tempo op de terugweg naar Doornik lag erg hoog en ik had last van krampen in m'n benen.  Rond mij kloegen anderen ook over de snelheid die wellicht veroorzaakt werd door een wandelaar die baankapitein Daniel 'vooruittrok'.  Ik was blij dat ik kon rusten toen we rond 20u15 aan de zaal kwamen.  Ik smeerde mijn verkrampte benen in met Aloë Heat Lotion en genoot van de hoofdmaaltijd die bestond uit soep, vol-au-vent en puré met groenten en een fruitslaatje.  Als extra toetje hoorde daar een Chimay Bleu bij.  Luc behaalde hier zijn tweede schelp en trok naar zijn auto om er een dutje te doen.

Wij trokken intussen de nacht in. Ook hier bleef het tempo vrij pittig.  We wandelden naar Saint-Maur, een stadje dat sinds 1977 bij Doornik hoort. Ook Orcq waar we een tweede wagenrust hielden, onderging in hetzelfde jaar dezelfde inlijving bij de stad Doornik.  Rond 1u30 kwamen we terug in de zaal waar een koude schotel geserveerd werd.  We namen afscheid van Lucia, Geert en Conny.  Luc had een beetje geslapen en vergezelde ons tijdens de volgende lus.  Mijn benen waren er beter aan toe dan 25 km geleden dus ook dat gaf me nieuwe hoop.  Tijdens de laatste lus (voor mij en vele andere wandelaars althans) leidde Daniel ons naar Havinnes en Kain.  De groep strekte zich op een bepaald moment uit over een kilometer.  Ik kreeg bezoek van de man met de hamer en op zulke momenten helpt een MP3-speler niet meer.  Gelukkig kwam Frank naast me lopen en toen ik zei dat ik slaap had, bleef hij een tijdje bij mij om me te laten luisteren naar één van zijn boeiende verhalen.  Zo werd ik terug frisser. 

De laatste wagenrust...  Ik hoorde Mark (met wie ik op de trein zat) zeggen dat hij zijn brevet van 150 km zou ingeven als het tempo niet een beetje zou afzwakken.  We stapten inderdaad nog stevig door.  Ik zei nog tegen medewandelaar Koen dat ik bij aankomst zou genieten van een blauwe Chimay, maar we kwamen al om 6u18 toe.  Hugo (die zich ook voor 100km had ingeschreven) en ik besloten om onmiddellijk de trein te nemen.  Toen we op de trein stapten, kwam ook Mark toe.  Hij had blijkbaar de daad bij het woord gevoerd en had z'n brevet ingediend.  In het station van Brussel-Zuid kocht ik 2 boterkoeken en een blikje bier en zo treinde ik samen met Mark terug naar Brugge waar Peter mij aan het station kwam oppikken.  Dank aan de organisatie !!  Het tempo lag hoog, maar kritiek geven is altijd gemakkelijk.  De parcours en de bevoorrading waren op en top.  Dat mag best ook vermeld worden.