Maya's Leven

Vorig weekend stond sinds een poosje nog eens een euraudax-wandeltocht op het programma.  Soms krijg ik af en toe de reactie dat het lijkt alsof een dergelijke afstand zoals 125 km een makkie is :-).  Natuurlijk niet.  Bijna elke tocht is er eentje waarbij je te maken krijgt met slaap, pijn in voetjes of spieren, maar vooral ook een gevoel dat je niet al teveel mag nadenken over hoelang je nog moet stappen, want 25 uur wandelen is best wel lang ! Doorzetting is een noodzakelijke ingrediënt om zo'n tocht tot een goed einde te brengen. We waren met een kleine 40 wandelaars die zich voor de volle afstand hadden ingeschreven (niet zoveel, o.a. door de concurrentie van de 100km Euregio van Welkenraedt).  De tocht bestond uit 2 grote lussen van 50 km en een lus van 25 km.  De eerste lus trok doorheen Dottignies (Wallonië), Aalbeke, Marke (waar we een broodje kaas en soep kregen), Kortrijk (Marionetten) en Bellegem.  Ik genoot er o.a. van het gezelschap van goeie wandelvriend en collega Erik (die 50 km meestapte) en maakte kennis met ene Dominique uit Ath (100 km) met wie ik m'n frans weer wat kon opfrissen.  Na 50 km genoten we van een warme maaltijd die bestond uit Hutsepot met veel vlees.  Na een goeie Duvel genoten we van de zonsondergang en trokken we de nacht in.  Op een buitje na bleef het de hele nacht droog.  Leuke babbeltjes met Wim, Jos, Bertus,... hielden me gelukkig redelijk wakker.  En als er stilte was, genoot ik eventjes van m'n MP3-player.  Deze lus trok doorheen Helkijn, Sint-Denijs, Zwevegem (met rustpost) en Kortrijk. Even voor 6 uur (intussen zomertijd) kwamen we terug in de zaal van Kooigem.  Na een lekker ontbijtje met enkele kopjes koffie konden we de laatste lus van 25 km aanvatten.  Ik maakte een aangename babbel met Danny en z'n wandelkameraad (waarvan me de naam nu ontgaat... sorry).  Deze lus stond in het teken van de 75ste verjaardag van Marcel.  Ze trok doorheen de landelijke streek van Hérinnes (foto met kerk) en Spiere en er waren enkele lastige paadjes bij.  Leuk was dat Rika ook van de partij was.  In Spiere mochten we onze voetjes een half uurtje laten rusten en na een frisse Duvel kon ik de laatste 8 km afhaspelen.  Een leuke aankomst en nog een Duveltje alvorens ik samen met Dirk en Jean (die een gouden arend behaalde) naar het station kon vertrekken.  't Zit er weer op en het brevet van 125 km is weeral binnen :-)