Maya's Leven

Het is exact een jaar geleden dat ik voor het laatst een wandeltocht van 150 km heb gestapt, oftewel '30 uren'.  De wandeling vatte aan op zaterdagmorgen om 11u en dit tot zondagavond 17u.  We begonnen de tocht met exact 100 deelnemers, waarvan er 53 zich hadden ingeschreven voor de volle pot van 150 km.  De eerste lus van 25 km trok naar Aalst met het park waar we een caférust hadden.  We beseften maar al te goed dat we over 24 uur nog steeds zouden stappen.  Maar het weer was oké, heet zelfs en zelfs een tikkeltje 'te'.  Om 15u25 genoten we van een koude schotel met kip, klaar om de volgende lus van 25 km aan te vatten met als hoofdthema "Denderleeuw".  Onderweg zagen we de mascotte van organisator Polleke, een varken (zie foto bovenaan).  We hielden een wagenrust aan het huis van Paul (dat te koop staat) en aan het station. Om 20u20 werd het duidelijk dat deze editie iets meer had dan de gewone, want Polleke vierde maar liefst z'n 50ste verjaardag.  In de pauze werd er dus tijd gemaakt voor een glaasje schuimwijn, een hapje, een lekker maal en een reuzetaart (foto 3).  Maar na al dat feesten moest er wel nog 100 km gestapt worden en even na 22u trokken we dus terug op pad, de donkere nacht in.  Veel foto's trok ik niet, want was gewoonweg te donker. De 25 km gleed vooruit en om 1u30 stonden twee sandwiches op het menu.  In m'n tas zaten nog 3 paar verse sokken (foto 4) dus... even rekenen en tellen : nog 75 km en daarmee zaten we aan de helft.

Toen floot Polleke terug en begonnen we aan de laatste lus in het donker.  Deze zijn voor velen de zwaarste stukken.  Maar behalve een slaperig moment om 5u viel het voor mij nog wel mee.  Annemie, Helga en ik miaauwden door de nacht en af en toe een babbeltje met anderen zoals broer Joost, Rebecca, Dirk, Frank en vele anderen deden deugd en de tijd verder tikken.  Ik kreeg reuzehonger en keek al uit naar het ontbijt om 6u50 : Vijf boterhammetjes, 2 kopjes koffie en voor de start van lus 5 een blikje Red Bull.  Joost zat er volledig door en genoot van een minidutje op een handdoek.  Maar moedig zoals hij is, gaat hij door en dit tot het bittere einde.  Co-kapitein Peter leidde ons doorheen Erpe-Mere, ongelofelijk hoeveel aarden weggetjes hier zijn.  Peter kent de streek hier als zijn broekzak.  De opkomende nevel schepte trouwens mooie beelden en het werd ondanks de veel te hete voetjes toch aangenaam stappen. 

De laatste maaltijd : Spaghetti.  Goeie koolhydraten voor de laatste loodjes.  Joost ging weer even dutten en m'n buurman zag de groentensaus niet echt zitten.  Mij smaakte het en ik had weeral grote honger.  Intussen reikte Paul aan Freddy z'n eerste Gouden Arend uit.  En dan kwamen de laatste paar sokjes aan de beurt.  Na een eerste wagenrust heeft deze laatste lus traditioneel bij Polleke ook een caférust.  Aangezien we nog maar een goed uur te stappen hadden, genoot ik met volle teugen van een frisse Duvel.  Eénmaal terug vertrokken had Joost het knap lastig.  Z'n slechte schoeisel hadden blaren veroorzaakt en daardoor overbelasting op de verkeerde spieren, maar hij zette door.  Ik babbelde wat met Hans die zijn eerste Euraudax-ervaring opdeed en om 16u50 kwam het Texaco-station in zicht !!  En dan ook de Feestzaal.  In de verte zag ik m'n vintje Peter en z'n vader al wuiven.  Hééérlijk om zo toe te komen.  Rebecca behaalde dolgelukkig haar eerste Gouden Arend (foto 10), maar er was ook de 13de arend voor Rudolf.  Twee Duvels smaakten heerlijk en tenslotte nog een DANK aan Polleke en Peter (foto 9), Marleen, de seingevers en alle medewerkers !!!  Archief : 2007 en 2008.