Een poosje geleden kreeg ik een ontroerend mailtje van Tatjana De Groote en haar vriend Jens.  Op 17 juni, een regenachtige dag, was Tatjana samen met haar vriend en haar zus op weg met de auto toen ze op de pechstrook van de Expressweg in de buurt van Torhout iets heel kleins zagen zitten.  Haar zus remde hard en ze vonden er een klein, trillend, uitgehongerd poesje en namen het mee naar het huis van haar zus.  Maar daar aangekomen dreigde de hond het kleine poezemientje aan te vallen, dus het kon daar onmogelijk blijven.  Tatjana besloot het poesje een tijdelijke thuis te geven tot het elders terecht zou kunnen.  Ze gingen ermee naar de dierenarts om het te laten ontwormen en ontvlooien.  Bovendien bleek het voedselagressie te hebben.  Maar Tatjana en haar vriend Jens raakten gehecht aan het schattige diertje en besloten uiteindelijk om het te houden.  Haar zus mocht het een naam geven en het werd Spirit.  Zo kreeg Spirit een echte thuis en "Ja, ik heb een vriendje ! Wil je meer hierover weten, kijk dan alvast maar uit naar december... Miaaaaaauw..."

Heb je ook een mooi verhaal over je huisdier, een anekdote of wil je je diertje gewoon eens in de bloemetjes zetten, mail dan een tweetal foto's met beschrijving door naar mvc_siam@yahoo.co.uk en hou deze blog goed in de gaten.  Alle dieren zijn meer dan welkom !!!

Net zoals in 2007 en 2008 stapte ik ook dit jaar de Lippensgoedtocht van De Moedige Wandelaars van Beernem.  De tocht trok zoals elk jaar doorheen de bossen van Beernem, Wingene en Hertsberge waar de herfst voor een mooi kleurrijk decor had gezorgd.  Toen ik m'n eerste stappen buiten zette, was het regenen gestopt en ik hoefde gelukkig gedurende de tocht geen regenjas meer uit te halen.  De eerste controle vond (zoals altijd) plaats in een zaaltje in Hertsberge.  Bij de eerste stop genoot ik er van een heerlijk warm soepje.  Erna maakten de grootste afstanden een grote lus van 8,3 km richting Wingene.  Bij de tweede stop in de zaal van Hertsberge kocht ik een broodje en een ice-tea en maakte ik een babbeltje met andere 21km-stappers die hier voor de eerste maal waren.  Toen ik buitenkwam bleek dat de controlepost van de 17km en de 21km pas een paar honderd meter verder.  Dat was niet erg duidelijk en ik vreesde dat er vele wandelaars hier zouden missen.  Niet erg, nog 5,4 km tot het einde.  Deze keer sloeg ik het winkeltje met hoeveproducten voor één keer over (ook al is alles daar zooo lekker...), want om 13 uur kwam Peter mij oppikken in de startzaal van het P.C. Sint-Amandus.  Maar niet zonder een heerlijke Westmalle Trippel...  Dit is een wandeltocht die ik elk jaar met veel plezier op m'n kalender zet !

Vandaag vond de 3km van Euraudax Zwemmen plaats en net zoals de vorige keer mocht ik met Rika meerijden tot aan het zwembad van Ieper.  Er waren enkele nieuwe gezichten (voor wat het zwemmen betreft tenminste...) zoals Jos en Peter.  Even dacht ik de enige deelnemende vrouw te zijn vandaag maar twee laatkomers, waaronder één vrouw, vergezelden ons uiteindelijk nog.  Alles verliep terug vlot, ook al moesten we toch soms een beetje slalomen.  Na 1 uur 22 minuten en 10 seconden had ik de afstand afgelegd en kon ik genieten van een Poperings Hommelbiertje aan de bar.  Op naar volgende week voor het volgende brevet : 4 km !

Vandaag vond de 4de editie plaats van Vlaanderen Wandelt, waarbij het de bedoeling is dat velen kennismaken met de wandelsport  Op vele plekjes werden wandeltochten en andere -aktiviteiten georganiseerd, zoals in Beernem bij De Moedige Wandelaars.  Normaal zou Peter de mountainbike bovenhalen, maar met het kwakkelige weer besloot hij om mee te gaan wandelen.  Om 8u57 startten we vanuit de evenementenhal De Kleine Beer de wandeltocht die mooie stukjes Beernem en Oedelem zou aandoen.  We volgden deels de mountainbiketocht met z'n mooie dreven en paadjes die het landelijke landschap dwarsen.  Na een controlepost twijfelden we even over een pijltje en trokken een stukje natuurdomein in.  Overal lagen vieze, dikke drollen en de modder en laaghangende takken maakte het smalle paadje moeilijk begaanbaar.  Na een kwartier stappen zagen we op het asfaltpad wat verder een pijltje.  We waren dus verkeerd en moesten over een prikkeldraad klimmen om terug op het juiste pad te geraken.  De rest van de tocht verliep heel vlot en eindigen doen we alvast in schoonheid : Met een frisse Westmalle Tripel.  Slurp !  Mmm.

Peter zei al lang dat hij graag eens wilde gaan wandelen in Heuvelland, een prachtige streek voor menig fietser en wandelaar.  Er bleek echter iets niet juist met het adres in de Marching en we waren ergens verdwaald in Wijtschate.  Peter herrinnerde zich "De Klijte" gelezen te hebben en ook Rika zei er gisteren in de auto iets over.  We zagen in de verte een lifter, namen hem mee naar Dikkebus en hij legde ons verder de weg uit.  Om 9u10 kwamen we uiteindelijk aan de startzaal van de Heuvellandstappers.  We schreven ons in en begonnen aan de prachtige wandeltocht die meteen de natuur in trok.  Via een modderig paadje trokken we richting Westouter en 't Hellegat.  Na een kleine acht kilometer kwamen we aan een rustpost in Loker.  Dan was het de beurt aan een plaatselijke lus die naar de Rode Berg ging.  Het was jammer voor de kortere afstanden dat enkel de 32km dit stuk aandeed, want eigenlijk werd dit het mooiste stuk van de tocht.  Maar best ook heel pittig, want we gingen via een lastige trap met grote treden (foto 2) helemaal tot aan de top met een mooi uitzicht als resultaat.  Erna gingen we terug naar de controlepost in Loker waar we een soepje bestelden.  We stapten verder via de Scherpenberg naar het folkfestivaldorp Dranouter.  Ook hier maakten de twee grootste afstanden een plaatselijke lus met enkele mooie zichten op de Kemmelberg (zie foto bovenaan).  Ook de laatste rust bevond zich in het zaaltje in Dranouter en we dronken er een blonde Tongerlo.  De laatste lijn richting einde werd er ook nog een hele mooie met een lichte helling aan de voet van de Kemmelberg.  Dit was echt een tocht om "U" tegen te zeggen, alleen spijtig dat de blauwe lucht nog mankeerde. 

Net als vorig jaar mocht ik ook deze keer met Rika meerijden richting "Euraudax Zwemmen".  We hadden afgesproken aan de achterkant van het station van Roeselare en kwamen rond kwart voor negen aan het zwembad van Ieper.  Alle aanwezigen waren er vorig jaar ook bij.  Deze keer was het aan de andere kant van het bad te doen, dus even wennen en allen plaats innemen voor de start.  De ene al wat vlugger dan de andere maar we allen behaalden onze vooropgestelde brevetten.  Net als bij de meesten waren dat voor mij de 1km en de 2km, resp. tijd 25min 40sec en 57min en 2sec. Erna ploeterden Sigrid en ik nog even in het heerlijke warme kinderbad met bubbels.  Na het omkleden babbelden we na in de druk bevolkte cafetaria van het sportcentrum.  We zijn in de buurt, dus genoot ik van twee Poperingse Hommelbiertjes.  Op naar volgende week zaterdag voor de 3km !

Het is weer zover : Zaterdag start de euraudax-zwemkalender en gaan we er terug voor.  Vorig jaar zei ik nog : Dit is éénmalig, maar ja, het kriebelt terug om voor een Gouden Arend te zwemmen.  Het trainen zelf ben ik later begonnen dan vorig jaar, alhoewel ik tijdens het jaar ook af en toe ging zwemmen. Zelfs 3 km lukte toen nog aardig binnen de vooropgestelde tijd.  Het enige vervelende aan de lange afstanden is het overvolle zwembad !  Slalomen en soms bijna diagonalen zwemmen om toch maar een baantje te kunnen bemachtigen.  Niet simpel...  Er zijn altijd van die mensen die voor niemand wijken of crawl zwemmen en een (welinswaar onvrijwillige) mep geven.  Vorige maandag had ik vrijaf en het was gewoon superheerlijk om eens in alle kalmte te kunnen trainen.  Het is ook aan m'n tijd te merken.  Komende zaterdag gaan we dus voor de 1km en 2km, dus duimen hé !

Hieronder vind je de tabel met de trainingen vanaf 27/09/2009 :

Toen ik vorig jaar na meer dan zeven jaar afscheid nam van m'n werk, kreeg ik van m'n collega's de Bongo Bon "Pittoresk logeren" cadeau.  Dit weekend hebben we de bon gevalideerd in het Best Western Hotel L'Auberge te Spa (foto 2).  Toen we na 233 km rijden aankwamen, bezochten we eerst het Lac de Warfaaz (foto 1), een meer dat vooral bedoeld is voor visrecreatie.  Na een wandeling rond de vijver trokken we naar het centrum van Spa, waar we via een bergpaadje naar de Thermen van Spa trokken en dit doorheen het prachtige decor van de herfst.  Eénmaal boven kon je verder wandelen in een bos wat verder.  We volgden er een stukje van het "Parcours de Santé", zoiets als een fit-o-meter, maar dreigden even de weg te verliezen.  Na het inchecken verkenden we het centrum met z'n oudste casino en het Marie-Henriettepaviljoen (foto 3) en bewandelden we nog andere bospaadjes.  Tenslotte genoten we van een steak friet met een bijhorende Chimay Blue. 

's Anderendaags reden we naar het circuit van Spa-Francorchamps (foto 7).  Het circuit was niet toegankelijk voor ons, maar we konden wel getuige zijn van enkele audi's in volle speed.  Erna reden we naar Plopsa Coo (foto 8 en 9) die bekend is om z'n waterval (foto 6). Na een plaatselijke Orval trokken we verder naar Sougné-Remouchamps waar we een croque-monsieur aten en vervolgens genoten van een wandeling die startte in Sedoz.  We kozen voor de tocht "Vallon du Ninglinspo" van een goeie 6 km lang en die voorzien is om te doen in 2u en 45 min !  Heel handig als je thuis drie paar wandelschoenen hebt staan en allerlei uitrusting en niets bij hebt...  Via modderige paadjes, rotsen en smalle brugjes trokken we doorheen de vallei en zo naar boven (foto 10).  Alsof het niet genoeg is, begon het te regenen.  Maar niets kon ons tegenhouden.  Het avontuur, de pracht van de herfst, de talloze tinten van geel, oranje en bruin, zalig was het !  Eenmaal boven namen we afscheid van de rivier en wandelden we via een gemakkelijker begaanbaar pad langzaam terug.  Niet zo heel ver van het eindpunt kwamen we aan Point de vue Drouet met een hemels uitzicht over het berglandschap (zie foto bovenaan).  Na net geen twee uur wandelen kwamen we terug aan de parking en genoten we nog van een frisse Duvel alvorens terug naar huis te rijden.  Jammer dat zo'n weekend zo vlug passeert.  Wat zijn de Ardennen toch prachtig en dit zeker in de herfst !!

Woensdag hadden we een vrije dag en kregen we een onverwachte bezoeker in onze tuin.  "Kikkie" is hier meer dan welkom !

Deze maand is het de beurt aan Nienke, het dwergkonijntje van Christian Debackere.  Helaas heb ik maar één foto van Nienke en Louis.  Ze zijn beide afkomstig van Beernem en Christian heeft ze geadopteerd.  Ja, je leest het goed : Louis.  Maar in de titel luidt : Louise ?  Voor baasje Christian was het even schrikken dat Louise wel degelijk een vrouwtje is terwijl hij dacht dat hij een jong koppeltje had.  Op het moment dat ik dit berichtje toegezonden kreeg had hij een nestje van vijf jongen.  Hopelijk hebben ze allen een thuis gevonden.  Christian, mocht je nog baby'tjes hebben, aarzel dan niet om reclame te maken in een reactie hieronder.  "Wat vinden jullie van mij en m'n vriendinnetje Louise ?".

Heb je thuis een leuk (huis)dier rondlopen en zou je die graag eens laten verkiezen tot "Dier van de maand", stuur dan vlug een tweetal foto's met beschrijving door naar mvc_siam@yahoo.co.uk.  Alle dieren zijn welkom : Honden, katten, koeien, kippen, muisjes, slangen, cavia's, hamsters...  Laat maar komen, want ze verdienen het om in de kijker te staan !

Een organisatie van Kim (in samenwerking met Euraudax Hobohem) is een goeie organisatie en dat is gisteren ook alweer gebleken.  Samen met Joost vertrok ik om 7u30 vanuit Gent richting Terhagen, een deelgemeente van Rumst.  Vorig jaar waren we ook van de partij, maar dit jaar waren er een aantal variaties aangebracht aan onze wandelroute.  We trokken naar Niel, waar ik een praatje maakte met Steven Jaspers met wie ik samen de 100 km van Brugge-Boekhoute heb gestapt.  Het was voor hem zijn eerste euraudax-ervaring en dat bleek hem heel goed te bevallen.  Via Niel (met een caférust in het centrum) trokken we naar Schelle, gelegen aan de Schelde nabij de monding van de Rupel.  Af en toe kregen we te maken met een miezelige bui of soms zelfs zwaardere regenval.  Maar we gaan verder en dat terug richting Niel. Vorig jaar was hier het appartement van Kim nog volledig in aanbouw, maar nu woont hij er reeds en het ziet er overigens heel gezellig uit.  We hielden er een stop met een blikje cola en een twix. Steven trakteerde Joost en ik op een blikje jupiler.  Leuk om nadien door te gaan richting Boom met z'n oude steenbakkerijen.  Het leek alsof we terug in de tijd gingen.  Tijdens de middagrust aten we een croque monsieur met een frisse Duvel.  Joost slaagde erin een hele Duvel omver te gooien.  Zonde !!  Na de rustpauze vond een plaatselijke lus plaats doorheen een prachtig natuurgebied en na een goeie 10 km kwamen we terug bij de Kleitrappers.  Er was gelukkig nog wat soep met balletjes over om de kleine honger te stillen.  Het laatste deel van de middaglus ging richting Willebroek en Boom en liep deels langs de Rupel.  Linda Thys volgde als laatste vrouw met de fiets.  Even voor 19 uur bereikten we de eindmeet en reed ik met Daniël naar Gentbrugge waarna ik na trammen en treinen terug in Brugge was.

Vorige zaterdag bezochten we in Marcinelle het Bois du Cazier.  Lang voor mijn tijd, op 8 augustus 1956 om 8u10 om precies te zijn vond aldaar Belgiës grootste mijnramp plaats waar op 975 meter diepte 262 mijnwerkers van 12 verschillende nationaliteiten de dood vonden.  Slechts 6 mijnwerkers werden na 15 uren levend bovengehaald.  Meer over de oorzaak van de brand in de mijn kan je lezen op Wikipedia.  Alhoewel men eerst zocht naar een menselijke fout, bleek nadien vooral dat de infrastructuur van de mijn sterk verouderd was.  Na de sluiting van de mijn in december 1967 doet de site dienst als museum.  Het is er tevens een herdenkingsplaats voor de vele slachtoffers.  Maar naast de mijn, kan je er ook kennismaken met andere aspecten uit de Waalse industriële geschiedenis zoals het glasmuseum en het industriemuseum.  Je kan best een hele dag dwalen en bijleren. Bois du Cazier is zeker en vast een bezoek waard en ligt slechts op 5 km van hartje Charleroi.  Meer info vind je hier.